Door: Dienie Kars en Ad van Rooij
Hoe het liefdesleven van oud-politicus Ruud Lubbers in een café-kroniek belandde, waarna het jarenlang stil bleef tot De Telegraaf er zich onlangs over ontfermde.
https://www.hpdetijd.nl/politiek/politiek/29797/ruud-lubbers-de-stier-van-kralingen
03/07 | 2013 Door Politiek" De Redactie
HP/De Tijd volgt
het (relationele en publicitaire) spoor terug. Het is een curieus
artikel, dat over het liefdesleven van oud-CDA-premier Ruud Lubbers (ook
al weer 74 inmiddels) in de zomer-editie van HP/De Tijd onder de
kop 'De stier van Kralingen'. Nee, het is bepaald geen doorsnee-verhaal
wat Joris Boddaert in zeven pagina's en een kleine vierduizend,
welgekozen woorden, heeft vervat. En hij is dan ook geen
doorsnee-auteur.
Chroniqueur In
Rotterdam heeft hij al tientallen jaren een reputatie als stads- en
café-chroniqueur. Als stadschroniqueur schreef hij lang voor wijlen Het Vrije Volk, in zijn hoedanigheid van café-chroniqueur geeft hij in eigen beheer boeken uit. Daarop
kunnen geïnteresseerden intekenen, wat ze ook doen, hetgeen zijn
business-model doet denken aan dat van het Wereldtijdschrift van
schrijver Willem Elschot.
De
café- en stadschroniqueur (die zelf overigens nauwelijks drinkt, maar
wel innemend in de zin van aimabel is) kent vrijwel iedere tegel in
Rotterdam en heeft er ook al wat gelicht. Maar met één tegel lukte dat maar niet. Het
betrof het liefdesleven van de toenmalige CDA-leider en latere premier,
wiens jarenlange relatie met een getrouwde vrouw het huwelijk van haar
en haar man definitief ontwrichtte.
Chantabel
Boddaert
vond het maar raar, zo'n katholieke voorman namens een confessionele
partij waarin altijd hoog werd opgegeven van 'het gezin als hoeksteen
van de samenleving'. Toch was het geen morele scherpslijperij die hem
ertoe bracht de zaak uitputtend te onderzoeken en vervolgens uitvoerig
gedocumenteerd uit de doeken te doen in een van zijn café-boeken.
Had Lubbers zich mogelijkerwijs niet chantabel gemaakt? Diezelfde vraag was gerezen toen
eind jaren zeventig Willem Aantjes zijn CDA-fractieleiderschap had
moeten opgeven na door Lou de Jong geconfronteerd te zijn met een
oorlogsverleden.
Hij zou worden opgevolgd door Ruud Lubbers,
iemand met een heel ander soort geheim, een geheim waarover het in zijn
woonplaats Kralingen overigens gonsde van de geruchten.
Dat
Aantjes' oorlogsgeheim hem chantabel had kunnen maken staat wel vast.
We hebben het immers over de tijd van de omstreden modernisering van de
NAVO-kernbewapening.
En
in deze (bijna) finale van de Koude Oorlog was er vanuit het Oostblok
veel vraag naar door politici gereden eventuele scheve schaatsen.
Over Aantjes' kwetsbaarheid is zowel in fictie (een thriller van Koos
van Zomeren) als journalistieke non-fictie veel geschreven. En hij stelde zich vragen over de al dan niet betrokkenheid van onze toenmalige inlichtingendienst, de BVD.
Liefdesleven Lubbers geen sta in de weg Lubbers
had tenslotte niet alleen twaalf jaar als premier gefungeerd, daarna
was hij ook nog eens in de running geweest voor topfuncties bij de EU en
de NAVO.
Had
zijn niet uitverkoren worden misschien wat te maken met smetjes op zijn
blazoen? Die vraag is tot op de dag van vandaag dus in de lucht blijven
hangen. Net als die over de relatie tussen Lubbers en de (gewezen)
koningin.
Hoewel
koningin Beatrix uitermate streng placht te oordelen over zichtbare
onvolkomenheden in de huwelijkse staat van haar dienaren, waar bij voorbeeld een gewezen ambassadeur te Zuid Afrika over kan meepraten,
bleek Lubbers liefdesleven geen sta in de weg voor een
vertrouwensrelatie, die ook nog eens heeft geresulteerd in het
uitverkoren worden tot minister van Staat. Een van de belangrijkste voorwaarden bij de selectie voor dat ambt vormt het geen aanstoot geven.
Lubbers werd tenslotte na zijn premierschap (een hoogstverdienstelijk) Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen vanuit Geneve, al werd het slot van loopbaan daar overschaduwd door de klacht van een medewerkster inzake een hand op haar bil.
Over
die laatste affaire is (ook internationaal) veel bericht, maar na het
in Boddaerts kroegenboek gepubliceerde verhaal over Lubbers Kralingse
affaire bleef het verder stil, nadat Lubbers het poolshoogte nemende Algemeen Dagblad via
een woordvoerster had laten weten dat het allemaal al zo lang geleden
was, al weer veertig jaar geleden (het bleken er trouwens dertig).
Maar
inmiddels was door de uit de publiciteit voortkomende roddel- en
achterklap de kring van ingewijden in het geheim uiteraard wel fors
uitgedijd.
De
vierde vrouw van Lubbers. Het zat Boddaert in hoge mate dwars dat wat
hij beschouwde als de scoop van zijn leven nooit veel meer was geworden
dan een publicitaire natte voetzoeker.
Maar hoe hij ermee ook leurde, de mainstream-media verkozen er verre van te blijven. Waarbij het ook curieus mag heten dat Boddaert lang optrok met de Rotterdamse Telegraaf-correspondent Theo Jongedijk, die het verhaal vergeefs bij zijn eigen krant had proberen te slijten.
Aan die merkwaardigheid kwam 11 juni een einde toen De Telegraaf op pagina 7 de affaire alsnog uit de doeken deed onder de kop 'De vierde vrouw van Lubbers' (bij die eerste drie gaat het om zijn moeder, echtgenote Ria en de toenmalige koningin), waarbij de bedrogen echtgenoot van weleer nog altijd bitter opmerkte dat hij nog een vrouw vergeten was, namelijk de zijne.
De Telegraaf bracht
het verhaal overigens en marge van de opschudding over Lubbers
loslippigheid over de op vliegbasis Volkel gestationeerde kernwapens.
Het verhaal in HP/De Tijd, geïllustreerd met foto's van de P(laatsen)D(elict) heeft een nog ruimere context.
In 'De stier van Kralingen'
gaat het niet alleen over de omgang van de publiciteit met het
liefdesleven van Ruud Lubbers, maar ook over hoe de Kralingse beau monde
daarmee omging en gaat.
En
over die curieuze chroniqueur zelf natuurlijk, de 68-jarige Joris
Boddaert, die zich jonkheer mag noemen maar zich op die titel niet laat
voorstaan.
Het Geheim van Ruud Lubbers als "De Stier van Kralingen heeft "De Nieuwe Media" volledig ontmanteld.