Pleidooi advocaat Geert Wilders meester Bram Moszkowicz. 

 Strafzaak (19-10-2010) tegen de VRIJHEID!

Wie kent Bram Moszkowicz niet?

Moszkowicz had tal van bekende cliënten, zoals de in 2003 vermoorde Cor van Hout, de Surinaamse legerleider Desi Bouterse, vastgoedmagnaat Willem Endstra, crimineel Willem Holleeder en politicus Geert Wilders.

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

Diverse namen duiken op in dit artikel en lopen door elkaar heen, dat maakt dit artikel ook dynamisch, omdat vanuit verschillende invalshoeken we ook geconfronteerd worden met het mens-zijn. De periode tussen 2016 en 2018 heb ik contact gehad met Neset Temirci en later nog een kleine periode. Heb reeds langer geen contact meer met Temirci, heb geen zin in nog meer leugens en verdraaiingen etc. Sommige mensen dachten dat Temirci een Ommekeer zou teweegbrengen in Nederland, maar nee; wat een afgang. Temirci had Bram Moszkowicz als advocaat in de arm genomen nadat Temirci beschuldigd werd vanwege de moord op z'n ex-vrouw, die twee kinderen kreeg met hem. Z'n eigen bloedverwanten hebben bevestigd dat hij z'n ex-vrouw heeft vermoord met getuigen erbij. Tot heden blijft hij het ontkennen.

Temirci zat van 1999 tot 2011 in de gevangenis.

Helemaal onderaan vind je twee interviews van Neset Temirci.

Bram Moszkowicz

Bram Moszkowicz (zie foto), zoon van advocaat Max Moszkowicz sr., is van vaderskant van Joodse afkomst. Na het doorlopen van het Stedelijk Lyceum in zijn geboorteplaats Maastricht, studeerde Moszkowicz rechten in Amsterdam. In zijn studententijd was hij lid van het A.S.C./A.V.S.V. Naar eigen zeggen leerde hij het meest van de pleidooien van zijn vader, waar hij zo vaak mogelijk naar ging luisteren.

Zijn drie broers, David, Max jr. en Robert, werden eveneens beëdigd als advocaat. Bram, zijn vader en zijn broers David en Max jr. vormden tot 2012 tezamen de advocatenmaatschap Moszkowicz Advocaten, met kantoren in Maastricht en Amsterdam. Bram leidde de vestiging in Amsterdam. In 2015 vroeg hij faillissement aan voor een aantal van zijn vennootschappen en in 2019 werd hij ook persoonlijk failliet verklaard.

Bram Moszkowicz was tweemaal gehuwd en had enige tijd een relatie met presentatrice Eva Jinek. Uit zijn eerste huwelijk kwam een zoon voort, Micha Isaac Moszkowicz, en uit zijn tweede huwelijk (met Juliëtte Polak) een zoon en een dochter, Nathan Moszkowicz en Chaya Moszkowicz.

(Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Bram_Moszkowicz)

EEN STUKJE NEDERLANDSE ADVOCATUUR

(Hieronder kun je diverse video's bekijken over de familie Moszkowicz)

Journalist Hans Knoop was de drijvende kracht die in 1976 de oorlogsmisdadiger Pieter Menten ontmaskerde. Daar waar destijds de regering flink blunderde. Knoop was zo vasthoudend dat hij zelfs het hotel in Zwitserland wist te achterhalen waar Menten met zijn vrouw Meta naar toe gevlucht was. Menten verraade zichzelf door een groot stuk te laten plaatsen voor de verkoop van zijn kunstcollectie. De collectie bestaande uit veel schilderijen was afkomstig van Poolse joden. Waar Menten er velen heeft laten afvoeren naar de vernietigings kampen. Een stuk belangrijk stuk geschiedschrijving. Het schandaal werd mede oorzaak van de val van Kabinet den Uyl. Het meest linkse kabinet ooit ( PvdA)

Van gevierd strafpleiter tot levenslang geschrapte advocaat, van politieke comeback tot televisie-jurist: het verhaal van Abraham Maarten 'Bram' Moszkowicz is een van de opmerkelijkste carrières uit de Nederlandse advocatuur.

Abraham Maarten Moszkowicz, beter bekend als Bram Moszkowicz, werd op 26 juni 1960 geboren in Maastricht. Hij groeide op in een familie waarin de advocatuur een beroep én een familietraditie was. Zijn vader, Max Moszkowicz sr., was een van de bekendste strafpleiters van Nederland. Ook Bram en zijn broers kozen voor de advocatuur.

Bram Moszkowicz zou uiteindelijk uitgroeien tot een van de bekendste strafadvocaten van Nederland. Zijn cliënten kwamen uit de wereld van de georganiseerde misdaad, de politiek, de showbusiness en de topsport. Maar juist zijn enorme publieke profiel bleek later een dubbelzwaard: het maakte hem tot een mediagenieke advocaat, maar zorgde er ook voor dat de problemen rond zijn praktijk nationaal nieuws werden.

De advocaat als bekende Nederlander

Moszkowicz onderscheidde zich al vroeg van het traditionele beeld van de teruggetrokken advocaat. Hij was zichtbaar, uitgesproken en bereid om in de media zijn visie te geven.

Tot zijn bekende cliënten behoorden onder anderen Desi Bouterse, Cor van Hout, Willem Holleeder, Willem Endstra en Geert Wilders. Ook trad hij op voor bekende Nederlanders zoals Patty Brard.

Zijn stijl was onderdeel van zijn reputatie. Moszkowicz presenteerde zichzelf niet uitsluitend als juridisch technicus, maar als een advocaat die de strijd met het Openbaar Ministerie en de rechterlijke macht niet schuwde. In interviews liet hij zich scherp uit over rechters en justitie.

Dat leverde hem bewondering én kritiek op.

Een van de bekendste voorbeelden was zijn verdediging van Geert Wilders. In een interview met De Telegraaf uitte Moszkowicz zich zeer kritisch over rechter Marcel van Oosten, die voorzitter was van de strafkamer in het Wilders-proces. De Raad van Discipline vond die uitlatingen onnodig grievend en legde hem in december 2012 een waarschuwing op.

De zaak-Holleeder

Een belangrijk hoofdstuk in zijn carrière was zijn relatie met Willem Holleeder.

Moszkowicz verdedigde Holleeder nadat deze in 2006 was gearresteerd op verdenking van onder meer afpersing. Dat was bijzonder gevoelig omdat een andere voormalige cliënt van Moszkowicz, vastgoedhandelaar Willem Endstra, was doodgeschoten en Holleeder ervan werd verdacht betrokken te zijn geweest bij de afpersing van Endstra.

Over de verhouding tussen Moszkowicz en Holleeder ontstond grote publieke discussie. In een televisieonderzoek van ZEMBLA werd onder meer de vraag gesteld hoe de advocaat zijn rol als verdediger van Holleeder kon combineren met zijn eerdere relatie met Endstra. Moszkowicz ontkende de aantijgingen. Uiteindelijk stopte hij in 2007 met de verdediging van Holleeder.

De kwestie werd daarmee een symbool voor de moeilijke positie van strafadvocaten: een advocaat verdedigt zijn cliënt, ook wanneer die cliënt door het publiek als buitengewoon omstreden wordt gezien. Tegelijkertijd stelt zo'n cliënt hoge eisen aan de onafhankelijkheid en professionele grenzen van de advocaat.

De eerste barsten

Terwijl Moszkowicz aan de buitenkant succesvol bleef, ontstonden binnen zijn praktijk steeds grotere problemen.

De deken van de Amsterdamse Orde van Advocaten begon in 2011 onderzoek naar de praktijkvoering. Er waren onder meer klachten over de financiële administratie, contante betalingen en de manier waarop met cliënten en hun dossiers werd omgegaan.

Een belangrijk onderdeel van het onderzoek betrof grote contante betalingen. Volgens de tuchtrechter waren er onvoldoende verklaringen voor de manier waarop dergelijke betalingen waren verwerkt en gemeld.

Daarbij kwam een ander probleem: de verplichte administratie en bijscholing waren niet op orde.

De zaak werd daardoor groter dan een discussie over één of twee administratieve fouten. De tuchtrechter keek naar het geheel van de praktijkvoering.

De tuchtzaak die alles veranderde

In oktober 2012 kwam de beslissing die het einde van Moszkowicz als advocaat inluidde.

De Raad van Discipline in Amsterdam besloot hem van het tableau te schrappen. Het oordeel had betrekking op meerdere zaken en op een reeks overtredingen van de professionele regels. Het ging onder meer om contante betalingen, ondeugdelijke urenspecificaties, het niet correct omgaan met gelden van cliënten en het onvoldoende naleven van verplichtingen tegenover de deken.

Moszkowicz had zich bij een eerdere behandeling op het standpunt gesteld dat het verstrekken van bepaalde cliëntgegevens aan de deken op gespannen voet stond met zijn geheimhoudingsplicht. De tuchtrechter verwierp dat argument. Volgens het Hof van Discipline moest Moszkowicz de deken juist de gelegenheid geven toezicht uit te oefenen; ook de deken had immers een geheimhoudingsplicht.

De sanctie was uitzonderlijk zwaar: schrapping van het tableau, waardoor Moszkowicz zijn beroep niet meer mocht uitoefenen.

Hij ging in beroep.

April 2013: definitief einde aan de advocatencarrière

Op 22 april 2013 bevestigde het Hof van Discipline de beslissing.

Het hof beoordeelde een reeks zaken gezamenlijk en concludeerde dat sprake was geweest van ernstige en herhaalde tekortkomingen. Moszkowicz had enkele fouten erkend en beterschap beloofd, maar het hof vond dat onvoldoende vertrouwen bestond dat hij zijn beroepsuitoefening daadwerkelijk zou verbeteren. Ook woog mee dat hij niet had voldaan aan de verplichting om bepaalde opleidingen te volgen.

Daarmee was een carrière van tientallen jaren voorbij.

De man die jarenlang juist bekendstond als een van de meest prominente verdedigers in de Nederlandse rechtszaal, mocht zelf niet langer als advocaat de rechtszaal in.

De fiscale kwestie

De tuchtzaak stond niet op zichzelf. Tegelijkertijd speelde een omvangrijke kwestie met de Belastingdienst.

De fiscus had Moszkowicz aangesproken op belastingverplichtingen uit eerdere jaren. In oktober 2012 werd bekend dat hij en de Belastingdienst een schikking hadden getroffen. De NOS meldde toen dat de Belastingdienst eerder ongeveer 400.000 euro aan boetes had geëist wegens belastingontduiking; de precieze inhoud van de schikking werd aanvankelijk niet openbaar gemaakt.

Later werd duidelijk dat de financiële problemen aanzienlijk groter waren. In november 2012 berichtte de NOS dat de totale belastingschuld en bijbehorende claims volgens gegevens uit het Kadaster waren opgelopen tot ongeveer 2,6 miljoen euro.

Dat betekende dat de financiële problemen van Moszkowicz niet konden worden losgezien van de problemen binnen zijn kantoor.

Belangrijk is daarbij het onderscheid tussen de fiscale kwestie en de tuchtrechtelijke procedure: de schrapping van het tableau was een beslissing van de tuchtrechter over zijn functioneren als advocaat. De fiscale kwestie had betrekking op zijn financiële verplichtingen tegenover de Belastingdienst.

Van strafpleiter naar politiek

Na zijn vertrek uit de advocatuur probeerde Moszkowicz een nieuw hoofdstuk te beginnen.

In april 2015 werd hij partijleider en lijsttrekker van VoorNederland (VNL), een politieke partij die voortkwam uit voormalige PVV-Kamerleden. De partij profileerde zich onder meer met lage belastingen, minder immigratie, minder Europese integratie en meer aandacht voor veiligheid.

Moszkowicz presenteerde zijn politieke entree als een nieuw begin. Hij zei destijds dat hij bevrijd was van de angst om te vallen en van de angst om door de media te worden neergesabeld.

Het avontuur duurde echter niet lang.

In januari 2016 maakte VNL bekend dat het de samenwerking met Moszkowicz beëindigde. Het partijbestuur stelde dat hij zich onvoldoende de politieke dossiers eigen had gemaakt en de partijboodschap onvoldoende uitdroeg. Moszkowicz zelf gaf een andere lezing en zei dat hij niet als een soort politieke 'trekpop' wilde fungeren.

Zijn politieke loopbaan bleef daarmee beperkt tot een korte periode.

De poging om terug te keren als advocaat

Moszkowicz liet de advocatuur niet direct helemaal los.

In 2019 probeerde hij opnieuw tot het beroep te worden toegelaten. Dat verzoek werd afgewezen; ook het Hof van Discipline bevestigde in 2020 de afwijzing. In die procedure speelde de vraag of inmiddels voldoende waarborgen bestonden dat eerdere problemen niet zouden terugkeren.

Een terugkeer met toga en pleitstoel bleef daarmee uit.

Dat is een belangrijk onderscheid: Moszkowicz verdween niet uit het juridische domein. Hij bleef zich presenteren als jurist en juridisch commentator, maar niet als advocaat die namens cliënten optreedt.

De wederopstanding op televisie

Juist de wereld die tijdens zijn advocatencarrière een versterkende factor was geweest, bood na zijn val een nieuwe mogelijkheid: televisie.

Moszkowicz was al voor zijn schrapping geregeld te zien als juridisch of maatschappelijk commentator. Na zijn vertrek uit de advocatuur bleef hij actief in de media.

In 2026 is hij opnieuw regelmatig te zien als juridisch commentator en opiniemaker bij SBS6-programma's. Nieuws van de Dag vermeldt hem bijvoorbeeld als opiniemaker en deskundige.

Daarmee heeft hij een opmerkelijke transformatie doorgemaakt: van advocaat die namens verdachten in de rechtszaal stond naar jurist die vanaf de televisietafel commentaar geeft op rechtszaken, maatschappelijke kwesties en actualiteit.

De juridische deskundigheid vormt nog altijd een belangrijk onderdeel van zijn publieke identiteit. Het verschil is dat hij tegenwoordig de rechtspraktijk vooral bespreekt, in plaats van die zelf als advocaat te bedrijven.

Een carrière die niet in één etiket past

Het verhaal van Moszkowicz laat zich moeilijk samenvatten als simpelweg een succesverhaal of een ondergangsverhaal.

Aan de ene kant was er een uitzonderlijke carrière. Hij verdedigde enkele van de meest besproken verdachten en bekende Nederlanders van zijn generatie en wist een niveau van publieke bekendheid te bereiken dat voor een strafadvocaat ongebruikelijk was.

Aan de andere kant werd zijn carrière uiteindelijk beëindigd door een zware tuchtrechtelijke sanctie. Het Hof van Discipline stelde vast dat er op meerdere terreinen ernstig en herhaaldelijk was tekortgeschoten.

Daar tussendoor liepen financiële problemen, de fiscale kwestie, conflicten met toezichthouders en zijn soms confronterende optreden in de media.

Juist die combinatie verklaart waarom de naam Moszkowicz in Nederland veel groter is geworden dan alleen de naam van een jurist.

De erfenis van Moszkowicz

Meer dan tien jaar nadat hij definitief uit de advocatuur werd gezet, is Moszkowicz nog altijd een herkenbaar publiek figuur.

Zijn loopbaan werpt daarmee ook een bredere vraag op over de moderne strafadvocaat. Hoe zichtbaar mag een advocaat zijn? Hoe ver mag een verdediger gaan in zijn kritiek op rechters en justitie? Waar ligt de grens tussen een agressieve verdediging en het aantasten van het aanzien van de rechtspraak? En hoe moet toezicht functioneren wanneer een advocaat zich beroept op het beroepsgeheim?

In Moszkowicz' carrière kwamen al die vragen samen.

Zijn naam werd groot door de rechtszaal, maar zijn carrière eindigde daar uiteindelijk niet door een verloren strafzaak van een cliënt. Het waren vooral de professionele regels die hij zelf moest naleven die hem fataal werden.

Dat maakt zijn verhaal zo uitzonderlijk. Moszkowicz verloor niet alleen zijn positie als een van Nederlands bekendste strafpleiters; hij werd zelf onderwerp van een juridische procedure waarin zijn eigen professionele handelen centraal stond.

En toch verdween hij niet.

De advocaat werd jurist, de jurist werd commentator, de commentator werd opnieuw een vaste verschijning op televisie. In 2026 is Bram Moszkowicz daarmee nog steeds zichtbaar in het publieke debat — maar vanuit een fundamenteel andere positie dan tijdens zijn hoogtijdagen in de rechtszaal.

Van toga naar televisietafel: de carrière van Bram Moszkowicz is daarmee niet zozeer geëindigd als wel ingrijpend van vorm veranderd.

Moszkowicz heeft in zijn loopbaan een opvallend brede en soms zeer omstreden clientèle gehad. De bekendste namen zijn:

• Willem Holleeder – Moszkowicz verdedigde Holleeder in de grote strafzaak waarin hij werd vervolgd voor onder meer afpersing. De combinatie van Holleeder als cliënt en Willem Endstra als voormalige cliënt van Moszkowicz maakte deze zaak bijzonder gevoelig. In 2007 legde Moszkowicz de verdediging van Holleeder neer.

• Willem Endstra – de vermoorde vastgoedhandelaar was eveneens cliënt van Moszkowicz. Endstra werd in 2004 doodgeschoten. Juist doordat Moszkowicz later Holleeder verdedigde, ontstond grote discussie over de professionele positie van de advocaat.

• Desi Bouterse – de voormalige Surinaamse legerleider en later president was een van Moszkowicz' bekendste cliënten. Zijn verdediging van Bouterse leverde Moszkowicz destijds veel publiciteit op.

• Cor van Hout – een van de hoofdrolspelers rond de ontvoering van Freddy Heineken. Van Hout werd in 2003 vermoord. Moszkowicz behoorde tot zijn advocaten.

• Johan V., 'de Hakkelaar' – een bekende Nederlandse drugscrimineel die door Moszkowicz werd verdedigd.

• Geert Wilders – waarschijnlijk zijn meest politiek beladen cliënt. Moszkowicz verdedigde de PVV-leider tijdens diens strafzaak wegens diens uitspraken over de islam en Marokkanen. Moszkowicz sprak zelf uitgebreid over de commotie die zijn keuze voor Wilders veroorzaakte.

• Patty Brard – een heel ander type cliënt: de televisiepersoonlijkheid behoorde eveneens tot zijn bekende clientèle.

• Robin van Persie – de voormalig Nederlands international en voetballer behoorde eveneens tot zijn cliënten.

• Estelle Cruijff – ook zij werd door Moszkowicz juridisch bijgestaan.

• Keith Bakker – de Nederlandse-Amerikaanse verslavingsdeskundige en voormalig televisiepresentator was eveneens cliënt van Moszkowicz

De drie zaken die zijn reputatie het meest bepaalden

Als je puur kijkt naar bekendheid en impact op zijn carrière, springen vooral Holleeder, Bouterse en Wilders eruit. Holleeder vanwege de uitzonderlijk gevoelige combinatie met Endstra, Bouterse vanwege de internationale en politieke dimensie en Wilders omdat Moszkowicz daarmee zelf midden in een nationaal politiek debat terechtkwam. Dat is een beschrijving van hun publieke betekenis, geen rangorde van de cliënten.

Een interessant detail: Moszkowicz vertelde zelf dat het bekende rijtje van namen zijn praktijk eigenlijk eenzijdiger doet lijken dan die was. Hij had naar eigen zeggen ook veel anonieme cliënten en stelde dat vooral zaken met bekende personen veel media-aandacht kregen.

Neset Temirci en Bram Moszkowicz: een advocaat, een veroordeelde cliënt en een dossier vol vragen (oudere video)

(Neset Temirci over gedragingen van advocaat Bram Moszkowicz)

Een tuchtklacht tegen Bram Moszkowicz, een moordveroordeling, beschuldigingen van een samenzwering met de overheid en jaren later een publieke strijd tegen het Koninklijk Huis. Het dossier rond Neset Temirci is uitzonderlijk. Maar juist daarom is het belangrijk om onderscheid te maken tussen wat een rechter heeft vastgesteld en wat Temirci zelf beweert.

Het begon als een advocaat-cliëntrelatie.

Bram Moszkowicz trad vanaf 1999 op als advocaat van Neset Temirci in een strafzaak. Die samenwerking zou jaren later uitmonden in een tuchtzaak die de verhouding tussen beiden genadeloos blootlegde.

Temirci was inmiddels door de rechtbank veroordeeld wegens de moord op zijn vrouw. Ook in hoger beroep volgde een veroordeling. Dat staat niet alleen in latere internetpublicaties, maar in een uitspraak van het Hof van Discipline uit 2008, dat de geschiedenis van de advocaat-cliëntrelatie uitvoerig beschrijft.

Maar voor Temirci was daarmee het verhaal niet afgelopen.

De klacht tegen Moszkowicz

Temirci diende een tuchtklacht tegen zijn voormalige advocaat in. Hij verweet Moszkowicz onder meer dat deze onvoldoende persoonlijk bij de verdediging aanwezig was, te weinig overleg met hem voerde en tegen zijn wil een onderzoek in het Pieter Baan Centrum en een tbs-traject had willen bevorderen. Ook klaagde hij over zijn strafdossier en financiële betalingen.

De zaak kwam in hoger beroep voor het Hof van Discipline.

En daar kreeg Temirci gedeeltelijk gelijk.

Het Hof stelde vast dat Moszkowicz bij de behandeling van de zaak in eerste aanleg geen enkele keer zelf aanwezig was en dat de klacht over onvoldoende overleg gegrond was. Ook bleef een klacht over het ontbreken van gespecificeerde declaraties overeind. De eerdere waarschuwing werd vervangen door een berisping.

Dat is een hard juridisch feit.

Maar minstens zo belangrijk is wat het Hof níét vaststelde.

Een aantal klachten werd verworpen. Zo kon niet worden bewezen dat Temirci geen inzage had gekregen in zijn strafdossier. Ook werd een veel grotere financiële claim van Temirci niet aannemelijk gemaakt.

De tuchtrechter zei dus niet: Temirci had gelijk over alles.

De uitspraak was aanzienlijk preciezer.

Daarna wordt het verhaal groter

In latere verklaringen presenteerde Temirci de zaak in een veel groter kader.

Hij zegt dat hij niet simpelweg een veroordeelde man was, maar slachtoffer van een systeem waarin overheid, justitie, rechters en Moszkowicz zouden hebben samengewerkt.

Volgens Temirci werd hij tijdens zijn detentie geïntimideerd en zou zijn juridische procedure bewust zijn vertraagd. Moszkowicz zou daarvan op de hoogte zijn geweest en volgens Temirci zelfs met overheidsfunctionarissen en anderen hebben samengewerkt.

Dat zijn buitengewoon ernstige beschuldigingen.

Maar ze zijn iets anders dan de feiten die de tuchtrechter heeft vastgesteld.

De uitspraak van 2008 bevestigt problemen in de advocaat-cliëntrelatie en leidt tot een berisping van Moszkowicz. Zij bevestigt niet dat Moszkowicz onderdeel was van een staatscomplot of dat hij samen met de overheid Temirci gevangen hield.

Dat onderscheid is essentieel.

De naam Moszkowicz

De zaak is extra interessant omdat Moszkowicz later zelf zwaar onder vuur kwam te liggen binnen de advocatuur. In 2013 werd hij door de Raad van Discipline van het tableau geschrapt; die beslissing stond los van de zaak-Temirci en betrof andere tuchtrechtelijke kwesties.

Ook toen werden door voormalige cliënten ernstige beschuldigingen geuit. Het Openbaar Ministerie besloot in 2013 echter geen strafrechtelijk onderzoek in te stellen naar aanleiding van een aangifte van een andere ex-cliënt.

Dat latere dossier mag niet worden vermengd met de zaak-Temirci.

Maar het laat wel zien dat de problemen rond Moszkowicz niet uitsluitend door Temirci zijn beschreven.

Van rechtszaak naar strijd tegen het Koninklijk Huis

Temirci's publieke verhaal ontwikkelde zich ondertussen verder.

Hij begon ernstige beschuldigingen te uiten over het Nederlandse staatsbestel en uiteindelijk ook over het Koninklijk Huis. Hij presenteerde zichzelf als iemand die kennis had van verborgen feiten die volgens hem bewust buiten de openbaarheid werden gehouden.

In 2016 verscheen hij bij Pateo TV in een uitzending over "Koninklijke Krenking".

Zijn beschuldigingen werden steeds verstrekkender.

Daar ontstaat opnieuw een journalistieke grens.

Dat Temirci deze beschuldigingen heeft geuit, is aantoonbaar.

Dat de beschuldigingen waar zijn, volgt daar niet uit.

Voor de zwaarste beweringen over het Koninklijk Huis, geheime netwerken en een georganiseerde samenzwering is in de bronnen die voor deze reconstructie zijn gecontroleerd geen onafhankelijke bevestiging gevonden.

Een dossier met twee werkelijkheden

Daarmee blijven er twee werkelijkheden naast elkaar bestaan.

De eerste is de juridische werkelijkheid.

Een man werd veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Hij had jarenlang Bram Moszkowicz als advocaat. Hij diende tegen hem een tuchtklacht in. Een deel daarvan werd gegrond verklaard. Moszkowicz kreeg een berisping. Andere klachten van Temirci werden verworpen.

De tweede werkelijkheid is die van Temirci zelf.

Daarin is hij slachtoffer van een veel groter systeem. De tuchtzaak tegen Moszkowicz is volgens die visie slechts een klein onderdeel van een bredere samenzwering.

Het probleem voor iedere journalist die dit verhaal serieus wil onderzoeken, is dat die tweede werkelijkheid veel moeilijker onafhankelijk te verifiëren is.

De harde conclusie

Het dossier rond Temirci en Moszkowicz is daarmee noch het simpele verhaal van een corrupte advocaat, noch het eenvoudige verhaal van een fantast die alles heeft verzonnen.

De rechter heeft daadwerkelijk vastgesteld dat Moszkowicz op belangrijke punten tekort is geschoten tegenover zijn cliënt.

Maar de rechter heeft daarmee geen staatscomplot vastgesteld.

En dat verschil wordt in de jaren daarna steeds groter.

Temirci heeft zijn conflict met Moszkowicz vervolgens verbonden aan steeds verder reikende beschuldigingen over overheid, justitie en het Koninklijk Huis. Wie die beschuldigingen als feiten wil publiceren, zal daarvoor onafhankelijk bewijs moeten leveren.

Dat bewijs ligt in de nu controleerbare bronnen niet op tafel.

Wat er wél ligt, is een opmerkelijk juridisch dossier: een veroordeelde cliënt, een beroemde advocaat, een tuchtprocedure waarin de advocaat een berisping kreeg en een verhaal dat daarna uitgroeide tot een veel grotere strijd om de vraag wie de waarheid vertelt.

Misschien ligt precies daar de journalistieke kern.

Niet in de vraag wie het hardst wordt geloofd.

Maar in de veel hardere vraag:

welke beweringen houden stand wanneer alleen het bewijs overblijft?

Neset Temirci over corruptie bij de overheid (oudere video)

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.