Joost Knop maakte onder meer de documentaire Schedelkunst – Scull-licious, die in 2013 op het BUT FilmFestival in première ging.

The Ghost Hunter Joost Knop

Regisseur Joost aka The Ghosthunter is volgens deze website in contact gekomen met een man met een wel heel bizarre hobby. Hij maakt namelijk 'kunst' van menselijke resten. Kijk en huiver als dit Nederlandse horror verhaal zich begint te ontpoppen. We krijgen misschien niet alles te zien of te weten, maar het is duidelijk dat je niet aan de andere kant van de oceaan moet zit ten om horrorverhalen te ervaren.

Spookjager Joost Knop is een man met een bijzondere gave. Hij is al lange tijd actief als paranormaal onderzoeker en heeft vele documentaires over dit onderwerp uitgebracht. Zijn faam reikt tot ver buiten de Nederlandse grenzen; overal staat hij bekend om zijn unieke maar effectieve methoden. Tijdens BUTFF beleeft zijn documentaire Schedelkunst - Scull-licious zijn première, een mix van het sinistere en de realiteit. Verwacht een nuchtere blik op iets dat alledaagse taferelen ver overstijgt! 

Zeer BUTlicious!

(Bron: https://2013.butff.nl/nl/persoon/ghost-hunter-joost-knop/)

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

Gepubliceerd op 25 september 2026

Joost Knop, The Ghosthunter: tussen spokenjacht, exorcisme en documentaire

Jarenlang trok Joost Knop door kastelen, begraafplaatsen, ruïnes en andere plekken die als spookachtig bekendstonden. Met camera, zaklamp en pendel zocht hij naar wat hij "entiteiten" noemt. Hij groeide uit tot een van de bekendste Nederlandse spokenjagers. Zijn werk roept tegelijk fascinatie, scepsis en vragen op over waar paranormale overtuiging ophoudt en journalistieke waarheidsvinding begint.

Ergens tussen folklore, horror en persoonlijke overtuiging bevindt zich het werk van Joost Knop, die zich presenteerde als The Ghosthunter. Al vanaf het begin van de jaren 2000 dook zijn naam op in verhalen over Nederlandse kastelen en zogenoemde spooklocaties. Hij bezocht plaatsen waar bewoners of bezoekers onverklaarbare ervaringen meldden en probeerde die ervaringen vast te leggen met fotografie, video en andere technieken.

Knop was daarbij niet uitsluitend een liefhebber van griezelverhalen. In interviews beschreef hij zichzelf als iemand met een paranormale gave. Zijn werk ging volgens hem verder dan het zoeken naar spectaculaire beelden: hij wilde vaststellen welke "entiteiten" zich op een bepaalde plek bevonden en, naar eigen zeggen, soms ook ingrijpen wanneer die entiteiten problemen veroorzaakten.

Dat maakt zijn verhaal interessanter — maar ook ingewikkelder — dan dat van een klassieke spokenjager.

Een vroege fascinatie

Volgens een profiel uit 2012 had Knop naar eigen zeggen al op vierjarige leeftijd een paranormale ervaring. Hij vertelde dat hij zichzelf in bed zag liggen terwijl hij sliep. Later ontwikkelde die belangstelling zich volgens hetzelfde profiel van hobby tot beroep. Knop omschreef zichzelf uiteindelijk als een professionele ghosthunter.

Zijn onderzoeksterrein was breed. Kastelen hadden een bijzondere aantrekkingskracht, maar ook begraafplaatsen, verlaten gebouwen en locaties waaraan sterke verhalen verbonden waren.

In een interview in Kasteelkatern uit 2014 vertelde Knop dat hij inmiddels een grote praktijk had en mensen hielp die volgens hem te maken hadden met negatieve entiteiten. Het blad beschreef hem bovendien als iemand die door Nederland en daarbuiten actief was.

Een belangrijk onderdeel van zijn eigen verklaringsmodel was het onderscheid tussen positieve en negatieve geesten.

"Entiteiten"

Knop gebruikte liever het woord entiteit dan simpelweg "geest". Volgens zijn uitleg waren er positieve entiteiten — geesten van overledenen die naar "het licht" waren gegaan — en negatieve entiteiten die daar niet in waren geslaagd.

Die laatste categorie kon volgens hem gevaarlijk zijn. Hij beschreef bijvoorbeeld dolende geesten die nog aan een bepaalde plaats of gebeurtenis vastzaten. De poltergeist gold in zijn beschrijving als een bijzonder problematische vorm.

Ook begraafplaatsen waren voor Knop geen lege, stille plekken. In een interview uit 2012 zei hij dat hij daar regelmatig entiteiten ervoer. Hij beschreef een plotseling drukkend of benauwend gevoel als een mogelijke aanwijzing dat er iets aanwezig was. Kippenvel en onverwacht koude plekken noemde hij eveneens signalen.

Hier ligt meteen een belangrijk onderscheid voor de lezer: dit zijn beschrijvingen van Knops eigen ervaringen en overtuigingen. Er is geen wetenschappelijke consensus dat kippenvel, koude plekken of een beklemmend gevoel betrouwbare aanwijzingen zijn voor de aanwezigheid van geesten.

Camera's, orbs en de zoektocht naar bewijs

Een van de opvallendste aspecten van Knops werk was zijn gebruik van beeldmateriaal.

Hij fotografeerde en filmde locaties en besteedde bijzondere aandacht aan zogenoemde orbs: ronde lichtvlekken die op foto's kunnen verschijnen.

Knop maakte daarbij zelf een onderscheid. In het interview met Kasteelkatern stelde hij dat sommige lichte orbjes positief konden zijn, terwijl grijze of donkere exemplaren volgens hem verschillende betekenissen konden hebben. Tegelijk erkende hij dat veel ogenschijnlijke orbs heel gewone oorzaken kunnen hebben, zoals stof, vocht of kleine deeltjes in de lucht. Daarom maakte hij naar eigen zeggen series foto's om te controleren of een verschijnsel op sommige beelden wel en op andere niet voorkwam.

Dat is journalistiek gezien een interessant detail. Knop presenteerde zijn methode niet simpelweg als "ik zie een vlek, dus het is een geest". Hij probeerde zijn waarnemingen binnen zijn eigen systeem te toetsen.

Maar ook hier bestaat een fundamenteel verschil tussen onderzoek binnen een paranormaal verklaringsmodel en wetenschappelijk onderzoek. Dat een lichtvlek onder bepaalde omstandigheden verschijnt of verdwijnt, bewijst op zichzelf niet dat de oorzaak een overleden persoon of andere entiteit is.

Van spokenjager naar exorcist

Het meest opmerkelijke onderdeel van Knops carrière is misschien wel zijn rol als exorcist.

In het Kasteelkatern-interview beschreef hij hoe hij naar eigen zeggen negatieve entiteiten kon verdrijven. Hij zou daarbij zijn eigen energie gebruiken om de energie van een entiteit uit te drijven. Knop noemde dit exorcisme. Volgens zijn beschrijving was dat fysiek en energetisch zwaar werk.

Zijn activiteiten waren daarmee niet langer uitsluitend observerend.

De Ghosthunter presenteerde zich als iemand die niet alleen wilde ontdekken of er iets aanwezig was, maar die ook kon optreden wanneer een woning, gebouw of andere locatie volgens bewoners door een negatieve aanwezigheid werd beïnvloed.

Dat maakte hem voor sommige mensen een soort paranormale hulpverlener.

Tegelijkertijd maakt juist dat aspect zijn werk maatschappelijk gevoeliger. Wanneer iemand ervan overtuigd raakt dat geluiden, angst, slapeloosheid of andere problemen door een entiteit worden veroorzaakt, kan de verklaring grote invloed hebben op de manier waarop zo'n situatie wordt benaderd.

De kastelen

Knop werd vooral bekend door zijn belangstelling voor historische gebouwen. Hij bezocht talloze kastelen en andere locaties met een reputatie als spookplaats.

In Kasteelkatern werd beschreven dat hij onder meer in Duitsland actief was en daar zelfs betrokken was bij een spookkasteel in de Eifel. Het artikel portretteert hem als iemand die vol enthousiasme over zijn ervaringen vertelde.

Zijn werk paste goed bij de hernieuwde belangstelling voor kastelen als plaatsen van mysterie. Oude gebouwen hebben donkere gangen, verborgen kamers, historische tragedies en eeuwenoude verhalen. Voor een ghosthunter vormen ze bijna vanzelf een decor waarin geschiedenis en verbeelding elkaar ontmoeten.

Maar Knop deed meer dan het herhalen van oude sagen. Hij probeerde de verhalen te verbinden aan eigen waarnemingen.

Het Hoompje en satanische verhalen

Een van de opvallendere Nederlandse gevallen waarin zijn naam opdook was Het Hoompje, een monumentale ruïne bij Sint Anna ter Muiden in Zeeland.

Volgens een overzicht van Stichting Skepsis beschouwde Knop de ruïne in 2006 als een cultuscentrum voor satanische sekten. De kwestie kreeg lokale aandacht en de gemeente zou zich hebben beraden over wat ermee moest gebeuren.

Dat voorbeeld laat zien hoe de invloed van een spookverhaal verder kan reiken dan de liefhebbers van het paranormale.

Een verlaten ruïne kan in eerste instantie gewoon een verlaten ruïne zijn. Zodra er echter verhalen ontstaan over satanisme, geesten of andere duistere gebeurtenissen, kan zo'n plek een nieuwe aantrekkingskracht krijgen. Daarmee ontstaat een wisselwerking tussen locatie, verhaal, media en bezoekers.

Het spookhuis in Sas van Gent

Een ander voorbeeld is de voormalige directeurswoning van de Glasfabriek in Sas van Gent.

Een reportage uit 2011 beschrijft hoe het gebouw door sommigen als spookhuis werd beschouwd. Volgens een buurtbewoner was er vóór de komst van Knop weinig bijzonders aan de hand. Nadat Knop het gebouw in 1996 als spookhuis zou hebben bestempeld, kwamen er volgens de bewoners steeds meer jongeren en spokenjagers op af. De lokale overlast werd volgens die bewoners vooral veroorzaakt door mensen die op de vermeende spooklocatie afkwamen.

Dit verhaal is niet alleen interessant vanwege de vraag of het gebouw werkelijk spookte.

Het laat vooral zien hoe een paranormale reputatie zichzelf kan versterken.

Een verlaten pand krijgt een verhaal. Het verhaal trekt bezoekers. Bezoekers maken foto's en video's. Die beelden verspreiden zich. Vervolgens krijgt het gebouw nog meer bekendheid — en daarmee nieuwe bezoekers.

De geest hoeft in zo'n proces niet eens aantoonbaar te bestaan om maatschappelijke gevolgen te hebben.

De spookboerderij en de mist

Een vergelijkbaar voorbeeld is een spookboerderij bij Brummen.

Volgens Atlas Leefomgeving maakte Knop in 2006 een film over de locatie, inclusief infraroodbeelden. Mistflarden die op de beelden te zien waren, interpreteerde hij als krachtvelden. De lokale bevolking meldde volgens de bron echter geen overlast door spoken; de problemen kwamen eerder van dronken jongeren.

Ook hier ontstaat een interessante botsing tussen twee manieren van kijken.

De ene zegt:

er is een ongewoon beeld, dus we moeten onderzoeken wat het veroorzaakt.

De andere zegt:

er is een ongewoon beeld, maar er bestaan waarschijnlijk natuurlijke verklaringen die eerst moeten worden uitgesloten.

Dat verschil is essentieel.

Documentairemaker

Knop was niet alleen spokenjager, maar ook filmmaker.

Het BUT Film Festival presenteerde hem als regisseur en beschreef hem als een ervaren paranormal investigator die meerdere documentaires over het onderwerp had gemaakt. Zijn documentaire ** Schedelkunst – Scull-licious ** ging daar in première. De film draaide rond een man die kunst maakte met menselijke resten.

Later verschenen ook andere producties onder zijn naam.

Zo wordt Dark Secret uit 2015 beschreven als een documentaire van Joost Knop waarin onder meer satanisme, vermeende entiteiten, exorcisme en "shadow people" aan bod komen.

Ook Mysterie Graveyards, eveneens uit 2015, wordt als een documentaire van Knop vermeld. Daarin komen onder meer begraafplaatsen, vermeende paranormale verschijnselen en het voormalige huis van Marc Dutroux aan bod.

Daarmee is Knops oeuvre niet alleen een verzameling paranormale onderzoeken. Het bevindt zich ook nadrukkelijk op het snijvlak van documentaire, horror en true-mystery-entertainment.

Een eigen universum

Wie naar het beschikbare materiaal kijkt, ziet dat Knop een vrij compleet eigen universum rond het paranormale ontwikkelde.

Daarin bestaan:

• positieve en negatieve entiteiten;

• geesten die niet naar "het licht" zijn gegaan;

• poltergeists;

• orbs;

• energetische verschijnselen;

• krachtvelden;

• exorcisme;

• haunted houses;

• spookkastelen;

• paranormale fotografie;

• en locaties met een vermeend duister verleden.

Binnen dat systeem hebben gebeurtenissen een betekenis.

Een koude plek is niet simpelweg een temperatuurverschil. Een vreemde foto is niet automatisch een fotografisch artefact. Een beklemmend gevoel is niet alleen een psychologische reactie. Voor Knop kunnen zulke verschijnselen aanwijzingen zijn voor een andere werkelijkheid.

Dat is precies wat hem onderscheidt van een sceptische onderzoeker.

De sceptische tegenstem

Knops werk kreeg vanzelfsprekend ook kritiek.

De Nederlandse skeptische beweging Stichting Skepsis besteedde aandacht aan zijn activiteiten. In een kroniek uit 2006 werd zijn betrokkenheid bij Het Hoompje genoemd in een uitgesproken sceptische context. Skepsis behoort tot de organisaties die paranormale claims juist vanuit een kritisch-wetenschappelijke invalshoek benaderen.

Ook bij de interpretatie van orbs ligt een belangrijk verschil.

Een lichtvlek op een foto kan bijvoorbeeld veroorzaakt worden door stof, vocht, insecten, reflecties of eigenschappen van de lens en flitser. Dat betekent niet dat iedere orb per definitie zo verklaard is, maar wel dat een foto van een orb op zichzelf geen bewijs vormt voor een geest.

Hetzelfde geldt voor infraroodbeelden, mistflarden en temperatuurverschillen.

De kern van wetenschappelijke bewijsvoering is juist dat een buitengewone verklaring pas overtuigend wordt wanneer gewone verklaringen systematisch zijn uitgesloten en het verschijnsel onafhankelijk en reproduceerbaar kan worden vastgesteld.

Voor zover uit de geraadpleegde bronnen blijkt, is er geen onafhankelijk wetenschappelijk bewijs gepubliceerd dat Knops specifieke entiteiten, krachtvelden of exorcistische effecten bevestigt.

De paradox van The Ghosthunter

Daarmee ontstaat de merkwaardige positie van Joost Knop.

Als journalist zou je hem niet zonder meer kunnen presenteren als iemand die heeft bewezen dat geesten bestaan.

Maar je kunt hem evenmin reduceren tot iemand die alleen maar griezelverhalen vertelde.

Er bestaat namelijk een omvangrijk spoor van interviews, films, foto's, optredens en beschrijvingen waarin hij jarenlang consequent dezelfde overtuiging uitdroeg. Hij ontwikkelde een eigen terminologie, een eigen methode en een eigen verklaringsmodel.

Zijn betekenis ligt daarom misschien niet alleen in de vraag "Bestaan spoken?"

Interessanter is de vraag:

Waarom blijven mensen bepaalde plaatsen, gebeurtenissen en ervaringen interpreteren als bewijs voor een wereld naast de zichtbare werkelijkheid?

Daarin is Knop een interessant cultureel fenomeen.

Tussen folklore en werkelijkheid

Nederland kent een lange traditie van spookverhalen. Kastelen hebben hun witte vrouwen, kerkers hun gevangenen, begraafplaatsen hun dolende zielen en verlaten gebouwen hun zwarte geschiedenis.

The Ghosthunter stapte die traditie binnen met moderne middelen: camera's, video, infraroodapparatuur en internet.

Daardoor veranderde het klassieke spookverhaal.

Vroeger vertelde iemand dat hij in een kasteel een geest had gezien. Bij Knop werd dat een foto, een video, een documentaire of een internetverhaal. Het paranormale kreeg daarmee een modern mediakanaal.

Maar precies daardoor werd de scheidslijn tussen waarneming, interpretatie en bewijs belangrijker dan ooit.

Een camera registreert immers wel licht en beeld — maar niet automatisch de verklaring die iemand eraan geeft.

Wat blijft er over?

Wie Joost Knop als The Ghosthunter wil begrijpen, moet daarom twee dingen tegelijk kunnen doen.

Aan de ene kant is er het verhaal van de man die ervan overtuigd is dat hij paranormale verschijnselen kan waarnemen, mensen kan helpen met negatieve entiteiten en door middel van exorcisme een locatie kan "reinigen". Dat verhaal is uitvoerig gedocumenteerd in interviews en films.

Aan de andere kant staat de sceptische vraag: zijn de waargenomen verschijnselen daadwerkelijk paranormaal, of zijn er natuurlijke, psychologische, fotografische of sociale verklaringen?

Op die tweede vraag leveren de geraadpleegde bronnen geen wetenschappelijk bewijs dat de paranormale interpretatie bevestigt.

En misschien is juist die spanning de reden dat The Ghosthunter zo'n intrigerend onderwerp blijft.

Joost Knop maakte van spokenjacht geen toevallige nachtelijke hobby. Hij bouwde er een identiteit, een praktijk en een filmisch universum omheen. Hij trok naar kastelen en begraafplaatsen, sprak over entiteiten en exorcisme, documenteerde wat hij zag en maakte van het onverklaarde een verhaal.

Of hij daarmee een verborgen werkelijkheid blootlegde, is een andere vraag. Vooralsnog blijft dat een kwestie van overtuiging en interpretatie, niet van vastgesteld wetenschappelijk feit.

"Van Joost Knop, de Nederlandse 'Ghosthunter', is geen openbaar overlijdensbericht gevonden. Recente betrouwbare informatie over zijn huidige leven ontbreekt echter, waardoor niet met zekerheid kan worden vastgesteld of hij nog leeft."

Bron: chatGPT.com (AI)

Help slachtoffer Truus Schouten om de doofpot over satanisch ritueel misbruik (SRM) te openen in Nederland.

Meer informatie over Truus Schouten: https://www.stichting-voor-slachtoffers-van-seksueel-misbruik.nl/dossier-truus-schouten/

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.