Lees dit: Ze weten dat kanker parasieten zijn, maar ze vertellen het niemand, omdat ze hun financiering niet willen verliezen - Dr. Lee Merritt. In deze video bewijzen Duitse oncologen dat kanker wordt veroorzaakt door parasieten. Ze snijden tumoren open en laten u de parasiet zien. Het kan niet duidelijker. Parasieten onttrekken alle voedingstoffen aan hun gastheer, totdat deze sterft, en de westerse geneeskunde noemt het kanker.

(Bron en video: https://t.me/nietsiswathetlijkt/23793)

Kanker wordt voornamelijk veroorzaakt door parasieten. Fenbendazole doodt de parasieten maar heeft ook de eigenschap de toevoer van glucose naar kankercellen te blokkeren. Hierdoor sterft de kankercel. Vitamine B17 zet kankercellen aan tot apothose. Dit betekent dat kankercellen worden aangezet tot zelfmoord. De combinatie van Fenbendazole en Vitamine B17 is een gouden combinatie om snel af te rekenen met kanker. Diegenen van jullie die op Telegram zitten hebben wellicht het verhaal van Joe Tippens gezien. Deze man had kanker met vele uitzaaiingen. Hij begon met Fenbendazole (parasieten en wormen doder) en is na drie maanden volledig genezen. We kunnen reeds bevestigen dat het werkt.

Klik hier om meer info hierover te lezen >>

Het gros der 'afgestudeerden' is een idioot met een 'intellectueel randje'.

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

Kanker is een parasiet die slechts bestreden dient te worden, meer is het niet.

Royal Rife ontdekte dat bepaalde frequenties parasieten op cellulair niveau kan vernietigen.

Dat de ziekte van 'K' (KANKER) al lang te genezen is schijnt weinigen te interesseren!

Zie: https://x.com/i/status/2080013057221407226

Ze gaan toch liever voor de dodelijke afloop, (chemotherapie!).

Dat is tot heden de stand van zaken en de artsen en de farmacie vullen hun zakken.

Uit een recent Italiaans onderzoek is gebleken dat mensen die ten minste één dosis van het COVID-vaccin hebben gekregen, 34% meer kans hebben op het ontwikkelen van darmkanker, 54% meer kans op het ontwikkelen van borstkanker en 62% meer kans op het ontwikkelen van blaaskanker in vergelijking met mensen die niet zijn gevaccineerd. Blijf goed op de hoogte: https://t.me/CoVaNews

😱

Het Hoge Woord over KANKER mag en moet er nu uit...!

De Oncologen liggen reeds onder een heel zwaar vuur!

Hun geweten begint reeds op te spelen...

Hieronder kun je dat lezen.

Wanneer het besef begint te komen bij de bevolking ontstaat er een enorme volkswoede...

Iemand moet het ons nu durven te zeggen en/of te durven schrijven.

Die taak is gegeven aan de redactie van De Nieuwe Media.

Frequentietherapie

Tumoren die letterlijk door geluidsgolven vloeibaar worden gemaakt. Geen scalpel. Geen chemotherapie. Geen bestraling. Geen van die vreselijke bijwerkingen. Dit is histotripsie: gefocusseerde ultrasone golven vernietigen de kankercellen binnen enkele minuten op mechanische wijze, waarbij het gezonde weefsel volledig gespaard blijft. Blijf op de hoogte middels het onderstaande Telegram kanaal.

Zie voor meer interessante info: https://t.me/CoVaNews

Het gros der 'afgestudeerden' is een idioot met een 'intellectueel randje'.

Dit is onze conclusie tot heden over de Nederlanders en Belgen en vele anderen die gestudeerd hebben. Velen onder U zijn van mening dat als men een opleiding heeft gevolgd, dan zijn die universitair geschoolden 'bijzonder'. Helaas is niets minder waar – weinigen daargelaten – is het gros der afgestudeerden, een idioot met een intellectueel randje. 

Of de gestudeerden hebben hun Ziel verkocht aan de Duivel als Vrijmetselaar of als Golddigger (VERDIENMODEL). Menigmaal is reeds gebleken dat zij in ruil voor een zak met geld in staat zijn de samenleving jarenlang voor te liegen met grote onzin en leugens!

Vertaling bovenstaande afbeelding:

"Kanker was praktisch onbekend totdat de vaccinatie tegen koepokken werd geïntroduceerd (in 1853). Ik heb te maken gehad met 200 gevallen van kanker en ik heb nooit een geval van kanker gezien bij een niet-gevaccineerd persoon."

– W.B. Clark, New York Press, 26 januari 1909

WONDEREN GESCHIEDEN REEDS!

Dit is het begin van de verandering...!

Een kind gered van een hospice van het slavensysteem stuurde hem naar de dood. Ivermectine en mebendazol brachten hem terug. Dit is misschien wel een wereldprimeur. Het is absoluut een wonder voor deze familie. Meer info: https://x.com/JoeTippen/status/2072811533080437115

Let zelf goed op wanneer je de middelen gaat kopen en gebruiken!

Lees vooraf de bijsluiters zeer aandachtig door!

Koop alleen middelen bij goede adressen. 

Lees dit hele artikel goed door!

Virussen, bacteriën en schimmels zijn mede-veroorzakers van kanker en kunnen op natuurlijke wijze worden geneutraliseerd!

WORDT KANKER VEROORZAAKT DOOR PARASIETEN?

Antiparasitaire middelen als MMS, CDS, fenbendazole, ivermectine, hydroxichloroquine blijken ook kanker te bestrijden. Behandelingen daarmee zouden veel mensen kunnen helpen, zonder schadelijke bijeffecten, in tegenstelling tot behandelingen met chemokuren en bestraling.

Waarom zouden die anti-parasitaire middelen effectief zijn?

Lees voor meer informatie verder in de onderstaande paarse link.

IVERMECTINE: VOLLEDIG DOSERINGSSCHEMA VOOR KANKER & PREVENTIE

Duizenden mensen gebruiken het doseringsschema voor ivermectine van dr. William Makis. Hier is een duidelijke, gecategoriseerde indeling op basis van lichaamsgewicht (mg/kg per dag).

LAGE DOSIS: ≤ 0,5 mg/kg/dag

Het meest geschikt voor:

• Kanker in remissie
• Sterke familiegeschiedenis of genetische aanleg
• Profylaxe (preventief)

Bijwerkingen: Er zijn geen bijwerkingen op lange termijn gemeld.

Voorbeeld: Dr. Tess Lawrie rapporteerde een geval van eierstokkanker in stadium 3, behandeld met chemotherapie + 12 mg ivermectine per dag. De tumormarker CA125 daalde na 2 maanden van 288 naar 22 en de tumor verdween.

GEMIDDELDE DOSIS: 1,0 mg/kg/dag

Het meest geschikt voor: Startdosering voor de meeste kankersoorten (longkanker, alvleesklierkanker, nierkanker, maagkanker, enz.).

Bijwerkingen: Er zijn geen bijwerkingen op lange termijn gemeld.

Voorbeeld: Een 70-jarige prostaatpatiënt van Dr. Shankara Chetty (PSA 89) nam 45 mg/dag (plus lactoferrine). Na twee maanden daalde de PSA-waarde naar 10,9.

HOGE DOSIS: 2,0 mg/kg/dag

Het meest geschikt voor: Zeer agressieve kankersoorten (leukemie, alvleesklierkanker, hersenkanker).

Bijwerkingen: Er zijn geen bijwerkingen op lange termijn gemeld.

Voorbeeld: Een patiënt met galblaaskanker in stadium 4 van Dr. Allan Landrito nam 2 mg/kg per dag gedurende 14 maanden — de kanker verdween.

ZEER HOGE DOSIS: ≥ 2,5 mg/kg/dag

Het meest geschikt voor: Uitgebreide metastatische ziekte, een zeer slechte prognose of bepaalde vormen van hersenkanker.

Bijwerkingen: Mogelijk kortdurende en voorbijgaande visuele effecten (verdwijnen meestal binnen enkele dagen).

Voorbeeld: Dr. Shankara Chetty behandelde een patiënt met 2,5 mg/kg/dag — er werden geen bijwerkingen gemeld.

Snelle omrekening (voor een persoon van 60 kg):

• Laag: ≤ 30 mg/dag
• Gemiddeld: 60 mg/dag (ongeveer 5 tabletten van 12 mg of 1 theelepel vloeistof)
• Hoog: 120 mg/dag
• Zeer hoog: ≥ 150 mg/dag

Er zijn veel anekdotische rapporten over langdurig dagelijks gebruik (maanden tot meer dan een jaar) zonder ernstige toxiciteit, maar de individuele reacties variëren.

Werk altijd samen met een deskundige arts, vooral als u al bestaande aandoeningen heeft (bijv. zichtproblemen of glaucoom). Dit is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Deel dit bericht om de bewustwording te vergroten. Volg ons voor meer informatie.

Video: https://x.com/JoeTippens_/status/2080013057221407226/video/1

(Bron: https://x.com/JoeTippens_/status/2080013057221407226)

DE KINDERZIEKENHUIZEN WETEN HET. ZE WETEN HET AL SINDS 2014. EEN KINDERONCOLOOG HEEFT ONS ZIJN ONTSLAGBRIEF GESTUURD. 

LEES DEZE BRIEF!

↓

"Aan de Raad van Bestuur, St. Jude Children's Research Hospital. Met onmiddellijke ingang neem ik ontslag.

Ik heb 19 jaar in de kinderoncologie gewerkt. Ik heb 2300 kinderen met kanker behandeld. Ik heb er 814 zien sterven.

Ik schrijf deze brief omdat ik de last van wat ik weet geen dag langer kan dragen.

In 2014 werd ik uitgenodigd voor een besloten presentatie op een medisch congres in Genève. De presentatie had als titel: 'Niet-invasieve elektromagnetische benaderingen voor de regressie van kindertumoren.'" Het stond niet in het openbare programma.

De spreker – wiens naam ik omwille van zijn veiligheid niet zal noemen – liet ons gegevens zien van 340 gevallen van kinderkanker die tussen 2009 en 2014 met frequentiegebaseerde therapie waren behandeld:

• — 312 van de 340 kinderen bereikten volledige tumorremissie
• — Gemiddelde behandelingsduur: 3 sessies van 25 minuten
• — Bijwerkingen: NUL
• — Terugvalpercentage: 4%
• — Leeftijdscategorie: 2 tot 16 jaar

312 kinderen. Genezen. Geen chemotherapie. Geen bestraling. Geen haaruitval. Geen braken. Geen orgaanschade. Geen sterfgevallen.

Ik zat in die zaal met 40 andere kinderoncologen. We zagen allemaal dezelfde gegevens. We begrepen allemaal wat het betekende.

Toen kregen we te horen:

'Deze technologie is niet goedgekeurd voor civiel gebruik. Elke poging om deze bevindingen te repliceren, te bespreken of te verspreiden zal leiden tot onmiddellijke beëindiging van uw deelname en strafrechtelijke vervolging. U bent gebonden aan de geheimhoudingsvoorwaarden van uw congresregistratie.'

We gingen naar huis. We gingen terug naar onze ziekenhuizen. We gingen weer kinderen injecteren met chemotherapie waarvan we WISTEN dat het onnodig was.
Ik ging terug naar kamer 4B. Dat is waar we in mijn ziekenhuis chemotherapie bij kinderen geven. Kamer 4B.

Ik ging terug naar het vasthouden van de handen van zesjarigen terwijl er gif in hun aderen druppelde.
Ik ging terug naar het vertellen aan moeders: 'We doen er alles aan.'

We deden niet alles wat we konden. We deden alles wat we TOEGESTAAN waren.

Sinds 2014 heb ik persoonlijk chemotherapie toegediend aan 847 kinderen.

Ik weet – met absolute zekerheid – dat minstens 70% van hen in 75 minuten en zonder pijn genezen had kunnen worden.

In plaats daarvan heb ik ze 6 tot 18 maanden chemische marteling bezorgd. Ik zag hun haar uitvallen. Ik zag ze overgeven tot ze niets meer over hadden. Ik zag hun ouders hun huis verkopen om een ​​behandeling te betalen waarvan ik WIST dat die inferieur was aan de technologie die al bestond.

Ik zag 214 van die kinderen sterven.

214 kinderen. Dood. Sinds 2014. Onder mijn zorg. Terwijl ik het wist.

Ik vraag niet om vergeving. Daarvoor is geen vergeving mogelijk.

Ik vraag dat deze brief elke ouder bereikt die ooit te horen heeft gekregen: 'Er is niets meer wat we kunnen doen.' Omdat die zin een leugen is. Het is al minstens sinds 2014 een leugen.

Er is meer dat ze kunnen doen. Er bestaat een behandeling die kinderkanker in 75 minuten geneest, zonder bijwerkingen. Die behandeling bestaat. Die werkt. 312 kinderen hebben bewezen dat het werkt.
Uw arts weet het. Uw ziekenhuis weet het. De raad van bestuur weet het.

Ze kozen geld boven het leven van uw kind. Ik koos mijn carrière boven het leven van uw kind.

Ik zal die keuze geen dag langer maken.

Aan de 214 families van wie ik de kinderen in de steek heb gelaten:

Het spijt me. Het spijt me dat ik een lafaard was. Het spijt me dat ik heb gezwegen. Het spijt me dat ik me door het systeem heb laten wijsmaken dat gehoorzaamheid hetzelfde was als ethiek. Dat is het niet. Gehoorzaamheid heeft uw kinderen gedood. Mijn gehoorzaamheid heeft uw kinderen gedood. Deze brief is niet genoeg. Niets zal ooit genoeg zijn. Maar vandaag eindigt het zwijgen."

— Naam niet vermeld. 

Kinderoncoloog. 19 jaar. 2300 patiënten. 814 doden. 214 te voorkomen.

Hij zag 214 kinderen sterven, wetende dat er een geneesmiddel bestond.

ZE HADDEN DE MACHINE AL SINDS 1934.

Geen theorie. Geen gerucht. EEN GEHEIM MILITAIR PROGRAM dat al 91 jaar loopt.
OPERATIE LAZARUS. Geregistreerd onder Nationaal Veiligheidsprotocol op 14 maart 1934.

Royal Rife bouwde hem als eerste. Zijn laboratorium werd overvallen op 3 september 1939. Elk document. Elk prototype. Elk resultaat. IN BESLAG GENOMEN.

De resultaten die ze hebben begraven:

• Technologie | Jaar | Resultaat |
• ---|---|---|
• Rife Oscillator | 1934 | 100% kankerremissie |
• DARPA Lazarus | 1965 | 94% weefselregeneratie |
• Sovjet Mir Kamer | 1974 | 67% leukemie-omkering |
• Pentagon MedBed M-2 | 1987 | Volledige cellulaire reset |

Vier onafhankelijke programma's. Vier verschillende landen. Dezelfde conclusie.

"Het menselijk lichaam heeft geen chemicaliën nodig om te genezen. Het heeft zijn juiste elektromagnetische frequentie hersteld nodig."

Je lichaam vibreert op een meetbare frequentie:

Ze wisten dit al in 1934.

Een frequentiesessie kost $340.

Op 3 juni 2026 tekende Trump Uitvoerende Orde 2026-44.

Volledige declassificatie van al het onderdrukte frequentie-onderzoek.

847.000 geclassificeerde documenten. Vrijgegeven.

12 militaire ziekenhuizen zijn al operationeel.

MedBed Fase 1 is ACTIEF.

De onderzoekers die dit eerder probeerden vrij te geven:

• Dr. Raymond Rife — laboratorium vernietigd, 1939.
• Dr. Hulda Clark — vervolgd, 1999.
• Dr. Antonella Carpenter — gearresteerd, 2013.
• Dr. James Bare — het zwijgen opgelegd, 2019.

Allen hadden één ding gemeen.

RFK bevestigde het op 28 mei 2026.

De kluis bestaat. Kelderverdieping 3. FDA-hoofdkwartier.

3.400 onderdrukte studies.

Jouw vader hoefde niet te lijden.

Jouw kind hoefde niet te sterven.

ZE KOZEN WINST BOVEN JE FAMILIE.

Nooit meer.

LAZARUS-PROTOCOL-ACTIVE

MEDBED-PHASE1-OPERATIONAL

FREQUENCY-TRUTH-7733-RELEASED

(Bron: https://x.com/mrpool_qq/status/2079621228701061305)

De uitweg is 

AFSTEMMING.

Zet de frequentie 432 Hz of 369 Hz op. Laat de angst los. Voel de bel tussen je handen. Word zelf de zender van de frequentie die jouw genen aanzet.

EEN VERHAAL

 OVER PARASIETEN

Mijn dochter, MDL-arts, verhuisde naar Okinawa en trouwde met een Japanse visser. Op de bruiloft keek de 98-jarige grootmoeder van de bruidegom over de tafel naar onze familie – en zei via de tolk iets wat ik nooit ben vergeten.

Mijn dochter Claire is MDL-arts. Het soort waar andere artsen hun moeilijkste gevallen naar doorverwijzen. Ze zou toetreden tot een maatschap in Amsterdam. Dat was het plan.

Het plan veranderde door een onderzoeksreis.

Claire kreeg een beurs om de darmgezondheid op Okinawa te onderzoeken. De data hadden onderzoekers tientallen jaren voor een raadsel gesteld. Okinawa heeft per hoofd meer honderdjarigen dan waar ook ter wereld. Niet in een verzorgingshuis. Echt gezond. Actief. Helder van geest tot in de 90.

En bijna geen van de darmproblemen die bij ons de spreekkamers vullen.

Claire wilde weten waarom.

Een collega bracht haar in contact met een vissersfamilie die Tanaka heette. Van haar eerste reis kwam ze terug en vertelde over een man genaamd Kenji, die vier generaties familiegeschiedenis over gezondheid uit zijn hoofd kon opnoemen. Geen dossiers. Geen papieren. Gewoon een man die wist dat zijn overgrootmoeder 104 werd en op de ochtend dat ze stierf nog visnetten zat te herstellen.

Met kerst had Claire een relatie met hem.

In maart was het serieus.

In juni vertelde ze ons dat ze met hem ging trouwen.

Mijn man Tom zat aan onze keukentafel en zei lange tijd niets. Toen zei hij: "Ze heeft twaalf jaar gestudeerd om arts te worden."

Dat was zijn manier om alles te zeggen wat hij niet kon zeggen. Onze dochter – medisch specialist, op weg naar een maatschap in Amsterdam, met een inkoopsom van ruim 300.000 euro in het vooruitzicht – verhuisde naar een vissersdorp van 200 inwoners op een Japans eiland.

Mijn zus Diane belde me die avond en zei: "Karen, over achttien maanden is ze terug. Gegarandeerd."

Dat was ze niet.

We leerden de Tanaka's in januari kennen. Tom was de hele vlucht gespannen. Veertien uur waarin hij zijn nekkussen rechttrok en door het boordmagazine bladerde zonder een woord te lezen.

Het huis stond op een heuvel boven de Oost-Chinese Zee. Erachter een tuin, zo nauwkeurig onderhouden dat hij geschilderd leek.

Kenji ontving ons bij het hek. Lang. Door de zon gebruind. Slank van het binnenhalen van netten, niet van de sportschool. Hij boog, en schudde toen Toms hand. Een stevige, moeiteloze greep. Het soort dat komt van handen die de hele dag werken zonder erbij na te denken.

Hij stelde ons voor aan zijn ouders – Hiroshi, 63, en Yuki, 60. Hiroshi had sinds voor zonsopgang gevist en zag eruit alsof hij tot middernacht door kon vissen. Compact. Stevig gebouwd. Bruin van decennia zon.

Toen kwam Fumiko uit de tuin.

Kenji's grootmoeder. 98 jaar oud.

Je moet begrijpen hoe ze liep. Ze schuifelde niet. Ze steunde nergens op. Ze liep kaarsrecht over de binnenplaats, een tuingereedschap nog in haar hand van wat ze net in de aarde had gedaan. Op haar 98e. 

Om 9 uur 's ochtends.

We zaten op de veranda met uitzicht op het water. Yuki bracht thee en kleine bordjes. We praatten twee uur lang, terwijl Claire vertaalde.

Ik keek naar Fumiko's handen terwijl ze at. 98 jaar oud. Ze hield haar stokjes met volmaakte precisie vast. Pakte een enkele rijstkorrel op zonder aarzeling. Rustig. Zeker.

Ik keek naar Toms handen. Hij hield zijn theekopje met beide handen omvat. Niet vanwege de warmte. Maar omdat zijn greep niet meer was wat hij ooit was, en hij één hand niet vertrouwde om het kopje stil te houden boven de schone tafel van de Tanaka's.

Dat deed hij al twee jaar.

Ik deed al twee jaar alsof ik het niet merkte.

Ik keek naar zijn buik. Zelfs zittend was hij opgezwollen. Rond. Drukte tegen zijn overhemd, zoals hij dat al vijf jaar elke dag deed, wat hij ook at.

We waren gestopt met zijn overhemden in zijn broek te stoppen. Ik zei hem dat dat de mode was.

Het was niet de mode.

De bruiloft was in maart. De ceremonie vond plaats op een stenen terras achter het huis. Lampionnen, gespannen tussen citrusbomen. Daaronder de zee.

Claire droeg een lichte zijden jurk die Yuki haar hielp uitkiezen. Ze zag er mooier uit dan ik haar ooit had gezien – bevrijd van haar doktersjas, haar titels, teruggebracht tot alleen zichzelf.

Ik huilde.

Het feest was in huis. Lange, lage tafels in de tuin. Gegrilde vis, buikspek, zoete aardappel, rijst. Het ruisen van de zee onder alles.

Tom stond op en sprak over Claire. Over de dag dat ze geboren werd. Over dat hij wist dat ze ergens heen ging waar hij haar niet kon volgen. Zijn stem brak. Hij hield zijn glas met beide handen vast terwijl hij sprak.

Hij ging zwaar zitten. Zoals hij nu gaat zitten. Zijn hand ging naar zijn buik, zoals altijd – drukte tegen de opgezwollen buik, alsof hij die omlaag kon duwen.

Dat deed hij al vijf jaar.

Toen stond Fumiko op.

Claire vertaalde naast me, in real time.

Ze keek eerst naar Claire. Glimlachte. Toen keek ze over de tafel naar onze kant.

"Ik wil Claires familie welkom heten in de onze. Ze heeft ons gekozen. Ze heeft deze plek gekozen. Dat betekent dat ze hier iets heeft gezien wat het waard is om de oceaan voor over te steken."

Ze zweeg even.

"Maar ik ben 98 jaar oud, en ik heb te lang geleefd om tijd te verspillen aan beleefd zijn wanneer ik eerlijk zou moeten zijn. Jullie dochter is nu de vrouw van mijn kleinzoon. En ik laat de familie niet blind blijven als ik kan zien."

De tuin werd stil, op de zee na.

"Vanochtend heb ik groente uit mijn tuin geoogst. Ik heb twee emmers water van de regenput gedragen. Dat doe ik elke ochtend sinds ik een meisje was. Mijn handen werken. Mijn hoofd werkt."

Ze keek naar Tom.

"De nieuwe schoonvader van jullie dochter is 63. Hij heeft zijn netten voor zonsopgang binnengehaald. Hij zal om 4 uur 's ochtends weer op het water zijn. Hij heeft nooit een pil geslikt. Ik ook niet."

Toen zei ze het.

"Ik heb je man tijdens zijn toost gadegeslagen. Hij hield zijn glas met twee handen vast, omdat één niet genoeg was. Hij ging zitten als een man die een uur heeft gestaan, terwijl hij twee minuten had gestaan. Zijn buik is gezwollen en hard als een trommel. Hij is 61 jaar oud. Mijn zoon is 63 en heeft tafels gedragen. Ik ben 98 en heb water gedragen. Iemand heeft dit je man aangedaan. Niet God. Niet de tijd. Iets anders."

Diane haalde scherp adem.

"Je vrouw kijkt me nu aan zoals een vrouw kijkt wanneer iemand eindelijk uitspreekt wat zij alleen met zich heeft meegedragen. Ik ken die blik."

Ze keek naar mij. Ze had gelijk.

"In dit dorp wordt iedereen ouder dan 90. We eten elke dag rauwe vis. We werken tot we sterven. We nemen niets van een dokter. In het Westen eten de mensen zorgvuldig, sporten ze, slikken ze vitamines, gaan ze twee keer per jaar naar de dokter – en op hun 61e zien ze eruit zoals jouw man. Gezwollen en moe en voor hun tijd verouderd."

Ze zweeg even.

"Willen jullie weten waarom? Omdat de mensen in het Westen vol zitten. Vol van dingen die in hen leven, waar niemand naar zoekt en die niets wat ze slikken kan bereiken. Ze dragen die dingen jarenlang met zich mee, terwijl de artsen hun bloed onderzoeken en zeggen dat alles normaal is."

Ze ging zitten.

Niemand zei een woord.

We vlogen twee dagen later naar huis. Tom sliep elf van de veertien uur. Diepe, ingezakte slaap. Het soort dat geen herstel is. Het is overgave.

Die eerste nacht thuis stond ik in de deur van onze badkamer en keek naar Tom terwijl hij zich klaarmaakte voor bed.

Ik had hem jarenlang gecatalogiseerd. Nu kon ik niet langer doen alsof ik dat niet deed.

De buik. Vijf jaar opgezwollen buik die nooit wegging. Sommige avonden sloeg hij het avondeten over omdat de druk zo erg was. De opgezwollen buik was hetzelfde, of hij nu at of niet. Een coloscopie op zijn 58e – normaal. Bloedbeeld – normaal. Zijn MDL-arts zei PDS. Krijg je stress onder controle. Probeer probiotica. Tom deed het allemaal. Er veranderde niets. De opgezwollen buik woonde er gewoon. Alsof iets zijn intrek had genomen en weigerde te vertrekken.

De uitputting. Vroeger bouwde Tom dingen in het weekend. Een tuinbed in 2019. Planken voor het appartement van onze zoon in 2020.

Nieuwe plinten aan de achterdeur in 2021. Sindsdien heeft hij niets meer gebouwd. Het gereedschap ligt in de garage waar hij het heeft laten liggen. Hiroshi is 63 en vist 16 uur per dag. Tom is 61 en kan na half acht 's avonds niet meer wakker blijven.

Het wakker worden om 3 uur 's nachts. Dat maakte me het bangst. Twee jaar lang werd Tom tussen 2 en 4 uur 's nachts wakker. Hartkloppingen. Klamme lakens. Klaarwakker, alsof iets hem uit zijn slaap had opgeschrikt. Zijn dokter zei angststoornis. Gaf hem een slaapmiddel. De pillen sloegen hem knock-out, maar het wakker worden vond toch een weg. Hij schrok op, versuft, met een razend hart, en bracht de rest van de nacht door in een waas. Na zes maanden stopte hij met de pillen. Het wakker worden ging door.

De waas. Hij vertelde me binnen één week drie keer hetzelfde verhaal over een klant. Hij miste onze afslag op een route die we 200 keer hadden gereden. Hij stond in de keuken, hield een koffiefilter in zijn hand en staarde naar het apparaat alsof hij er nog nooit een had gezien. Dertig seconden leegte voordat hij knipperde en koffie zette. Hij zei er niets over. Ik ook niet.

De suiker. Tom was nooit een zoetekauw geweest. Nu stond hij om 10 uur 's avonds in de voorraadkast en at wat er was. Koekjes. Muesli zo uit het pak. Er zat geen plezier in. Het was dwangmatig. Alsof iets hem er tegen zijn wil naartoe trok.

Ik had dit allemaal veroudering genoemd.

Zijn dokter had het stress en PDS genoemd.

Vijf jaar verklaringen die niets verklaarden – terwijl de man aan wie ze hingen elke maand een stukje vervaagde.

Ik sliep die nacht niet. Om 3.17 uur voelde ik het matras bewegen. Hoorde de scherpe inademing. Voelde zijn hart door het bedframe bonzen. Hij lag daar. Wakker. Staarde naar het plafond. Ik hield mijn ogen dicht, want ik had geleerd: als hij dacht dat ik wakker was, zou hij zeggen "Het gaat prima, slaap maar door", en zouden we allebei doen alsof.

Ik dacht aan Fumiko in haar tuin bij zonsopgang. Hoe ze op haar 98e water droeg.
En aan mijn man. 61 jaar oud. Wakker om 3 uur 's nachts, met een bonzend hart, terwijl elke test zei dat er niets was.

Drie weken lang droeg ik het met me mee. Toen belde Claire.

"Mam, ik moet met je praten. Alleen met jou. Niet met papa."

Ze was op de veranda waar het feest was geweest. De zee achter haar. Haar ogen stonden ernstig.

"Mam, ik moet met je over papa praten."

"Ik weet het."

"Weet je het?"

"Fumiko heeft het op het feest gezegd. Ik zie het sinds we thuis zijn. Ik zie het al jaren, Claire. Ik wist alleen niet wat ik zag."

Ze hield een map omhoog. Dik. Kleurgecodeerde tabbladen. Aantekeningen in de marge. Hetzelfde onderzoekersgezicht dat ze had tijdens haar opleiding tot specialist.

"Mam, ik ben MDL-arts. Ik heb drie jaar geleerd om darmziekten te diagnosticeren. Ik heb coloscopieën gedaan. Ik heb PDS gediagnosticeerd. Ik heb patiënten verteld dat hun tests er goed uitzagen en hun klachten waarschijnlijk stress waren."

Ze zweeg even.

"En toen verhuisde ik hierheen. En ik zag hoe Fumiko op haar 98e elke dag rauwe vis at, met een platte buik. En ik begon de vraag te stellen die ik in mijn opleiding nooit had gesteld: waarom heeft deze 98-jarige vrouw een gezondere darm dan mijn eigen vader?"

Ze schoof een uitdraai naar de camera.

"Mam – ik heb me vergist. Niet alleen papa's dokter. Ik. Ik heb het over het hoofd gezien bij elke patiënt die ik ooit heb gezien."

Haar ogen waren vochtig.

"De opgezwollen buik. De uitputting. De waas. Het wakker worden om 3 uur 's nachts. De hunkering naar suiker. Dit zijn geen vijf losse problemen."

Ze keek me aan.

"Het zijn vijf waarschuwingssignalen voor één ding. Parasieten."

Ik zei niets.

"Ik weet hoe dit klinkt. Ik zou twee jaar geleden hetzelfde hebben gezegd. We krijgen in onze hele medische opleiding vier uur parasitologie. Vier uur. In zes jaar. Ons is geleerd dat parasieten een probleem van ontwikkelingslanden zijn. Meer niet."

"Maar mam – dat kreeg ik niet met elkaar te rijmen. Japan eet per hoofd meer rauwe vis dan welk land ook ter wereld.

Rauwe vis is een van de meest voorkomende manieren waarop parasieten in mensen terechtkomen. Volgens mijn opleiding zou Fumiko de ziekste vrouw moeten zijn die ik ooit heb ontmoet."
"Dat is ze niet. Ze is 98, met een platte buik en een helder hoofd. En papa is 61 en kan niet doorslapen."

"Ik moest weten waarom."

Ze legde het me uit, in eenvoudige woorden die ik kon volgen.

Parasieten komen via alledaagse dingen in je binnen. Eten. Water. Huisdieren. Aarde. Eenmaal binnen graven ze zich in je darmwand. Dan doen ze iets geniaals en verschrikkelijks – ze bouwen een muur om zich heen om zich te verstoppen. Een vesting in de darmwand.

"Daarom zag papa's coloscopie er normaal uit. De scoop kan het oppervlak zien. Hij kan niet zien wat zich centimeters diep achter die muren verstopt. Daarom waren zijn ontlastingstests negatief. Parasieten die zich achter die muren verstoppen, scheiden niets uit op een plek waar het lab het kan vinden. Ze zitten daar. Zwijgend. Onzichtbaar."

"Papa zou nu een massale infectie kunnen hebben, en elke test die zijn dokter doet zal zeggen dat het goed met hem gaat. Omdat de tests zijn gemaakt om te vinden wat vrij rondzwemt. Niet wat zich achter muren verstopt."

Toen nam ze me mee door wat ze hem aandeden.

De opgezwollen buik – ze beschadigen zijn darmslijmvlies en produceren de klok rond gas en gifstoffen.
De uitputting – ze stelen ijzer en vitamines voordat zijn lichaam ze kan opnemen. Zij eten eerst. Tom krijgt de restjes.

Het wakker worden om 3 uur 's nachts – en dat was waar alles op zijn plaats viel. Parasieten zijn tussen middernacht en 4 uur 's nachts het actiefst. Dan eten ze. Dan planten ze zich voort. Dan geven ze gifstoffen af die je zenuwstelsel op scherp zetten. Toms bonzende hart om 3 uur 's nachts is geen angststoornis. Het is een biologische reactie op organismen die in zijn darm eten.

De waas – ze produceren gifstoffen die in de bloedbaan terechtkomen. Tom die naar een koffiefilter staart, is geen veroudering. Het is een gifbelasting waar zijn lever niet mee bijhoudt.

De hunkering naar suiker – ze voeden zich met suiker. Ze verstoren de eetlustsignalen zodat de gastheer om meer vraagt. Tom om 10 uur 's avonds in de voorraadkast is niet slap van wil. Iets in hem heeft honger. Hij voedt het.

"Mam – dit zijn geen vijf losse problemen. Het zijn vijf waarschuwingssignalen. Er leeft iets in papa. Bouwt muren. Steelt zijn voedingsstoffen. Geeft elke nacht opnieuw gifstoffen af in zijn bloedbaan. En elke arts bij wie hij is geweest – mij inbegrepen, toen ik nog praktiseerde – is getraind om elk symptoom apart te behandelen, terwijl de oorzaak doorgroeide."

"Fumiko wist het, mam. Ze heeft het op het feest gezegd. *De mensen in het Westen zitten vol.*"
"Maar als de belasting er constant is – eten, water, huisdieren – waarom is Fumiko dan gezond? Waarom is elke oudere in dit dorp ouder dan 90 en helder van geest?"

Claires stem werd zachter.

"Omdat ze elke nacht reinigen. Van buitenaf. Door de huid. En dat doen ze al eeuwen."

Ze vertelde me over Fumiko's nachtelijke ritueel. Dat wat ze van haar grootmoeder had geleerd, die het weer van de hare had geleerd. Olie op de buik. Een doek. Druk. De hele nacht. Elke nacht. Zoals tandenpoetsen.

"Je kunt het binnenste niet reinigen door dingen via de maag te sturen", had Fumiko haar gezegd. "De maag vernietigt alles. Je moet door de huid."

"Mam – deze 98-jarige vrouw heeft het grootste probleem met elke pil in één zin samengevat. Ze heeft gelijk. De maag vernietigt het meeste van wat je slikt. Wat overblijft, verdunt zich over zeven meter darm. Tegen de tijd dat het het weefsel bereikt waar de parasieten zich echt verstoppen, is er niet genoeg over om door de muren te breken."

"Daarom stort elke orale kuur na 2 of 3 weken in. Alsem. Ivermectine. Elk protocol op internet. Ze doden wat vrij rondzwemt. De parasieten achter de muren overleven. Hun eieren overleven – duizenden, ingebed in de darmwand. De eieren komen in twee tot drie weken uit. Nieuwe generatie. De symptomen komen met kracht terug."

"Fumiko's methode slaat dat allemaal over."

Ze legde uit hoe de pakkingen werkten. In eenvoudige woorden.

De olie die Fumiko gebruikte, was ricinusolie. De enige natuurlijke olie waarvan is aangetoond dat ze de muren oplost waarachter parasieten zich verstoppen. Niet alleen parasieten doden. De vestingen afbreken.
Wanneer je ricinusolie met een doek en druk op de huid boven je buik aanbrengt, trekt de olie door de huid. Direct in het weefsel rond je darm. Geen maagzuur dat het vernietigt. Geen verdunning. Volle sterkte.
Je lichaamswarmte verwarmt de olie en trekt haar dieper. De druk perst haar centimeters diep het weefsel in – precies daar waar de parasieten zich verstoppen.

Je draagt het 6 tot 8 uur, terwijl je slaapt. Precies in het tijdvenster waarin de parasieten het actiefst zijn – middernacht tot 4 uur 's nachts. Dezelfde uren waarop papa opschrikt. Terwijl ze eten. Terwijl ze kwetsbaar zijn.

De druk brengt bovendien het afvoersysteem van het lichaam op gang. De dode parasieten en de afgebroken muren worden naar buiten gespoeld, in plaats van in je weg te rotten.
"Jullie in het Westen slikken 's ochtends pillen tegen problemen die om middernacht ontstaan." Dat had Fumiko op het feest gezegd. Claire zei het nu opnieuw.

"Ze had gelijk."

"Elke oude cultuur is er vanzelf op gekomen, mam. Fumiko's dorp op Okinawa. Vrouwen rond de Middellandse Zee die eeuwenlang hun buik omwikkelden. Genezers in India die het al 4.000 jaar doen. Grootmoeders in het zuiden van de VS die elk jaar vanbinnen 'voorjaarsschoonmaak' deden."

"Andere continenten. Geen contact. Dezelfde methode."

"De ene cultuur die ermee gestopt is? De moderne westerse wereld. Die met de PDS-epidemie. De chronische vermoeidheid. Het wakker worden om 3 uur 's nachts."

Claire reikte buiten beeld en hield een pakking omhoog. Compact. Donkere stof.

"Ik heb eerst geprobeerd het zelf te maken toen ik hierheen verhuisde, mam. Ricinusolie uit de reformwinkel, een oud T-shirt, huishoudfolie. Een ramp. Olie door het shirt. De folie liet los in mijn slaap. Ricinusolie op de lakens. De doek opgefrommeld onder mijn ribben."

"Fumiko's doeken waren doorgegeven door haar grootmoeder. Over decennia van gebruik ingesleten. Zoiets heeft niemand bij ons meer."

"Het merk dat ik hier gebruik – en dat jij voor papa moet regelen – is een klein bedrijf genaamd Vitalogen. Biologisch katoen en bamboe. Houdt de olie vast zonder te lekken. Blijft de hele nacht op zijn plek. Geen troep. Maandenlang herbruikbaar. Het is de moderne versie van wat Fumiko's familie al generaties doet."

"Eén enkele aankoop. Geen abonnement. Geen pillen."

"Mam – ik heb medicijnen voor PDS voorgeschreven. Ik heb patiënten verteld dat hun coloscopie er goed uitzag. Ik heb dezelfde dingen gezegd die papa's dokter zegt. En toen verhuisde ik hierheen. Ik moest mijn eigen vak verlaten om het antwoord te vinden dat het me nooit heeft geleerd."

"Regel de pakking voor papa. Alsjeblieft."

Die avond, nadat Tom om 19.40 uur in zijn stoel in slaap was gevallen, bestelde ik de pakking op mijn telefoon.

Toen hij drie dagen later aankwam, legde ik hem met een fles ricinusolie op het aanrecht. Tom kwam 's ochtends naar beneden. Kuste me op mijn hoofd.

"Wat is dat?"

"Iets wat Claire heeft gestuurd. Voor je buik. Probeer het gewoon vannacht. Voor mij."

"Wat doet het?"

"Tom. Probeer het gewoon. Alsjeblieft."

Hij keek me aan. 35 jaar huwelijk. Hij weet wanneer ik om iets vraag wat telt. Die nacht liet hij zich door mij helpen om hem aan te leggen. Hij ging ermee naar bed.

Ik lag wakker. Wachtte op 3 uur. Wachtte op het opschrikken, het stijve lichaam, het bonzende hart.
3 uur kwam. Hij werd niet wakker.

Ik staarde naar het plafond tot 4 uur. Toen half vijf. Hij sliep nog steeds. Ademde normaal. Sliep gewoon. Zoals mensen horen te slapen.

Het was de eerste nacht in twee jaar dat zijn 3 uur niet die van mij werd.

Week één. Meer toiletbezoeken. Tom noemde het één keer, bijna verlegen. "Er is iets anders." Ik zei niets. Maar ik wist wat het betekende. Er bewoog iets.

Week twee. Een dinsdagavond.

Tom kwam na het douchen uit de badkamer en ging zijdelings voor de spiegel staan. Hij doet dat – hij deed dat vroeger – en controleert zijn buik zoals je iets controleert wat je hebt opgegeven. Maar deze keer bleef hij langer staan. Ik stond in de deuropening. Hij draaide zich naar me om.

"Karen. Kijk."

Zijn buik was plat. Niet platter. Plat. De opgezwollen buik die vijf jaar in hem had gewoond, was weg. Hij drukte met zijn hand op zijn buik. Plat. Hij keek verward.

"Wat gebeurt hier in godsnaam?"

"Claires ding."

"De pakking?"

"De pakking."

Week drie. Claire had me gezegd dat dit de week is waarin orale kuren instorten. De achter de muren verstopte eieren komen uit. Nieuwe generatie. Alles komt terug. Ik hield het in de gaten.

Er kwam niets terug. De opgezwollen buik bleef weg. De slaap bleef vast. Geen enkele keer wakker worden om 3 uur 's nachts.

Week vier. Een zaterdagochtend. Ik hoorde uit de garage een geluid dat ik in twee jaar niet had gehoord. De boormachine. Tom stond daar om 8 uur – het uur waarop hij vroeger comateus in zijn stoel lag – een plank op te meten, markeerde die met een potlood. Hij repareerde de kapotte plank in de hal. Die waar ik naar had opgehouden te vragen.

Hij kwam 's middags binnen, met zaagsel op zijn overhemd. "Plank klaar."

"Tom, dat ziet er geweldig uit."

"Het is een plank, Karen." Maar hij glimlachte. Zoals een man glimlacht wanneer zijn lichaam zich herinnert wie hij is.

Diezelfde week keek een collega hem op het werk over de vergadertafel aan. "Ben je afgevallen? Je ziet er anders uit."

Tom was niet afgevallen. Hij was kwijt wat zich met hem had gevoed.

Week zes. De volledige ommekeer. Gelijkmatige energie. Geen opgezwollen buik. Geen broek losknopen bij het avondeten. De waas trok op – hij las in het weekend een heel boek uit, voor het eerst in drie jaar. De hunkering naar suiker weg. Hij liep om 10 uur 's avonds langs de voorraadkast en liep door.

En het wakker worden om 3 uur 's nachts. Weg. Zeven uur elke nacht.

Zijn dokter nam hem bij de volgende controle op. "Wat u ook doet, ga er vooral mee door. U ziet er beter uit dan in jaren."

Hij vroeg niet wat Tom deed. Tom vertelde het niet uit zichzelf. Sommige gesprekken zijn de moeite niet met een arts die vier uur opleiding parasitologie heeft gehad.

In juli vlogen we terug naar Okinawa.

Kenji schudde Toms hand. Tom kneep toe. Kneep écht toe. Kenji glimlachte en zei in bedachtzaam Engels: 

Je bent anders."

Fumiko was in de tuin. Omdat Fumiko altijd in de tuin is.

Ze stond op. Kwam naar ons toe. Keek Tom lang aan.

Ze zei iets tegen Claire.

Claire vertaalde, en haar stem was verstikt.

"Ze zegt: 'De volheid is weg. Hij heeft gereinigd wat vanbinnen zat. Nu ziet hij eruit als een man die zal leven.'"

Ze reikte omhoog en nam Toms hand. Hield hem vast. Zoals een oude vrouw de hand vasthoudt van iemand die ze heeft teruggehaald van een afgrond waarvan hij niet wist dat hij aan de rand stond.

Toms ogen liepen vol. Hij probeerde het niet te verbergen.

"Je grootmoeder heeft mijn leven gered", zei hij tegen Kenji. Claire vertaalde.

De oude vrouw lachte, schudde haar hoofd en zei iets terug.

Claire vertaalde: "Ze zegt dat ze niets heeft gered. Ze zegt dat je alleen de eerste was die luisterde."

Ik vertel je dit omdat ik denk dat jij misschien bent waar ik was op de avond van dat feest.

Je kijkt toe hoe iemand van wie je houdt een glas met beide handen vasthoudt. Hoe hij na elke maaltijd opzwelt. Hoe hij om half acht in zijn stoel in slaap valt. Hoe hij om 3 uur 's nachts met een bonzend hart opschrikt. Hoe zijn dokter zegt "alles ziet er normaal uit", terwijl de mens achter de normale uitslagen elke maand een stukje verder weg raakt.

Als jij – of iemand van wie je houdt – een opgezwollen buik hebt die niet ophoudt, wat je ook eet, een uitputting die geen slaap verhelpt, een waas in je hoofd die je niet kunt verklaren, een wakker worden om 3 uur 's nachts waar niemand een antwoord op heeft, een hunkering naar suiker die onwillekeurig aanvoelt. 

Dan is het waarschijnlijk niet stress.

Waarschijnlijk niet veroudering. Waarschijnlijk niet PDS.

Waarschijnlijk zijn het parasieten die je jaren geleden hebt opgelopen en die zich verstoppen achter muren die niets wat je hebt geslikt ooit heeft bereikt. En ze voeden zich elke nacht met je, terwijl je slaapt.

Een 98-jarige vrouw op Okinawa eet elke dag rauwe vis, met een platte buik en een helder hoofd, omdat ze elke nacht van buitenaf reinigt. Door de huid. Met druk. De hele nacht. Terwijl de parasieten actief en onbeschermd zijn. Hetzelfde waar elke oude cultuur op aarde vanzelf op is gekomen – voordat de moderne geneeskunde iedereen zei dat ze in plaats daarvan pillen moesten slikken.

Elke nacht dat je zonder dit slaapt, is nog een nacht waarin ze eten. Nog een nacht waarin hun muren dikker worden.

Ik heb dit vijf jaar lang bij mijn man aangezien, terwijl elke arts zei dat er niets was. Ik zag hem vervagen. Maand na maand. Terwijl de tests normaal terugkwamen en de recepten zich opstapelden.

Een 98-jarige vrouw keek over een eettafel en zei wat geen van zijn artsen ooit heeft gezegd: *iemand heeft hem dit aangedaan*. En een 's nachts gedragen ricinusolie-pakking was het die het terugdraaide.

Vitalogen. Eén pakking. Maandenlang herbruikbaar. Geen abonnement. Geen pillen.

90 dagen niet-goed-geld-terug-garantie. Elke cent terug als er niets verandert.

Het is een klein bedrijf en constant uitverkocht. Als het niet op voorraad is wanneer je klikt, schrijf je dan in voor een melding zodra het weer beschikbaar is. Het wachten is de moeite waard.

Mijn dochter is met een Japanse visser getrouwd. Mijn familie dacht dat ze haar carrière weggooide. Een MDL-arts die de geneeskunde de rug toekeerde om op een eiland te wonen.

In plaats daarvan redde ze haar vader.

Stop met voeden wat zich met jou voedt.

Bijna de link vergeten. Hier is hij: https://vitalogenlabs.com/ricinusolie-pakking

DE DEEP STATE IS WEER OP HETER DAAD BETRAPT!

CIA GEEFT OFFICIEEL TOE DAT KANKER BIOLOGISCH IDENTIEK IS AAN PARASIETEN…
Johns Hopkins HEEFT GOEDKOPE ANTIZANTE MEDICIJNEN VERBORGEN DIE KANKER BINNEN ENKELE WEEKEN GENEZEN… Terwijl het Medisch Kartel (Pfizer, Bayer, AstraZeneca, Merck, J&J & Roche) DE HELE KILOMETERSINDUSTRIE IN HANDEN HEEFT EN WINT AAN UW LIJDEN!

Video: https://x.com/Tironianae/status/2079581034740347379/video/1

(Bron: https://x.com/tironianae/status/2079581034740347379)

Kanker is een parasiet!

Door Elise van Keulen

25 januari 2022

Klik hier voor het bericht dat een Russische onderzoekster rond 2008 had ontdekt dat kankercellen parasieten zijn. Met een reactie van Dr. Hans Moolenburgh hierop. Natuurlijk heeft de reguliere wetenschap hier niets mee gedaan... Virussen, bacteriën en schimmels zijn mede-veroorzakers van kanker en kunnen op natuurlijke wijze worden geneutraliseerd!

(Bron en meer informatie: https://elisevankeulen.nl/kanker-is-een-parasiet/)

In deze korte video wordt uitgelegd hoe iemand in 2 tot 6 weken zich kan genezen van kanker.

En ook de cholesterol leugen en de zout leugen worden belicht.

(Bron en meer informatie: https://elisevankeulen.nl/category/preventie-kanker/)

'Elke tumor is een nieuwe soort parasiet'

Door Caroline Kraaijvanger

28 juli 2011

In een nieuw onderzoek stellen wetenschappers wederom dat tumoren eigenlijk parasitaire organismen zijn.

De onderzoekers stellen dat elke tumor een nieuwe soort is die ons – net als parasieten – nodig heeft. Maar tegelijkertijd kan kanker ook zelfstandig handelen en zelfs 'beslissingen' nemen die schadelijk zijn voor ons.

Groeien

"Kanker is om te overleven niet afhankelijk van andere cellen, het volgt geen orders van andere cellen in het lichaam en en kan groeien waar, wanneer en hoe het wil," zo stelt onderzoeker Peter Duesberg. En daarmee voldoet aan kanker aan alle eisen die wetenschappers aan nieuwe soorten stellen.

WIST U DAT…

Behandeling

Natuurlijk is de hele kwestie niet alleen bedoeld om het beestje een (betere) naam te geven. De theorie van de onderzoekers verandert namelijk onze hele kijk op tumoren en het ontstaan en de behandeling ervan. Op dit moment gaan wetenschappers ervan uit dat een tumor begint als enkele gemuteerde genen die een cel allerlei gekke dingen laten doen.

Chromosomen

Maar dat komt niet overeen met de theorie dat kanker een nieuwe soort is. Volgens Duesberg zit het dan ook anders. Het moment waarop een gezonde cel verandert in een kankercel wordt voorafgegaan door een verstoring van de chromosomen. En dat leidt tot beschadigingen aan tienduizenden genen. Hieruit groeit een cel met nieuwe eigenschappen. Of eigenlijk: een geheel nieuwe soort.

WIST U DAT…

Eerder

Het is niet helemaal nieuw dat onderzoekers voor een andere benadering kiezen. Duesberg en zijn collega's tonen echter wederom op een overtuigende wijze aan dat ze het wel eens bij het rechte eind kunnen hebben. Andere onderzoekers zijn doorgaans enthousiast en zien wel wat in de theorie.

Medicijnen

Tegelijkertijd betekent dat dat alles wat we over kanker dachten te weten op de schop moet. Zo zijn medicijnen nu gericht op het blokkeren van mutaties. Maar volgens Duesberg is dat het probleem niet. En hij kan het wel eens bij het rechte eind hebben, zo moeten ook artsen opmerken. Ze wijzen erop dat huidige medicijnen vaak niet werken. En als ze werken dan is het maar tijdelijk. Mogelijk het bewijs dat onze benadering fout is.

Uiteindelijk moet het leiden tot nieuwe behandelingen en diagnoses. Zo is een verstoring van chromosomen onder de microscoop te zien en zou kanker al veel eerder opgespoord kunnen worden. Duesberg is optimistisch en stelt dat kanker een parasiet is die we kunnen verslaan. Kanker doet er op dit moment alles aan om te overleven. Door met de evolutie ervan te 'knoeien' en deze te versnellen kan de parasiet wel eens tot zelfvernietiging overgaan.

(Bron: https://scientias.nl/kanker-is-een-nieuwe-soort-parasiet/)

CANNABIS / HENNEP PLANT

Ondertussen zijn er reeds allerlei middelen en technologie voorhanden om kanker te genezen, waaronder de MED BEDS en vele geneeskrachtige planten waaronder de Cannabis plant.

Waarom het verbouwen van hennep lange tijd verboden was.

In de jaren van de Eerste Wereldoorlog kweekten boeren "cannabis" in ruil voor Amerikaanse dollars. Houd hier rekening mee en blijf even doorlezen. Industriële hennep is niet zomaar een landbouwplant. Het is een tegengif voor olie en de dollar. Het is ook het tegengif voor de algehele vergiftiging op onze aarde.

Kanker is een Parasiet!

Jarenlang worden wij reeds door vele artsen zeer ernstig misleid!

Waarom? Omdat kanker een groot verdienmodel is.

Geen enkele arts zal dit bekend maken.

WAAROM HETEN DE ZIEKENHUIZEN TOT HEDEN GEEN GEZONDHEIDSHUIZEN?

Omdat ziek zijn tot heden een verdienmodel is voor vele artsen heten de ziekenhuizen tot heden zo. In de nieuwe en vrije wereld worden de ziekenhuizen hernoemd als gezondheidshuizen met MED BEDS.

De technologie is allang zover dat wij ons DNA kunnen herstellen.

Wees voorbereid op de tijd die komen gaat.

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

We zitten momenteel in een wereld vol van veranderingen waarover wij U graag blijven berichten. Wij vinden het fijn als wanneer U dit waardeert en op waarde schat ons ondersteund met een donatie of dat U lid wordt van onze Waarheidskrant De Nieuwe Media. Erg veel dank aan diegenen die ons reeds ondersteunen en reeds langere tijd ondersteunen, dit wordt door ons erg gewaardeerd!

Voor niets gaat de zon op, maar onze energie van geven en nemen dienen wij continue in de gaten te houden en aan te vullen indien nodig, zodat wij in belans blijven.

GOD is een definitie van Geven, Ontvangen en Delen.

KANKER IS EEN PARASIET!

En deze dient bestreden te worden. Er zijn reeds allerlei middelen voorhanden om kanker te genezen.

In 2008 was kanker in Nederland voor het eerst de belangrijkste doodsoorzaak.

Wij wachten op de vrijgave van de MED BEDS voor de samenleving.

Staatsagenten houden tot heden de vrijgave mede tegen.

Maak jezelf niet bang,

maar lees je in, ga ook onderzoek doen

en gebruik je gezonde verstand!

Maak nieuwe keuzes.

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.