Connect de dots in dit belangrijke hoofdstuk van onze geschiedenis!
Om dit alles in perspectief te plaatsen, moet je weten dat het
grondgebied van Israël in het Midden-Oosten vandaag de dag ongeveer
8.000 tot 9.000 vierkante mijl is. De grootte van de moderne Joodse
staat is vergelijkbaar met de grootte van de Amerikaanse stad New
Jersey, dat ongeveer een oppervlakte van 7.417 vierkante mijl beslaat.
Plaats dit tegenover elkaar - Bijna een eeuw geleden na de eerste
Wereld oorlog in 1917, had de internationale gemeenschap een plan op de
onderhandelingstafel liggen genaamd de Balfour Verklaring die het Joodse
volk zonder thuisland (voor een diaspora-periode van ongeveer 1847
jaar) een enorm onroerend goed voorstel deed.
Deze aanbieding was ongeveer 46.000 vierkante mijl en strekte zich
uit van de Middellandse Zee tot in het oosten aan de Rivier de Eufraat,
door het huidige Irak en Syrië.
De geschiedenis vertelt ons dat het voorstel van Lord Balfour veel
weerstand ondervond, Arabische leiders in het zogenaamde beïnvloede
gebied herinnerden de Britten en de Fransen onmiddellijk aan hun
schuldenlast voor hun bijdrage in de nederlaag van het Ottomaanse Rijk,
die het Midden-Oosten gebied tussen 1517 en 1917 regeerde.
Daarom in 1947, nadat Hitler bijna met succes de behoefte en
voorstellen voor een Joodse Staats teniet had gedaan door de shoah, ging
de Verenigde Naties over tot resolutie 181, "Het verdelingsplan," die
de omvang van het gebied van de Joodse staat reduceerde tot zijn huidige
grootte.
Tot Israëls verdriet en voor niemand een verrassing, is deze
internationale poging om een Joods geboorteland het Heilige Land te
ondersteunen voortdurend onderhevig aan Arabische verwerping sinds zijn
oprichting.
Het maakt niet uit hoe klein of groot Israël wordt opgedeeld,
volgens Bijbel profetie is de Israël van vandaag slechts een fragment
van de Joodse Staat van morgen.]
Genesis 15:18 deelt ons mee dat 4.000 jaar geleden al het bestaande
en uitgestrekte gebied tussen Rivier de Nijl in Egypte en Rivier de
Eufraat aan de Hebreeuwse patriarch Abraham werd nagelaten. Volgens
talrijke andere passages in Genesis, werd dit Beloofde Land later
overgedragen door zijn zoon Isaac, aan zijn kleinzoon Jacob en in handen
van al hun nakomelingen, het huidige Joodse volk.
In geen enkel andere tijd in de Hebreeuwse geschiedenis heeft het
Joodse volk de totaliteit van dit land in bezit gehad, daarom
onderwijzen veel Bijbel geleerden dat dit in een toekomstige tijd zal
plaatsvinden, waar de nakomelingen van Abraham hun definitieve claim op
dit Beloofde land zullen afbakenen.
Sinds de Arabische staten Syrië, Jordanië, Saudi-Arabië, Egypte en
Libanon het grootste deel van dit land bezitten, lijkt het alsof één of
andere grote geopolitieke gebeurtenis in het Midden-Oosten zal moeten
plaatsvinden dat zal dienen om deze Arabische grondgebied in Joodse
soevereiniteit over te dragen.
Het compliceert de eindtijd eschatologie verder, Psalm 83
vertelt ons dat Israël onwillekeurig op het punt staat om in een grote
regionale oorlog verzeilt te raken met deze aangrenzende Arabische
volkeren. Schrift gedeelten die hiermee in verbinding staan geven aan
dat Israël zal zegevieren en de oorlog zal exploiteren door beslag te
leggen op aanzienlijke delen van Arabisch grondgebied en daardoor één
van de rijkste naties in de wereld wordt.
Israël is bestemd voor grootheid en zal vermoedelijk eerder vrede
door militair dan politieke macht verwezenlijken. Het is spijtig te
noemen dat vele wereld en kerkleiders getuigen van kortzichtigheid
doordat zij naar de moderne Staat Israël door een beperkte lens blijven
kijken.