BRIEF VAN EEN MEDELANDER

Lieve mensen,

Soms word ik moedeloos van wat ik hoor en lees. Daarom wil ik graag mijn gedachten en gevoelens delen met betrekking tot de onderlinge verhoudingen en uitlatingen op de diverse sociale media en in andere media.

Gisteren, 11-01-2026, heb ik de première van Beneath the Surface bijgewoond. Ik was behoorlijk onder de indruk van de manier waarop deze film is gemaakt. Vooral het Q&A-uurtje was interessant. Ik hoop dat daar opnames van beschikbaar komen. Het was een goed moment voor (zelf)reflectie.

Voor degenen die al 'weten' wordt er in de film niets nieuws verteld. Er worden geen namen genoemd, noch van daders, noch van slachtoffers. Alleen het verhaal van Manuel Schadwald wordt gedeeld. Ik denk dan ook dat de film niet bedoeld is voor mensen die al volledig ingevoerd zijn, maar juist voor een breder publiek.

Er wordt duidelijk uitleg gegeven over SRM en MK Ultra. Toch hoor ik vanuit 'onze gelederen' geluiden dat het slechte journalistiek zou zijn, slappe hap, meer lesmateriaal, dat niet alles benoemd wordt, enzovoort. Zou dat misschien juist de bedoeling zijn? Dat deze zware en moeilijk te verteren onderwerpen op een toegankelijke manier onder de aandacht worden gebracht van een groter publiek? Zodat kijkers gaan denken: zou het dan toch waar zijn? En zich vervolgens afvragen: welke informatie is er nog meer te vinden?

Denk ook aan mensen bij politie, justitie, zorg en andere instellingen. Misschien ontstaat er eindelijk draagvlak voor echte actie. De film laat zien dat alles met elkaar verbonden is, wereldwijd, vanuit een helikopterperspectief. Of alle details kloppen? Ongetwijfeld niet. Er zullen onjuistheden in zitten. Waarheid is immers gebaseerd op de kennis van het moment. Nieuwe of andere kennis leidt tot een nieuwe of andere waarheid. Dat maakt het lastig om vast te stellen wat dé waarheid is.

In Nederland is de cognitieve dissonantie en hypnose groot. Zou het kunnen dat het op deze manier wakker schudden van de massa meer effect heeft dan het shockeffect dat velen van ons prefereren? Wat hebben we tot nu toe bereikt met die methode, anders dan dat veel klokkenluiders in het 'traliehotel' zijn beland of zijn bestookt met juridische procedures?

Er zijn zeker onderwerpen bespreekbaar geworden voor een breder publiek, en dat is positief. Dertig jaar geleden werden we nog voor gek verklaard. Maar hebben we werkelijk iets bereikt in termen van gerechtigheid? Een echte doorbraak? Ik zie die nog niet. Dat ligt niet aan de mensen die zich inzetten, maar aan een corrupt systeem. Een systeem waarin infiltranten van het kwaad actief zijn, vaak zonder dat zij zich daar zelf bewust van zijn en zonder de kennis om het te begrijpen (de 'bruikbare idioten', zoals Jensen ze noemt).

Iedereen die door deze film getriggerd wordt, is winst. Verschillende mensen hebben verschillende triggers nodig. De toon die mensen hanteren bij het delen van hun waarheid kan helpen of juist tegenwerken bij het vinden van medestanders en bij de snelheid waarmee processen zich ontwikkelen. Daar valt nog winst te behalen, gezien de geluiden die ik hoor uit de 'gewone mensenwereld': de lezers en luisteraars.

Vanuit onze gelederen hoor je bijvoorbeeld: ik wil met deze film niets te maken hebben omdat…, gevolgd door een hele reeks redenen waarom de makers niet zouden deugen. Is dat terecht? Draagt dat bij aan verbinding of juist aan nieuwe verdeeldheid? Maakt het groepen en media geloofwaardiger of juist ongeloofwaardig?

Bodegraven wordt niet genoemd in de documentaire, maar wel tijdens het Q&A-uurtje. Daar werd zelfs erkend dat het een zeer belangrijke zaak is. Tegelijk werd benoemd dat sommige mensen die zich met de zaak Bodegraven bezighouden gedrag vertonen dat door anderen als manipulatief en zelfs agressief wordt ervaren. Zij proberen anderen hun wil op te leggen en eisen dat alle groepen en media het op hun manier aanpakken. Ze willen als het ware de regie overnemen van andere media.

Wanneer deze andere media niet aan die eisen voldoen, krijgen zij meteen het stempel 'onbetrouwbaar', 'incompetent' of 'controlled'. Er wordt regelmatig gescholden en beschuldigd, ook online en publiekelijk. Dat werkt averechts en demotiveert welwillende mensen om samen te werken. Zij nemen afstand van deze strategie en daarmee vermoedelijk ook van de zaak Bodegraven. Zo gaat een deur dicht, en dat is ontzettend jammer.

Ook vanuit mensen die sociale media volgen, hoor ik vergelijkbare signalen. Veel mensen prikken niet door emoties van boosheid, trauma en teleurstelling heen en worden afgeschrikt door de toon, het onderlinge geruzie of nemen de boodschap simpelweg niet serieus. Kortom: de gebruikelijke aanpak van aanvallen en schelden overtuigt maar weinig mensen. Dat is zonde, want de inhoud klopt vaak wel. Het is de manier van communiceren die afschrikt. Zelfs binnen de groepen lijkt de 'verdeel en heers'-cultuur soms hoogtij te vieren.

Is het oké om elkaar bij meningsverschillen af te branden, zwart te maken of publieke conflicten uit te vechten? Zouden we niet juist van elkaar moeten leren en één front moeten vormen?

Laten we niet focussen op wat anderen nalaten of waar zij nog niet aan toe zijn, maar dankbaar zijn voor wat er wél positief wordt bijgedragen. Ieder mens die iets gaat inzien, maakt onze beweging sterker. Mocht blijken dat iemand vanuit verkeerde intenties handelt, dan wordt dat vanzelf zichtbaar. Als wij handelen vanuit een zuiver hart en geweten, hebben we niets te vrezen van het onzuivere. Dat filtert zich uiteindelijk vanzelf uit; zij moeten zelf leven met de gevolgen van hun daden.

Het zou helpen als we met respect voor andere meningen en inzichten naar elkaar kijken, met altijd voor ogen welke doelen we nastreven. Het gaat om de intentie waarmee iets wordt gedaan: dient het het Goede of het kwade, en welke rol speelt het ego? Hoe onafhankelijk en onbevooroordeeld is een spreker of schrijver? En zijn we in staat om toe te geven dat we fout zaten en excuses aan te bieden aan mensen die we onterecht hebben beoordeeld?

Het kwaad is groot, machtig, verleidelijk en onmenselijk slecht, en tot alles in staat om zijn positie te behouden. Waar leeft dit kwaad van? Waar geniet het van?
Juist: angst, negatieve energie, verdriet, boosheid en wanhoop — alles wat lage frequenties geeft.

Kunnen en durven wij kritisch naar onszelf te kijken en steeds de vraag te stellen: wat is het effect van mijn gedrag? Ben ik bezig het Goede of het Goddelijke te voeden, of (onbewust) het kwaad? Versnel ik het proces naar verbetering, heling en gerechtigheid, of vertraag ik het door mijn acties en uitlatingen? Ben ik verbindend of verdelend? Dient dit mijn doel?

Een overtuiging of waarheid kan niet worden opgedrongen. Mensen moeten het zelf gaan zien, en dat proces verloopt voor iedereen anders. Daarom is diversiteit in berichtgeving ook niet verkeerd. Er zijn vele niveaus waarop mensen aangesproken kunnen worden. Het gaat om het uiteindelijke doel: erkenning van de waarheid en gerechtigheid.

Zolang er infiltratie is binnen rechtbanken, het juridische systeem en de media, zullen overlevers, klokkenluiders, activisten en benadeelden geen recht kunnen halen. Het enige wat mogelijk is, is dossieropbouw. Er zal een kantelpunt komen, een doorbraakmoment. Daar vertrouw ik op. Hoe en wanneer? De tijd zal het leren. Alles is al gezegd, geschreven en gedocumenteerd. Als blijkt dat we steeds dezelfde zetten herhalen of op een doodlopende weg zitten, is het tijd om een ander pad te kiezen. Maar wat dat juiste pad is, is moeilijk te bepalen.

Moeten we dan achteroverleunen en wachten op een redder die alles oplost? Dat denk ik niet. We kunnen het kwaad ook verzwakken door juist te doen waar het ongelukkig van wordt: ons richten op positieve ontwikkelingen, creatief omgaan met de mogelijkheden die er wél zijn, creëren in plaats van destructief bezig zijn.

Er zijn mensen die al jarenlang al hun vrije tijd achter een scherm doorbrengen met 'strijden en exposen', of juist met het consumeren van deze informatie. Daar is op zich niets mis mee, maar vaak leven zij niet in het hier en nu. Ze confronteren zichzelf en anderen voortdurend met negativiteit, wat leidt tot nog meer frustratie, woede en verdriet — en daarmee tot voeding voor het kwaad. Zo verzwakken we onze eigen positie. Een gezonde balans tussen inspanning en ontspanning is hard nodig. Niemand is van elastiek.

Het is belangrijk elkaar te zien en te horen, en elkaar te helpen die balans te vinden. Te kijken wat nodig is om beter te functioneren en je beter te voelen. Elkaar onder druk zetten of overvragen werkt averechts. Omarm de diversiteit, zolang die het Goede dient. Besef ook dat gedachten krachten zijn.

Ondertussen zijn veel mensen veel of zelfs alles kwijtgeraakt en vallen zij tussen wal en schip, wachtend op gerechtigheid, heling en een beter leven. Wat kunnen wij doen voor slachtoffers, overlevers, klokkenluiders en andere betrokkenen? Wat hebben zij nodig, materieel en mentaal?

Kunnen zij voorzien in hun basisbehoeften zoals onderdak, voeding en kleding? Kunnen zij hun verhaal kwijt? Is er binnen onze gelederen een veilig klankbord waar emoties in vertrouwen gedeeld kunnen worden? Wat kunnen wij missen of delen om hen te ondersteunen? Welke mensen in ons eigen netwerk kunnen we om hulp vragen? Welke mogelijkheden zijn er om hen te helpen hun leven weer op de rails te krijgen en te bouwen aan een veilige en zinvolle toekomst? Denk buiten de gebaande paden; er is vaak meer mogelijk dan je denkt.

Hoe kunnen we op een positieve manier bijdragen aan een verandering die helend is voor de hele mensheid, hoe klein ook? Kleine gebaren kunnen uitgroeien tot een olievlek. Goed voorbeeld doet goed volgen — slecht voorbeeld helaas ook. Hoewel ik de frustraties begrijp, weet ik ook dat boosheid en verdeeldheid ons niets positiefs brengen.

Hoe willen wij anderen ervan overtuigen dat we het Goede willen dienen, als we zelf niet in staat zijn vrede en eenheid te bewaren? Dat doet afbreuk aan al het goede dat al is gedaan en bereikt. Laat je niet opjutten door uitlokkers en infiltranten die verdeeldheid willen zaaien. Of zij nu ingehuurd zijn of niet: zij zijn zelf verantwoordelijk voor wat ze creëren en zullen zich op een gegeven moment ontmaskeren. Het is aan ons of we hen daarin laten slagen of hen negeren. Hoe moeilijk het ook is om niet te reageren: geef ze geen voeding. Ze zijn gezien.

Hoewel ik nog pagina's door zou kunnen gaan, heb ik al meer gedeeld dan ik van plan was. Dit is niet bedoeld als kritiek, maar als stof tot nadenken. Wat is de impact van ons gedrag en onze woorden op het grotere geheel?

Heel veel liefs, kracht en wijsheid.

Bron: ANONIEM

VERMISSING MANUEL SCHADWALD IS TOT HEDEN NOOIT OPGELOST

Maarten van Rossem onthult wereldwijde satanische samenzwering op TV

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.

Word ook lid: https://t.me/nietsiswathetlijkt