I. HET PAARD
Tien jaar belegering. Geen doorbraak. De muren van Troje hielden stand.
Toen bedachten de Grieken iets beters dan kracht.
Een geschenk. Een gigantisch houten paard. Soldaten erin verstopt. De Grieken deden alsof ze
zich terugtrokken. Schepen weg. Kamp verlaten. Oorlog voorbij.
De Trojanen, uitgeput van tien jaar strijd, haalden het paard naar binnen. Feest. Wijn.
Ontspanning. Ze waren verlost.
Cassandra schreeuwde. Ze had een gave: altijd gelijk, nooit geloofd.
's Nachts kwamen de soldaten uit het paard. De poorten gingen open. Troje brandde voor de
dageraad.
"Het Paard van Troje staat niet in een geschiedenisboek. Het staat voor onze deur."
Het verhaal is tweeduizend jaar oud. De strategie is tijdloos. Brute kracht verliest van slim
bedrog. Vermoeidheid maakt blind. En een geschenk dat te mooi lijkt, is dat nooit.
II. HET PLAN
De EU-Resolutie van Straatsburg. Resolutie 1743, definitieve versie 2010. Opgesteld,
ondertekend, uitgevoerd.
Niet in het geheim. Gewoon in het openbaar. Wie keek er naar?
Jaarlijks één miljoen asielzoekers opnemen. Gepubliceerd als beleidsdoel. Niet de panische
uitkomst van een crisis. Het plan.
En dat plan begon eerder. 1975. De oliecrisis. Autoloze zondag. Benzinebonnen. Europa op de
knieën voor OPEC. Diverse landen tekenden akkoorden. Olie in ruil voor open grenzen.
Markten in ruil voor mensen.
De stroom die daarna aankwam bestond voor het overgrote deel uit mannen. Tussen de achttien
en vijfendertig jaar. Zonder documenten. Zonder verleden. Met toekomst.
Dat noemen wij kwetsbare vluchtelingen.
Mannen die de oorlog ontvluchten nemen hun vrouw en kinderen mee. Mannen die alleen
komen, gaan naar de oorlog toe.