"We hebben het over kindermisbruik, het raakt me persoonlijk, het maakt emoties in mij los"
'Guerillajournalist' Micha Kat, bekend van zijn
onthullingen in de Demmink-zaak en berucht om zijn activistische manier
van journalistiek bedrijven, werd in 2023 veroordeeld tot 24 maanden
gevangenisstraf wegens 'opruiing' in wat bekend staat als de
Bodegravenzaak. Hij kwam begin dit jaar vrij en doet voor het eerst een
boekje open over wat zijn drijfveren waren. "Mijn drive komt voort uit
de diepe drang vanuit mijn jeugd, om gehoord te worden, de waarheid
boven water te krijgen."
Micha Kat is net weer terug in Noord-Ierland als ik hem voor het
eerst telefonisch spreek. Hij heeft dertig maanden in de gevangenis
gezeten – hij moest nog zes maanden uitzitten als gevolg van een
veroordeling in 2015 wegens smaad van NOS-hoofdredacteur Marcel Gelauff,
"omdat ik had gezegd dat de NOS pedofielen beschermt". Daar kwamen 24
maanden bij vanwege de Bodegravenzaak, waarvoor hij bijna twee jaar in
voorarrest had doorgebracht. Die zaak begon in 2020, toen Kat contact
kreeg met Joost Knevel, die stelde dat hij in zijn jeugd stelselmatig is
misbruikt in Bodegraven. Samen met Wouter Raatgever startte hij het
videokanaal Red Pill Journal, waarin zij ingingen op het geval Knevel.
Daarbij ging Kat volgens de rechtbank te ver met uitspraken als
"pedofielen met wortel en tak uitroeien", dat rechtbanken "free targets"
waren en een oproep om het AD "kapot te maken".
Wat maakte hem zo boos dat hij zich op deze manier uitliet? Zijn
frustratie kwam voort uit de eenzijdige berichtgeving in de media over
de Bodegravenzaak. Justitie weigerde de misbruikclaims van Knevel te
onderzoeken en de media rapporteerden zonder enige vorm van wederhoor of
kritiek. Zijn doel was "journalistiek bedrijven en een einde maken aan
de vreselijk weerzinwekkende wantoestanden van Justitie". De rechtbank
oordeelde dat hij en de andere makers van het Red Pill Journal daarin te
ver gingen. In een van de uitzendingen riep Wouter Raatgever op, Jaap
van Dissel – die door Knevel van misbruik werd beschuldigd – te
ontvoeren. "Ze hebben mij dingen ten laste gelegd die een ander heeft
gezegd", zegt Kat. Maar de hoge straf had volgens hem ook te maken met
het beschermen van het coronanarratief. "Omdat wij zo'n explosief
verhaal hadden, dat het complete coronanarratief kon opblazen."
De rechtbank oordeelde dat alle uitlatingen in de uitzendingen in
vereniging waren gemaakt. "Het was een politiek showproces", zegt Kat.
"Ik was totaal kansloos. Het dossier was vervalst." Hij doelt daarbij op
de bewering van het OM dat zijn naam op een baksteen stond die door de
ruit van het OM in Groningen was gegooid. Dat zou bewijs zijn dat zijn
opruiende teksten tot geweld hadden geleid. Maar er klopte niet veel van
het verhaal. De datum klopte niet, er was geen aangifte gedaan en er
waren geen getuigen of camerabeelden. "Op een gegeven moment zei de
officier van justitie: 'We hebben ons vergist.' Het bleek compleet
verzonnen. Zo corrupt is het." Het leverde geen vrijlating op, wél werd
de strafeis van vier jaar gehalveerd.
Volgens Kat maakt zijn vervolging in de Bodegravenzaak deel uit van
een stelselmatige campagne om hem kapot te maken. "Er is geen journalist
geweest die zo extreem, zo hard en over zo'n lange periode is
aangepakt, als ik. Ze hebben alles tegen me ingezet behalve een kogel.
Twintig jaar lang." Overdrijft hij? Kat mag zich van stevige taal
bedienen, hij heeft wel degelijk serieuze journalistieke publicaties op
zijn naam staan. In 2004 verscheen van zijn hand het boek Topadvocatuur,
waarin hij de belangrijkste advocatenkantoren van Nederland
doorlichtte. Echt bekend werd hij met het boek De Demmink doofpot, dat
hij in 2010 schreef met Jan Poot, die samen met zijn zoon Peter Poot de
eigenaar was van het bedrijf Chipshol.
Kat had Poot leren kennen vanwege de beruchte Chipshol-affaire,
waarbij honderden hectaren grond rond Schiphol, die in handen waren van
de familie Poot, werden afgepakt door sabotage van accountants en twee
partijdige toprechters van de Haagse rechtbank. Kat schreef over de
affaire in zijn boek Topadvocatuur. "Toen werd ik ineens door de rechter
wegens smaad voor de rechter gesleept", vertelt hij.
Westenberg
Hij had geschreven
dat rechter Westenberg twee dagen voor de zitting de advocaat van de
familie Poot en Chipshol, Hugo Smit, had gebeld en hem had verteld dat
hij de zaak zou verliezen. Dat betwistte Westenberg, maar Kat bleek
gelijk te hebben en Westenberg kwam te boek staan als de 'liegende
rechter'.
Smit kreeg een schadevergoeding van 1,4 miljoen. Kat claimt
ook recht op een schadevergoeding, geraamd op 1,6 miljoen euro. Die zaak
loopt nog. Kat won destijds niet alleen het hoger beroep tegen
Westenberg, de vice-president van de Haagse Rechtbank, maar afgelopen
week ook het hoger beroep van de Raad voor de Rechtspraak, waardoor hij
de schadeclaim kan indienen. "Uiteindelijk is dit positief voor de
Nederlandse rechtsstaat, dat het toch nog mogelijk is dat rechters zich
tegen hun eigen beroepsgroep uitspreken", zegt Kat.
Kat denkt dat de Chipsholzaak een rol speelde in zijn veroordeling
vorig jaar. Hij heeft destijds de netwerkcorruptie van de rechterlijke
macht blootgelegd en veel machtige mensen boos gemaakt. "Toen is de
demonisering van mij begonnen."
De Chipshol-zaak bracht Kat op het spoor van de affaire Demmink.
Joris Demmink, secretaris-generaal van het ministerie van Justitie, was
al meerdere malen in opspraak gekomen. Zo hadden onder meer Panorama en
de Gay Krant geschreven over verdenkingen van kindermisbruik. "In eerste
instantie ging het mij helemaal niet om kindermisbruik, het ging om de
corruptie van de rechtsspraak", zegt Kat. Zowel hij als Jan Poot
vermoedde dat Demmink als hoogste baas van Justitie ook in de
Chipsholzaak de rechters aanstuurde. Toen twee klokkenluiders binnen
Justitie zich bij Poot meldden en over Demmink een boekje open deden,
startten Kat en Poot een onderzoek naar het pedofielennetwerk in Den
Haag, waarbij hoge ambtenaren en politici betrokken zouden zijn.
Hierover deed Kat uitgebreid verslag in De Demmink doofpot. Hij ging met
dat boek onder zijn arm naar het Binnenhof, maar niemand in politiek
Den Haag wilde het onder ogen zien. A conspiracy of silence, noemt Kat
het. "Iedereen weet het, maar zweert samen om er niet over te praten.
Het is wel verbijsterend als je het hebt over de hoogste man van
justitie, die de wet moet handhaven."
Kat was ook degene die voor het eerst schreef over de connectie
tussen de Demmink-zaak en die van de Turkse Koerd Hüseyin Baybaşin.
Baybaşin, die in Turkije als staatsvijand werd beschouwd, kreeg in
Nederland een levenslange gevangenisstraf. Er zijn veel aanwijzingen dat
Turkije Nederland chanteerde om de vervolging en berechting van
Baybaşin af te dwingen. De Turken dreigden anders bewijsmateriaal te
openbaren waaruit zou blijken dat Demmink zich in Turkije schuldig had
gemaakt aan kindermisbruik. Kat publiceerde op zijn website
Klokkenluideronline het artikel Nederlandse Staat gechanteerd door
Turkije.
Na de Demmink-affaire werd Kats stijl van journalistiek bedrijven
steeds provocerender en activistischer. Hij noemt het
'guerrillajournalistiek', "alles toepassen wat toegestaan is bij de wet
om bij de waarheid te komen". Daarin zocht hij grenzen op en ging er
soms overheen, hetgeen hem meerdere aanklachten en veroordelingen wegens
belediging, smaad, en vernieling opleverde. Bijvoorbeeld voor het
spuiten van graffiti, hetgeen hij beschouwt als een onderdeel van
guerrillajournalistiek. "Omdat het communicatie is met taal en woorden,
of het nu in een krant staat of op een muur vind ik minder van belang."
In 2010 spoot hij de leus 'pedo' op het huis van Demmink en 'maffia' op
een bord van Justitie. "Ja, dat heb ik drie keer gedaan, zo'n 14 jaar
geleden." In de Bodegravenzaak is hij mede veroordeeld voor het oproepen
om graffiti te spuiten. "Met gemakkelijk verwijderbare verf, had ik nog
wel gezegd."
Over de Bodegravenzaak zegt Kat: "Andere journalisten durfden het
verhaal niet te brengen. Joost had veel informatie over de andere
slachtoffers in het netwerk. Noemde veel namen. Hij kwam op een gegeven
moment met twee namen, mensen zonder noemenswaardige kwaliteiten, die
desondanks op hoge posities kwamen. Hoe kan zo iemand op zo'n positie
terecht komen? Ze zijn volgens Joost allebei mind-controlled. Joost
beschreef hoe die mind-control in Bodegraven gebeurde. Zo worden die
mensen voor dat soort politieke of maatschappelijke functies
klaargestoomd. Toen ik het ging uitzoeken, bleek dat ze allebei uit
Bodegraven kwamen, naar dezelfde school gingen als Joost. Dat trok mij
over de streep."
De rechtbank oordeelde dat zijn activiteiten verder gingen dan
journalistiek, omdat hij had opgeroepen de verantwoordelijken van de
aangekaarte misstanden "aan te pakken". Kat vindt nog steeds dat hij
daarin niet te ver is gegaan. "Ik doe slechts verslag. Wat mij drijft is
onderzoek te doen naar dingen die journalistiek van belang zijn, meer
is het niet. Het gaat maar om één ding: dat de waarheid aan het licht
komt. Daar zijn verschillende vormen voor. Het enige dat mij
onderscheidt en waarom ik altijd in de problemen kom, is dat ik ervan
uitga dat alles gebeurt in opdracht van hele machtige mensen, dus ik ga
op zoek naar die mensen. Dat drijft ze tot waanzin en dan slaan ze
terug."
Zijn manier van journalistiek bedrijven leidt tot veel kritiek. Hij
wordt radicaal en bombastisch genoemd. Hij zucht: "Dat is nou eenmaal
mijn stijl. Ik weet gewoon dat ik een bepaalde power aan de dag leg,
waar mensen heel bang van worden. Dat is de kracht van mijn taal, mijn
dictie. Ik vind het goedkoop om de discussie te verleggen naar de stijl
en de feiten zelf uit de weg te gaan. Hoe moet je het anders brengen? We
hebben het over kindermisbruik, het raakt me persoonlijk, het maakt
emoties in mij los."
Kat denkt dat zijn drive om de waarheid over kinder- en
machtsmisbruik aan het licht te brengen ook te maken heeft met zijn
familiegeschiedenis. "Ik was nog behoorlijk klein en weet alleen dat
mijn opa de hoogste vrijmetselaar van Nederland was, de 36e graad bij de
'Loge de ster in het oosten'. Ik kan me de schedels en zijn fascinatie
met rituelen, symbolen, de kabbala en Egyptische goden nog herinneren.
Hij ging vaak naar Schotland, daar zaten de hoogste vrijmetselaarloges."
Van kindermisbruik heeft hij nooit iets gemerkt. "Hij was psychiater en
ik heb later begrepen dat hij met zijn vrouwelijke cliënten seks had.
Dat was in die tijd vrij normaal, er was nog geen toezicht." Zijn moeder
was een van die cliënten die zwanger raakte en zijn opa dwong toen zijn
middelste zoon met haar te trouwen. Kat denkt dat dit zijn
waarheidsobsessie verklaart. "Vanaf mijn babytijd is alles voorgelogen.
Alles. En ik kreeg dat door. Wie mijn echte vader was. Wat er in de
oorlog gebeurd was. Maar ik kreeg nergens antwoord op. Het was allemaal
taboe. Dat is wel de verklaring waarom ik als journalist zo geworden ben
zoals ik ben. De diepe drang om de ultieme waarheid te vinden."
In De Demmink doofpot geeft hij nog een andere reden voor zijn manier
van werken. "Als Jood ben ik nog steeds verontwaardigd dat door de
toenmalige Nederlandse overheid zoveel Joden aan de Duitse bezetters
overgeleverd zijn en daardoor omgekomen, zoals mijn familieleden", zegt
hij in dat boek.
Zijn beide ouders zijn tijdens zijn detentie overleden. Hij heeft
geen afscheid kunnen nemen. "Ik mocht niet naar de begrafenis, dat vond
men te gevaarlijk. Van mijn moeder mocht ik wel afscheid nemen in het
mortuarium. Met drie mensen van Justitie, geboeid… moet je je
voorstellen dat je dat moet meemaken. Het was terreur." In de gevangenis
had hij te maken met de hoogste vorm van beperking: GVM hoog, een
categorie met het hoogste vlucht- of maatschappelijk risico. "Net zo
streng als Taghi." Hij had nauwelijks contact met de buitenwereld en
mocht slechts 15 minuten per dag bellen. Wel kreeg hij stapels post van
sympathisanten.
Terug in Noord-Ierland, waar hij al jaren woont, ontdekte hij dat
zijn bankrekening die hij in de gevangenis in het kader van
re-integratie had geopend, opgeheven was. "Er stond een deel van de
erfenis op. Het geld is nu foetsie." Kat verzucht: "Ze zijn doodsbang
voor me."
De zes opruiingen waarvoor Micha Kat is veroordeeld
- Alle gerechtsgebouwen zijn free targets geworden van het volk. Spuit justitiegebouwen vol met graffiti en bestorm ze.
- Spuit graffiti op panden van de gemeente Bodegraven, maar gebruik
gemakkelijk afwasbare verf, om het verhaal van Knevel kenbaar te maken
bij een breder publiek.
- "Alle pedofielen moeten met wortel en tak worden uitgeroeid."
- Spuit het AD-gebouw vol met graffiti. Maak het AD kapot. Maak het
werk van AD-journalisten onmogelijk, door bijvoorbeeld camera's uit hun
handen te slaan, maar van de journalisten zelf moet je afblijven.
- Kat had 'in vereniging' opgeroepen tot een burgerarrest, waardoor er
vrees ontstond van een gijzeling of zware mishandeling. Het gaat hier
niet om woorden die hij zelf heeft geuit. Het 'delict' is hier dat hij
er niet expliciet afstand van heeft genomen.
- Kat had zich ook niet gedistantieerd van andermans uitlatingen en
filmpje om de vermeende misbruiker tijdens een prijsuitreiking op te
zoeken, "tegen de muur te zetten" en "het heft in eigen hand te nemen".
Van juridisch onderzoeksjournalist naar guerrillajournalist
Micha Kat (1963) studeerde Klassieke taal- en letterkunde aan de UVA
in Amsterdam. Hij begon zijn journalistieke carrière als freelancer bij
NRC Handelsblad en De Telegraaf. Daarna schreef hij voor diverse bladen
in de advocatuur: Het Advocatenblad, Amice, Management Team en Legal
Week. Hij schreef vier boeken: Lux, libertas en leugens (2004),
Topadvocatuur (2004), Boekhoudfraude (samen met Pieter Lakeman – 2010)
en De Demmink doofpot (samen met Jan Poot – 2010).
Kat zat ook achter de websites: Schipholwanbeleid.nl (Chipsholzaak), De
Demmink doofpot, Klokkenluideronline.nl, Revolutionaironline en het Red
Pill Journal (Bodegravenzaak).
(Bron: https://deanderekrant.nl/het-gaat-mij-maar-om-n-ding-dat-de-waarheid-aan-het-licht-komt-2024-07-11/)