Reiner Fuellmich werd minstens 6 maanden gemarteld in de gevangenis van Rosdorf.
Robin de Boer, 6 augustus 2026
De situatie rondom de behandeling van Reiner Fuellmich in de
gevangenis is ronduit schokkend: de Duitse advocaat zou gedurende
minstens zes maanden zijn blootgesteld aan omstandigheden die
internationale experts bestempelen als white torture (letterlijk: witte
marteling). Dit terwijl de wereld grotendeels wegkijkt.
Zes maanden eenzame opsluiting zonder rechtsgrond
Van juni 2024 tot december 2024 zat Fuellmich in volledige
afzondering van zijn medegedetineerden in de gevangenis van Rosdorf. De
officiële reden? Hij zou zijn medegevangenen juridische adviezen hebben
gegeven. Dat deze maatregel haaks staat op de VN-regels voor detentie en
isolatie — de zogenaamde Nelson Mandela Rules — lijkt de
gevangenisleiding weinig te deren. Volgens deze internationale
richtlijnen is langdurige eenzame opsluiting uitdrukkelijk verboden
wanneer er geen dringende veiligheidsredenen zijn.
Fuellmich mocht niet samen met anderen eten, zijn dagelijkse uurtje
buitenlucht enkel in volledige eenzaamheid doorbrengen en had geen
toegang tot de sportfaciliteiten. Zelfs telefoneren werd hem slechts
toegestaan op het moment dat alle andere gedetineerden al terug in hun
cel zaten. Soms moest hij kiezen: douchen of een uur buiten. Medische
zorg werd hem naar verluidt regelmatig ontzegd.
Zware bewaking voor een man zonder vluchtrisico
Vanaf 10 juni 2024 werd Fuellmich bij elk transport van de gevangenis
naar de rechtbank vergezeld door gewapende bewakers in gepantserde
voertuigen. Hij werd geboeid met handboeien aan een riem én voorzien van
enkelboeien. Daarbovenop werd hem verzocht een kogelvrij vest te dragen
— een verzoek dat hij weigerde, waarna hij gedwongen werd een
aansprakelijkheidsvrijstelling te ondertekenen. Na elke zitting volgde
een volledige fouillering van zijn lichaam.
Dit zijn geen maatregelen die je neemt bij een gewone verdachte in
een financiële zaak. Dit is systematische vernedering, ingezet als
instrument om een man te breken.
Geen afscheid van zijn stervende moeder
Op 2 september 2024 ontving Fuellmich het bericht dat zijn moeder was
overleden. Hij had al eerder gevraagd of hij haar in Bremen kon
bezoeken om afscheid te nemen. De gevangenis wilde dat toestaan — maar
uitsluitend onder de voorwaarde dat hij geboeid en met enkelboeien,
omringd door gewapende bewakers, het sterfbed zou bezoeken.
Fuellmich weigerde. Hij wilde zijn moeder in haar laatste levensuren
niet confronteren met het beeld van haar zoon in ketenen. Een menselijk
besluit, dat hem de allerlaatste momenten met zijn moeder kostte. Ook
haar begrafenis mocht hij niet bijwonen. De gevangenis heeft hem dit
niet vergund.
Slaaptekort als wapen
Tijdens een lange onderbreking van de rechtszittingen, tussen
september en oktober 2024, verslechterde zijn situatie opnieuw. Een
jonge man met ernstige psychische problemen — vermoedelijk schizofreen —
werd in de aangrenzende cel geplaatst, terwijl er volgens Fuellmich
voldoende lege cellen beschikbaar waren. De man schreeuwde, huilde,
praatte hardop met zichzelf en smeet voorwerpen tegen de muur, dag en
nacht. Nachtrust werd een illusie. Concentreren op zijn eigen
verdediging overdag: onmogelijk.
Tegelijkertijd werd de communicatie tussen Fuellmich en zijn
advocaten door de gevangenisleiding bewust bemoeilijkt. De man had geen
internettoegang, geen computer en geen toegang tot zijn eigen dossiers.
Hoe hij in godsnaam een adequate verdediging had moeten voeren, is een
vraag die het systeem liever niet beantwoordt.
Oud-parlementslid slaat alarm
Het Britse oud-parlementslid Andrew Bridgen heeft via sociale media
publiekelijk gereageerd op de berichten over de behandeling van
Fuellmich. Hij omschreef de situatie als "schokkend en onwettig" en riep
zijn volgers op kennis te nemen van wat er in Duitsland gaande is.
Bridgen, die zelf politiek werd gemangeld nadat hij kritisch sprak over
de coronavaccinatiecampagne, weet als geen ander hoe het systeem omgaat
met lastige stemmen.
Een rechtsstaat die zichzelf ondermijnt
Activist en publicist Seba Terribilini, die de details van Fuellmichs detentieomstandigheden documenteerde op Substack,
trekt een harde conclusie: Duitsland heeft het grootste juridische
schandaal in zijn naoorlogse geschiedenis op zijn naam staan. De
inlichtingendienst heeft een zaak geconstrueerd om Fuellmich — ooit één
van de meest prominente juridische stemmen in het coronakritische kamp —
voorgoed het zwijgen op te leggen, stelt Terribilini.
Of je Fuellmichs juridische werk en zijn uitspraken nu deelt of niet,
doet er eigenlijk niet toe. Langdurige isolatie, het ontzeggen van
medische zorg, het onmogelijk maken van een adequate verdediging, en het
weigeren van een afscheid van een stervende moeder: dit zijn geen
kenmerken van een beschaafd rechtssysteem. Dit zijn kenmerken van een
systeem dat iemand wil vernietigen.
De vraag die overblijft: wie houdt de Duitse staat hierop verantwoordelijk — en wanneer?
(Bron: https://www.ninefornews.nl/reiner-fuellmich-werd-minstens-6-maanden-gemarteld-in-de-gevangenis-van-rosdorf/)