JOURNALISTEN EN POLITICI ZIJN VERSTRIKT GERAAKT IN EEN SYMBIOTISCH WEB VAN LEUGENS DAT HET PUBLIEK MISLEIDT!
![](https://583813c956.clvaw-cdnwnd.com/064ffd60a72d1f92f0c25d05e0e7f121/200008471-20b0620b08/NOS%20NIEUWS%20FAKE%20NIEUWS-3.gif?ph=583813c956)
Waarom de nieuwsberichten bij het NOS niet de echte waarheid is, maar gebaseerd is op verzinsels en sprookjes!
We kwamen een oud artikel tegen uit de vorige eeuw wat nog steeds erg relevant is voor de tijd waarin wij nu leven!
Nieuws en de cultuur van liegen:
hoe journalistiek echt werkt,
Paul H. Weaver (The Free Press, 1994).
Wie heeft het nieuws gestolen?
Waarom we niet kunnen bijhouden wat er in de wereld gebeurt,
Mort Rosenblum (John Wiley & Sons, 1993).
Bedorven waarheid: de manipulatie van feiten in Amerika,
Cynthia Crossen (Simon & Schuster, 1994).
![](https://583813c956.clvaw-cdnwnd.com/064ffd60a72d1f92f0c25d05e0e7f121/200008472-25fe425fe5/HARVARD%20BUSINESS%20REVIEW.jpeg?ph=583813c956)
De Amerikaanse pers is, net als de Amerikaanse regering, een corrupte en onrustige instelling!
Corrupt, niet zozeer in de zin dat het steekpenningen accepteert, maar in systemische zin.
Het slaagt er niet in te doen wat het beweert te doen, wat het zou moeten doen en wat de maatschappij van het bedrijf verwacht.
De nieuwsmedia en de overheid zijn verstrengeld in een vicieuze cirkel van wederzijdse manipulatie, mythevorming en eigenbelang!
Journalisten hebben crises nodig om het nieuws te dramatiseren, en overheidsfunctionarissen moeten de indruk wekken dat ze op crises reageren.
Te vaak zijn de crises geen echte crises, maar gezamenlijke verzinsels.
De twee instellingen zijn zo verstrikt geraakt in een symbiotisch web van leugens dat de nieuwsmedia niet in staat zijn het publiek te vertellen wat waar is en dat de regering niet in staat is effectief te regeren. Dat is de stelling van Paul H. Weaver, een voormalig politicoloog (aan de Harvard University), journalist (bij het tijdschrift Fortune) en directeur bedrijfscommunicatie (bij Ford Motor Company), in zijn provocerende analyse getiteld News and the Culture of Lying: Hoe journalistiek echt werkt.
Neem bijvoorbeeld de langdurige inspanning in de jaren tachtig om het federale begrotingstekort weg te werken, waarbij het Gramm-Rudman-Hollings-amendement centraal stond. Jarenlang publiceerden kranten, tijdschriften en televisienieuwsuitzendingen honderden verhalen over de debatten over Gramm-Rudman, de standpunten van allerlei deskundigen over de dringende noodzaak van tekortreductie, en de uiteindelijke inwerkingtreding van de wetgeving. Politici hadden de houding – en werden beschreven – dat ze ijverig werkten om grip te krijgen op het begrotingstekort. Iedereen die een krant las of naar het televisienieuws keek, kreeg de boodschap te horen dat het Congres en de regering-Reagan heldhaftig en pijnlijk worstelden om de overheidsuitgaven onder controle te houden en het begrotingstekort terug te dringen.
Achter het rookgordijn verhoogden congrescommissies en federale functionarissen echter de uitgaven en voegden nieuwe programma's toe aan de routinematige jaarlijkse begrotings- en kredietprocessen. Als journalisten over een nieuw programma berichtten, karakteriseerden ze dat doorgaans als goed nieuws – de regering pakt een ander probleem aan – in plaats van als een aanvulling op de begroting en het begrotingstekort. Journalisten spanden samen met politici om een beeld te creëren van een regering die strijdt om een einde te maken aan de tekortencrisis, maar zij negeerden de routinematige procedures die het tekort vergrootten. Als gevolg hiervan, zo schrijft Weaver, "waren er geen nieuwsverhalen over de overheid die het begrotingstekort zou vergroten, ook al gebeurde dat wel."
De nieuwsmedia en de regering hebben een schertsvertoning gecreëerd die hun eigen belangen dient, maar het publiek misleidt. Ambtenaren voorzien in de behoefte van de media aan drama door crises te verzinnen en hun reacties in scène te zetten, waardoor hun eigen prestige en macht worden vergroot. Journalisten rapporteren plichtsgetrouw deze verzinsels. Beide partijen weten dat de artikelen zelfverheerlijkende manipulaties zijn en er niet in slagen het publiek te informeren over de meer complexe maar saaie kwesties van het overheidsbeleid en de overheidsactiviteiten.
Wat naar voren is gekomen, betoogt Weaver, is een cultuur van liegen. 'De cultuur van het liegen', schrijft hij, 'is het discours en het gedrag van functionarissen die de macht van de journalistiek proberen in te schakelen ter ondersteuning van hun doelen, en van journalisten die publieke en private functionarissen proberen te coöpteren in hun pogingen om verhalen over crisis- en noodhulp. Het is het medium waarmee wij Amerikanen tegenwoordig het grootste deel van onze publieke zaken (en veel van onze privézaken) regelen." Het resultaat, zo zegt hij, is een vervorming van de constitutionele rol van de overheid tot een instelling die voortdurend crises moet oplossen of lijkt te willen oplossen; het functioneert in "een nieuwe en krachtige permanente noodmodus."
De architect van de transformatie was geen politiek leider of een constitutionele conventie, maar Joseph Pulitzer, die in 1883 het slaperige New York World kocht en er in twintig jaar tijd de grootste krant van het land van maakte. Pulitzer heeft dat bereikt door drama in het nieuws te brengen – door nieuwsartikelen om te zetten in verhalen met een plot, acteurs in conflict en kleurrijke details. Aan het eind van de negentiende eeuw waren de meeste krantenverslagen over overheidsacties in institutionele vorm gegoten, vergelijkbaar met de notulen van een bestuursvergadering, en ongeveer net zo interessant. Pulitzer maakte er verhalen van met een scherpe dramatische focus die zowel een intense publieke belangstelling impliceerden als opwekten. De meeste kranten uit die tijd leken nog steeds op de voorpagina van de Wall Street Journal. Pulitzer maakte verhalen dramatisch door luide krantenkoppen, grote afbeeldingen en opvallende afbeeldingen toe te voegen. Zijn journalistiek haalde gebeurtenissen uit hun droge, institutionele context en maakte ze eerder emotioneel dan rationeel, onmiddellijk in plaats van doordacht, en sensationeel in plaats van informatief. De pers werd een podium waarop het optreden van de overheid een reeks drama's werd.
De journalistiek van Pulitzer is een model geworden voor het meertrapstheater van de afgelopen decennia. De opkomst van de televisie heeft de vraag naar drama in het nieuws vergroot, en de explosie van lobbyisten en belangengroepen heeft het aantal acteurs en het scala aan conflicten vergroot.
Ook het bedrijfsleven moest het spel leren spelen. De afgelopen decennia, grofweg sinds de oprichting van de Business Roundtable eind jaren zeventig, zijn veel bedrijven bedreven geworden in het promoten van de versie van de werkelijkheid die zij het publiek en overheidsfunctionarissen willen laten geloven. Weaver zelf werd bij Ford aangenomen als feitelijk bedrijfspropagandist. Bedrijven maken nu routinematig gebruik van overtuigingskracht en imagovorming, of het nu gaat om het aantrekken van politieke bondgenoten door middel van filantropie (Philip Morris Companies), om hun economische belangen te bevorderen (Mobil Oil Corporation), of om critici van hun producten en processen (McDonald's Corporation) af te weren.
Als gevolg hiervan is het bedrijfsleven een prominente speler geworden in de manipulatie van perceptie en in de corruptie van het publieke beleidsproces. Weaver vertelt dat leidinggevenden tijdens zijn jaren bij Ford scripts kregen voordat ze door journalisten werden geïnterviewd om er zeker van te zijn dat ze de punten naar voren zouden brengen die het bedrijf wilde maken: "Ze waren letterlijk aan het optreden." Wat de scripts zeiden was bijna nooit wat de mensen in het bedrijf echt dachten, maar wat Ford wilde dat de media, de overheid en het publiek dachten.
Toen president Jimmy Carter in 1978 de 400 grootste bedrijven vroeg om de loon- en prijsstijgingen te beperken om de inflatie binnen de perken te houden, waren de meeste bestuurders van Ford Motor cynisch en dachten ze dat deze maatregel de inflatie alleen maar zou verergeren. Maar dat is niet wat ze zeiden. Ford bracht een verklaring uit waarin hij het initiatief van de president verwelkomde en het doel ervan onderschreef. Het bedrijf merkte op dat het, hoewel zijn eigen prijsplannen om verhogingen vroegen die groter waren dan de richtlijnen van de president, zijn programma steunde. De imagomakers van Ford besloten dat het politiek gevaarlijk zou zijn om zich publiekelijk tegen de inflatiebestrijding te verzetten en hoopten dat de schijnbare steun van het bedrijf zijn leveranciers zou helpen de prijzen te verhogen en zijn werknemers ervan te weerhouden hogere lonen te eisen. De verklaring van Ford op zichzelf was een cynische leugen.
Bij Ford leerde Weaver dat nieuws vaak een dubbele identiteit heeft, een externe façade en een interne realiteit, net zoals de Japanse dualiteit van tatemae (schijn) en honne (realiteit). "Oppervlakkig gezien werd er een verzonnen openbaar verhaal uitgebracht met als doel anderen te manipuleren op een manier die gunstig was voor de makers van het verhaal", schrijft hij. "Daarachter zat een ander verhaal, bekend bij de direct betrokkenen en bij buitenstaanders met de kennis om het te ontcijferen, over het maken van het publieke verhaal en de particuliere doelstellingen die het moest bevorderen. De twee verhalen, of werkelijkheden, stonden vaak op gespannen voet met elkaar. In de echte wereld was het de rol van de pers om publieke illusies en private privileges te bevorderen."
De pers corrumpeert zichzelf, het publieke beleidsproces en de percepties van het publiek, zo betoogt Weaver, wanneer zij duellerende cover stories, met hun drama, conflict en citeerbare voorstanders, opzoekt en propageert, maar er niet in slaagt de onderliggende realiteit te ontdekken of te rapporteren. De pers drukt het nieuws af, maar niet de waarheid. Het rapporteert in detail de concurrerende propaganda van de tegenstrijdige belangen, maar negeert grotendeels de inhoud van de conflicterende kwestie. Een recent voorbeeld is de berichtgeving over het gezondheidszorgdebat. Het Media Research Center bestudeerde de avondnieuwsuitzendingen van de televisienetwerken tussen 15 juni en 15 juli 1994. Van de 68 rapporten over de hervorming van de gezondheidszorg concentreerden er 56 zich op politieke aspecten, en slechts 12 gingen over de economische of individuele gevolgen van verschillende voorstellen, zoals bericht in de Wall Street Journal.
De praktijk van de media om zich te concentreren op de manipulatoren en hun machinaties in plaats van op inhoudelijke kwesties is misschien onvermijdelijk omdat het verschillende aspecten van de Amerikaanse cultuur weerspiegelt. Persoonlijkheden zijn overtuigender dan instituties, feiten zijn vaak onzeker, de aandachtsspanne (en de geluidsfragmenten op televisie) zijn kort en vereenvoudiging – vaak al te vereenvoudiging – is de norm. Maar de focus van de media op façades heeft verschillende gevolgen.
Eén daarvan is dat nieuws percepties kan veranderen, en percepties worden vaak werkelijkheid. Nadelige lekken of toespelingen over een overheidsfunctionaris leiden vaak tot verlies van invloed, ontslag of ontslag.
De aandelenmarkt is ook een vruchtbare voedingsbodem voor geplante verhalen. Geruchten of beschuldigingen die door shortsellers worden verspreid, drijven vaak de koers van een aandeel omlaag. Er mag dan niets mis zijn met de prestaties van de functionaris of met de waarde van het aandeel, maar de bereidheid van de pers om toespelingen en geruchten te melden als nieuws de werkelijkheid verandert. De onderwerpen van dergelijke rapporten, die meestal verzinsels zijn van tegenstanders, moeten bereid zijn zichzelf onmiddellijk te verdedigen. Alleen al de verschijning van een kleinerend bericht in de pers verandert de perceptie en zal, tenzij effectief weerlegd, de werkelijkheid en de waarheid veranderen. Dat is de reden dat overheidsfunctionarissen en politici – en in toenemende mate bedrijven en andere instellingen – evenveel aandacht besteden aan communicatie als aan beleid.
Veel van wat in de kranten als zakelijk nieuws verschijnt, is niets anders dan bedrijfspropaganda. Toen ik leidinggevende was bij een groot PR-bureau, was ik vaak geamuseerd toen ik zag hoeveel van de verhalen in de Wall Street Journal en de zakelijke sectie van de New York Times in wezen persberichten waren die het bureau de dag ervoor had uitgegeven. Op sommige dagen was het duidelijk dat de meeste verhalen afkomstig waren – sommige bijna woord voor woord – uit aankondigingen van bedrijven of overheidsinstanties.