Op dinsdag 4 oktober 2005 werd Prins Claus weer nieuws. Alleen de pers miste dat nieuws.
Door Ton Biesemaat
Die dag verklaarde zelfs de advocaat-generaal van het OM bij het Haagse gerechtshof aan de –hoe ironisch- Prins Clauslaan: "Na bestudering van het dossier zie ik niet in waarom ik geen vrijspraak eis in dit smaadproces."
Inderdaad werd een paar weken later de heer Houben volledig vrij gesproken door het hof. Na een jarenlange juridische strijd had mr. Frits Salomonson, voormalig juridisch en financieel adviseur van koningin Beatrix en prins Claus, de strijd verloren. Zijn tegenstanders de heren Pierre Houben en Jacob Sietsema hadden geen smaad gepleegd in een brief gericht aan de burgemeester van Amsterdam.
Wat stond er in die brief over mr. Frits Salomonson en wie is hij?
Victorie voor mr. Hans Anker
Wie mr. Frits Salomonson is kunnen zijn tegenstanders Jacob Sietsema en Pierre Houben niet
meer vertellen. Sietsema is overleden en Houben woont na een zware hersenbloeding die zijn
spraakvermogen uitschakelde in een verzorgingshuis. Maar mr. Hans Anker, één van de
beroemde Friese advocaten-tweeling, die het proces tegen Salomonson namens Houben
voerde weet wel over zijn cliënten te vertellen dat ze geen fantasten waren. Dat maakt de
beschuldigingen tegen mr. Frits Salomonson des te serieuzer. Mr. Frits Salomonson die voor
de kinderen van Beatrix en Claus 'Oom Frits' was. Na het verlaten van de rechtzaal stelde
Hans Anker aan Must de vraag: "Hebben jullie ook het idee dat ze van deze zaak af willen?"
Dat konden wij slechts beamen met in het achterhoofd het verhaal van Houben en Sietsema
over de praktijken van mr. Frits Salomonson. Na de volledige vrijspraak door het Haagse hof
heeft mr. Hans Anker de strijdbijl nog niet begraven: "We gaan nu beginnen om volledige
schadevergoeding te laten betalen in deze procedure." Daarmee lijkt de in België woonachtige
mr. Frits Salomonson nog niet van de zaak af die hij zelf onder de aandacht bracht door
Houben en Sietsema aan te klagen.
De schandknapen spreken
De kern van deze zaak die zo dicht tegen hofkringen aanleunt is dat de heren Houben en
Sietsema in conflict raakten met hun buurman mr. Frits Salomonson. Het begon over een
keukenafvoerpijpje aan de Amsterdamse Keizersgracht. Die burenruzie liep zo uit de hand dat
Houben en Sietsema een brief stuurden naar de destijds Amsterdamse burgemeester Schelto
Patijn. In de brief maakten ze ook gewag van de activiteiten van Salomonson met volgens hen
minderjarige jongens. Veelal waren dat Marokkaanse schandknapen. Volgens Houben en
Sietsema had Salomonson zelfs in zijn huis een SM-kamer ingericht. Ook zou Sietsema eens
schoten hebben gehoord. Dat was de aanleiding voor het gerucht dat er mogelijk een lijk in de
tuin of het pand van Salomonson zou zijn begraven of verstopt. Het mag duidelijk zijn dat dit
lijk nooit is gevonden.
In het proces dat Salomonson tegen Houben/Sietsema aanspande riep de verdediging ook de
in de jaren tachtig escort-jongen JtB op. JtB vertelde Must (op verzoek volledige naam
weggelaten): "Ik kende Salomonson persoonlijk uit de scéne in die tijd. Er bewogen zich meer
vooraanstaande mensen in dat milieu. Maar ik ga jullie geen verdere namen noemen. De
Amsterdamse politie was toen bewust blind." JtB vertelde toen ook aan de Amsterdamse
rechtbank dat hij foto's in zijn bezit had gekregen van Salomonson die in SM-outfit stond
afgebeeld samen met vier minderjarige jongens. Jtb had de foto's aangeboden aan Privé-
hoofdredacteur Willem Smitt. Die had hem geadviseerd de foto's vanwege het persoonlijke
risico te vernietigen. Smitt bevestigde het verhaal van JtB voor de rechtbank. De officier van
justitie vroeg Smitt tijdens het proces waarom hij geen aangifte van kinderporno had gedaan.
"Ik ga geen aangifte doen tegen de advocaat van Hare Majesteit", antwoordde Smitt toen.
In dat proces werden Houben en Sietsema tegen een telkens op te leggen dwangsom van
25.000 gulden veroordeeld te zwijgen over eventuele pedofiele contacten van Salomonson.
Rechter F. G. Baudoin negeerde volgens een getuige in dit proces ook een bij een notaris
opgemaakte beëdigde verklaring van een echtpaar dat zij Prins Claus in een bordeel hadden
gezien in een 'compromitterende' houding met een 12- tot 13-jarige jongen. Het Parool van
30 november 1999 heeft het echter over: "Een getuige a decharge die alleen door de rechter-
commissaris of achter gesloten deuren wilde worden gehoord en die zou hebben gezien dat
klager seksuele gemeenschap met een kind van tien tot dertien jaar had, werd door de
rechtbank niet toegelaten." Dat jongens die zich in de Amsterdamse homo-scene als escort
waagden risico's liepen als ze een boekje open deden over belangrijke personen getuigt BvW.
Hij moest volgens zijn zeggen van de recherche Kennemerland in een hotel in Hoofddorp via
een boek met foto's mensen aanwijzen. "Daar waren ook hooggeplaatste personen bij." BvW:
"Er is ook op mij twee tot drie keer geschoten vanuit het Zuiderpark in Den Haag. Ik heb
aangifte gedaan maar die is niet meer terug te vinden." BvW bevestigt in enkele
telefongesprekken tegenover Must dat JtB de waarheid verteld heeft. BvW: "Niemand gelooft
mij omdat ik een verleden heb van prostitutie en ook wel eens wat crimineels heb gedaan." In
elk geval had de informatie of foto's waarover zulke jongens konden beschikken waarde voor
criminelen of inlichtingendiensten om mensen te chanteren. Een belangrijk argument om deze
verhalen met een enigszins Dutroux-achtige lading niet al te snel naar het land der fabelen te
verwijzen ook al verloren toen juridisch gezien Houben en Sietsema het van Salomonson.
Salomonson, Claus en der Spiegel
De vrijspraak van Houben in oktober 2005 wil nog niet zeggen dat wat Houben en Sietsema
in de brief beweerden over de voormalige huisvriend van Beatrix en Claus ook allemaal waar
is. Maar of mr. Frits Salomonson helemaal brandschoon is dat is ook weer een andere vraag.
Zijn naam duikt voor het eerst in de pers op als in 1982 de Telegraaf-journalist Josje Hagers
het gerucht verspreidt dat Prins Claus samen met mr. Frits Salomonson in New York enkele
bars voor homoseksuelen had bezocht. De RVD ontkende het incident en kreeg een
medestander in journalist Willem Oltmans die een heuse persconferentie in het leven riep om
het incident te neutraliseren. Die gezamenlijke actie van RVD en Oltmans had ook nog een
ander effect. Men wist dat ook het gerenommeerde Duitse weekblad Der Spiegel lucht
gekregen had van de affaire en op het punt stond te gaan publiceren. Op de achtergrond werd
ook het Spiegel-artikel met de titel 'Linksgestrickt' pootje gelicht door het verbond van hof,
RVD en Willem Oltmans. Het artikel zou daardoor nooit de kiosken halen.
Wat stond er in dat artikel over Prins Claus en zijn vriend Salomonson?
"Toen de heer Spierenburg, chef van de veiligheidsdienst aan het hof, zijn mannen die als
immer aanwezige beveiligers voor Claus de prins in het oog moesten houden, er naar vroeg
[de affaire in New York – red. Must], kreeg hij te horen dat deze politiebeambten al lang
wisten over deze homoseksuele escapades. Ze hadden het –uit welke motieven dan ook- hun
meerderen niet gemeld. Toen daarna de handel en wandel van de prinsgemaal door de jaren
heen onder de loep werd genomen, kwam iets opmerkelijks naar voren. Bijvoorbeeld, toen in
Bonn werd nagevraagd en van daaruit informatie binnen kwam dat Claus in 1962 van zijn
[diplomatieke – aanvulling redactie Must] post in Ivoorkust werd teruggehaald op gronden
die met ongeoorloofde seksuele activiteiten van de 'zweiten Botschaftssekretär' te maken
hadden." Nu kunnen we natuurlijk onze schouders ophalen want iemands seksleven is privé.
Maar het gerucht over Salomonson en Claus in New York zong ook rond in de vorm van een
extra verhaal. De Amerikanen zouden foto's van Claus en Salomonsons avontuurtjes in New
York hebben gemaakt. Dan komen we op het gebied van de chantage van een belangrijke
overheidsvertegenwoordiger. Ook over het incident waarbij volgens het ongepubliceerde
Spiegel-artikel Claus als diplomaat uit Ivoorkust-Afrika werd teruggeroepen valt nog wel het
een en ander te vertellen. Een ander gerucht wil dat Claus in 1962 in Ivoorkust een
verhouding had met een DDR-diplomaat. Daarmee zou deze affaire vallen onder een mogelijk
spel van inlichtingendiensten.
IRT-affaire
Deze storm die het koningshuis veel schade had kunnen berokken woei weer over. Maar de
naam Salomonson als jeugdvriend van Beatrix in haar Leidse studentenjaren en huisvriend
van het koninklijke echtpaar stond niet meer onder een gelukkig gesternte. Ten tijde van het
onderzoek naar de IRT-affaire rapporteerde de commissie van Traa dat Salomonson tussen
1984 en 1988 mede-verantwoordelijk was geweest voor een witwasconstructie bij het
beursgenoteerde bedrijf TextLite. Dat gebeurde via het zwart verhandelen van
personeelsopties aan buitenstaanders. Bij deze handel zouden drugsgelden van de organisatie
van de in 1991 vermoorde Klaas Bruinsma 'een andere kleur' hebben aangenomen. De
rapporteur die het waagde, ondanks de bescherming van een parlementaire enquête, deze
duistere kant van Salomonson naar buiten te brengen kreeg van de huisvriend der Oranjes een
proces aan zijn broek. En in de rechtstaat Nederland mocht de staat voor haar IRT-
onderzoeker dokken aan mr. Frits Salomonson.
In 1996 kreeg Salomonson eervol ontslag van Beatrix. Waarschijnlijk was de huisvriend als
adviseur teveel negatief in het nieuws gekomen. Eigenlijk net op het nippertje want daarna
ontwikkelde zich rond de omstreden advocaat de volgende affaire die door Houben en
Sietsema werd aangeslingerd. En die affaire is gezien de plannen van mr. Hans Anker tegen
Salomonson zeker nog niet afgelopen. Ondanks het zwijgen van de vaderlandse pers.
Bronnen:
Website Kleintje Muurkrant
Gesprekken met mr. Hans Anker, Jan Portein, JtB en BvW Processtukken
Niet gepubliceerd der Spiegel-artikel Linksgestrickt
Prins Claus (1965-1985) Een reportage door Willem Oltmans