Bericht van Ewout Kattouw:
"Daar lig je dan".
Tien jaar geleden lag ik in het Erasmus MC met een afstervend hart voor een harttransplantatie screening, vanwege een onomkeerbaar progressieve hart aandoening.
De boodschap was: "Uw hart is aan het afsterven en als er niks veranderd heeft u nog hooguit één of twee jaar te gaan met dit hart".
Ik had hartfalen klasse IV met een pompfunctie van nog geen 10% en men ging er vanuit dat ik snel een donorhart nodig zou hebben.
Kort na deze opname ben ik gestopt met het slikken van het laatste antidepressivum wat ik nog slikte.
Daarna ging het met mijn hart langzaam beter.
Een jaar na het stoppen met het laatste antidepressivum besloot ik dat ik ook wou stoppen met het slikken van de hartmedicatie.
Dit omdat ik in de 23 jaar daarvoor 40 verschillende soorten psychofarmaca voorgeschreven heb gekregen en ik door deze vergiftiging geen chemische stoffen meer kon verdragen.
De cardioloog zei hierover: "De protocollen zeggen dat ik jou een bak met pillen moet voorschrijven, maar protocollen zeggen iets over een gemiddelde en niet veel over een individueel geval, dus laten we het maar voorzichtig proberen hoe het zonder medicatie gaat".
Dit bleek prima te gaan en mijn hart herstelde zich steeds verder.
Nu zijn we dan weer 5 jaar verder en vandaag kan de ICD, die ik ruim 10 jaar heb gedragen, uit mijn lichaam gehaald worden.
Wat nu nog rest is de herinnering aan een leven wat aan een zijden draadje hing vanwege psychofarmaca, en een litteken wat daar altijd aan zal blijven herinneren.
Ik heb het gelukkig allemaal overleefd. Daarmee snap ik ook steeds beter dat er groepen mensen zijn die zich overlevers van de psychiatrie noemen.
Wat hebben we nog een lange weg te gaan....
Bron: https://www.facebook.com/share/p/18Lemi8PAU/?mibextid=wwXIfr
Telegram: https://t.me/ditishetnieuws/17221