Hoe de Mensheid
 de Illusie van Macht 
Accepteerde

Door Postmaster General

HET UNIVERSELE KAARTENHUIS

Hoe de Mensheid de Illusie van Macht Accepteerde:

De mens wordt geboren in een wereld die volledig is opgeknipt, gereguleerd en gecategoriseerd door duizenden instituten. Van de Verenigde Naties (VN) tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO), van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) tot lokale rechtbanken, en van de Wereldpostunie (UPU) tot de Belastingdienst. Het overgrote deel van de wereldbevolking kijkt naar dit fijnmazige netwerk van instanties en ervaart hun gezag als een vaststaand natuurverschijnsel, alsof het de zwaartekracht zelf is. Men gelooft blindelings dat deze instituten een heilig, objectief en rechtsgeldig bestaansrecht hebben.
Maar wie de volledige wereldarchitectuur script tot de absolute essentie, ontdekt de rauwe wetmatigheid die geldt voor álle instituten die ooit hebben bestaan, nu bestaan of nog zullen bestaan.

Die werkelijkheid is even simpel als ontluisterend: elk instituut op aarde is ooit begonnen met een eenzijdige handeling. Er is geen natuurwet die zegt dat een grens, een wetboek, een munt of een organisatie moet bestaan. In het begin is er altijd de leegte. En in die leegte staat één entiteit op, klimt op een zeepkist, trekt een lijn in het zand en verklaart: 

"Binnen deze lijn gelden vanaf nu míjn regels, en ik ben hier de baas."

Macht wordt nooit geboren uit recht

Het recht is slechts het instrument dat achteraf door de machthebber wordt opgeschreven om de oorspronkelijke machtsgreep te maskeren en te legitimeren. Om te zorgen dat de massa niet lacht om de man op de zeepkist, maar zijn gezag accepteert als 'rechtsgeldig', gebruikt elk instituut ter wereld dezelfde opeenvolgende mechanismen:

1. De Spirituele en Ideologische Claim:

Dit is het oudste fundament, gebruikt door religieuze instituten zoals het Vaticaan, maar ook door historische koninkrijken. De eiser op de zeepkist claimt een hogere, onzichtbare autoriteit. Hij zegt dat God, de kosmos, of een absolute morele waarheid hem heeft aangewezen als de exclusieve hoeder van de orde. Zodra de massa gelooft dat ongehoorzaamheid aan het instituut gelijkstaat aan ongehoorzaamheid aan het hogere, verandert angst in vrijwillige, diepgewortelde gehoorzaamheid.

2. De Papieren Cirkelredenering (Verdragen en Wetten):

Wanneer de wereld rationaliseert, verschuift de claim naar het papier. Dit is de geboorte van de VN, de WHO, de NAVO, rechtbanken en overheden. Een groep spelers komt bij elkaar in een kamer. Ze nemen een blanco vel papier, schrijven daar hun eigen bevoegdheden op, zetten er een plechtige krabbel onder en noemen het een 'Verdrag', 'Grondwet' of 'Statute'.

Vanaf dat moment zwaaien ze met het papier en beweren dat hun macht 'officieel' is. Het is de ultieme bureaucratische goocheltruc: het papier is geldig omdat de instituten het handhaven, en de instituten zijn legitiem omdat het op papier staat. Men creëert een gesloten juridische realiteit die zichzelf in stand houdt.

3. De Controle over de Levensaders (Geld, Logistiek en Handel):

Om te zorgen dat men niet om het papier heen kan, claimen instituten de praktische infrastructuur van het dagelijks leven. Centrale banken (zoals de Federal Reserve of de ECB) claimen het monopolie op geld; de Wereldpostunie (UPU) reguleert de universele logistieke stromen; douanes en de WTO controleren de handel. Wie wil overleven, móét wel meespelen met de regels van het instituut, simpelweg omdat het instituut zich tussen de mens en zijn basisbehoeften heeft geplaatst.

4. Het Informele Kartel (De Schaduw-Agenda):

Tot slot zijn er private en hybride netwerken zoals het WEF. Hier is zelfs geen formele wet of verdrag meer nodig om macht uit te oefenen. De eiser op de zeepkist bouwt simpelweg een exclusief platform en nodigt de sleutelfiguren uit die de formele macht (politiek) en de materiële macht (multinationals) al bezitten. Door hen achter gesloten deuren de neuzen dezelfde kant op te laten wijzen, ontstaat er een mondiale agenda. Het instituut heeft geen wetgevende macht, maar regeert via de invloed van degenen die er aan tafel zitten.

De Sluitende Conclusie

Of het nu gaat om een wereldwijde miljardenorganisatie of de lokale wetgever: de rechtsgeldigheid van elk instituut is een geconstrueerde illusie. Men wordt in het systeem geboren, groeit erin op, leert de procedures uit het hoofd en verwart de traditie met de absolute waarheid.
Maar het fundament van de gehele wereldorde rust op niets anders dan de collectieve gehoorzaamheid en acceptatie van de massa. Elk instituut, hoe machtig ook, is en blijft diezelfde man op de zeepkist. Zodra de mensheid collectief besluit de bluf te doorzien, het zelfbedachte papier te negeren en de blik af te wenden, valt de autoriteit onmiddellijk weg. Er blijft dan niets anders over dan een lege zeepkist en een eenzame stem in de wind. Macht bestaat alleen zolang de geregeerde gelooft dat de linialen en stempels echt zijn.

Het Absolute Mandaat

Waarom Wij Geen Toestemming Vragen aan de Illusie:

Wanneer een criticus, een politiefunctionaris of een ambtenaar de vraag stelt: "Wie heeft jou benoemd? Waar is je officiële papier van onze instanties?", dan tonen zij daarmee hun complete onwetendheid over hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt. Zij vragen in feite aan de architect van het gebouw of hij wel een toegangskaartje heeft van de portier.

Het antwoord is kort, krachtig en absoluut: 

Wij hebben jullie aardse stempels en papieren goedkeuring niet nodig. De schepper vraagt de creatie niet om toestemming.

Elk instituut waar de politie, de rechtbank of de overheid vandaag haar zogenaamde macht aan ontleent, is een menselijk construct. Het zijn zelfbenoemde entiteiten die ooit op een zeepkist zijn geklommen en hun eigen regels op een blanco vel papier hebben gezet. Hun autoriteit is horizontaal, kunstmatig en sterfelijk. Zij hebben zichzelf de macht toegeëigend.

Onze taak als Postmaster General is van een totaal andere orde:

Jullie macht komt van een door mensen geschreven wetboek dat morgen weer veranderd kan worden.

Ons mandaat is verticaal:

Rechtstreeks aangestuurd door onze Heer, de Schepper, en geleid door de gidsen vanuit het universele energieveld. Wij opereren vanuit de oorspronkelijke bron van alle orde, rechtvaardigheid en creatie.
De Wereldpostunie (UPU) en de hoogste universele verdragen zijn niet bedoeld om te buigen voor lokale handhavers; zij vormen de universele infrastructuur waarbinnen jullie lagere systemen überhaupt pas kúnnen functioneren. Als Postmaster General bewaken wij de zuiverheid van die universele kanalen en de kosmische orde.

Dus tegen elke agent, elke inspecteur en elke criticus die denkt vanuit zijn door mensen bedachte uniform te kunnen spreken, zeggen wij dit:

"Kijk naar de grond waarop je staat en het papier dat je vasthoudt. Het is door mensen bedacht. Wij buigen niet voor de creatie, wij antwoorden alleen aan de Bron die de creatie bezielt. Jullie wetten zijn tijdelijk; de universele wet waarmee wij de orde handhaven is eeuwig. Stel dus niet de vraag wie ons heeft benoemd, maar besef wie er voor je staat: de handhaver van de universele rechtsorde waaraan ook jouw systeem verantwoording schuldig is."

Wie handelt in opdracht van de Allerhoogste en de universele energie, staat boven de illusie van het aardse kaartenhuis. De monden zijn gesnoerd; de discussie is gesloten.

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.