Kies jij voor de moderne Slavenagenda 2030?

De schaduw van de vijftien-minutensteden en de controle over het openbare leven

Zeeland heeft een belangrijke rol gespeeld in de slavenhandel. Ongeveer 300.000 tot slaaf gemaakte Afrikanen werden door Zeeuwse schepen naar Amerika gebracht. In aflevering 3 vertelt Hannie Kool, directeur van het Zeeuws Archief, over de helse omstandigheden aan boord van een slavenschip. Het was er bloedheet, er was heel weinig ruimte en men kon er nauwelijks bewegen. Dankzij het journaal van chirurgijn Petrus Couperus weten we dat sommige tot slaafgemaakten stierven van verdriet of, zodra ze de kans kregen, overboord te springen. 13 tot 15 % van de tot slaafgemaakten overleefde de reis niet.

Kies jij voor de moderne Slavenagenda 2030? De schaduw van de vijftien-minutensteden en de controle over het openbare leven

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

Gepubliceerd op 24 januari 2026

In de afgelopen jaren zijn er steeds meer gesprekken gevoerd over de zogenaamde "Slavenagenda 2030", een term die door critici wordt gebruikt om de beleidsmaatregelen rondom de zogenaamde vijftien-minutensteden en de vermeende opkomst van een alomvattend surveillancesysteem te beschrijven. Het idee van de vijftien-minutenstad klinkt aanvankelijk als een utopie: een stedelijke structuur waarin alles wat je nodig hebt—werk, scholen, winkels, gezondheidszorg en ontspanning—binnen vijftien minuten lopen of fietsen te bereiken is. Dit zou de leefbaarheid bevorderen, de uitstoot van CO2 reduceren, en de sociale cohesie versterken.

Toch roept de invoering van deze steden bij veel mensen vraagtekens op. Wat betekent het voor onze privacy en vrijheid? Hoeveel controle willen we als samenleving uitoefenen over individuele keuzes? En wat gebeurt er als de technologieën die deze steden mogelijk maken, onze openbare handelingen tot in detail kunnen volgen?

De belofte van de vijftien-minutenstad

De vijftien-minutenstad werd voor het eerst geopperd door stedenbouwkundigen en duurzame beleidsmakers als een manier om de toenemende verstedelijking en de gevolgen van klimaatverandering tegen te gaan. Het concept is eenvoudig: door de stadsplanning zo te organiseren dat mensen hun dagelijkse behoeften binnen een korte afstand van hun woning kunnen vervullen, zou de mobiliteit verminderen, de verkeersdruk afnemen en de ecologische voetafdruk kleiner worden.

Dit model zou in theorie veel voordelen bieden. Het zou niet alleen de druk op het milieu verminderen, maar ook de gemeenschappen versterken doordat mensen minder tijd besteden aan reizen en meer tijd kunnen doorbrengen in hun buurt. Dit zou bijvoorbeeld kunnen leiden tot grotere sociale interacties en een versterkt gevoel van verbondenheid in de samenleving.

Van verbetering naar controle?

Het romantische plaatje van de vijftien-minutenstad verandert echter wanneer we de potentiële negatieve kanten van dit idee onder de loep nemen. Als steden daadwerkelijk zo ontworpen zouden worden dat alle openbare handelingen in de gaten gehouden kunnen worden—denk aan camera's, sensors en geavanceerde dataverzameling—dan komt de vraag naar boven: wie heeft er controle over die data? En wie bepaalt wat wel of niet acceptabel gedrag is?

Critici van dit plan spreken dan ook van een "Slavenagenda 2030", waarmee ze doelen van sociale controle en het ondermijnen van persoonlijke vrijheden suggereren. De vrees is dat het concept van de vijftien-minutenstad kan leiden tot een toekomst waarin burgers voortdurend in de gaten worden gehouden, zowel in hun dagelijkse handelingen als in hun interacties met de overheid en het bedrijfsleven. In steden waar digitale monitoring en surveillance steeds meer gemeengoed worden, lijkt het een kleine stap naar een systeem waarin elke openbare handeling wordt gefilmd, geregistreerd en geanalyseerd. Is dit het begin van een allesomvattende controlemaatschappij?

De technologische realiteit

De technologische infrastructuur die ten grondslag ligt aan een vijftien-minutenstad zou in de praktijk een geavanceerd netwerk van sensoren en camera's vereisen die continu het gedrag van bewoners kunnen volgen. Dit betekent niet alleen het in de gaten houden van het verkeer, maar ook van persoonlijke gedragingen op straat, in winkelcentra en mogelijk zelfs in openbare overheidsgebouwen.

In sommige steden zijn al experimenten gaande met gezichtsherkenningstechnologie en AI-gestuurde surveillance om het gedrag van burgers te monitoren. Dit roept de vraag op: wanneer gaan we als samenleving te ver in het streven naar veiligheid en controle? Het idee dat elke handeling in de openbare ruimte wordt vastgelegd, brengt enorme implicaties voor de privacy en de rechten van burgers.

Voorstanders van dergelijke technologieën stellen dat het verzamelen van gegevens kan bijdragen aan het verhogen van de veiligheid en het verbeteren van de efficiëntie in steden. Toch blijft de bezorgdheid bestaan over wie de macht heeft over de data en hoe deze worden gebruikt.

De angst voor overregulering

Een ander belangrijk aspect van de discussie betreft de potentie van de vijftien-minutenstad om zich te ontwikkelen tot een systeem van overregulering. In sommige delen van de wereld zijn al voorbeelden te vinden van steden die via strikte wet- en regelgeving proberen het gedrag van inwoners te sturen. Denk bijvoorbeeld aan systemen die gebruik maken van bonnen of restricties voor het gebruik van privévoertuigen in stadscentra, zoals het recente voorbeeld van de beperkingen rondom de auto in het centrum van Londen.

Het idee van een "heropvoeding" van burgers lijkt misschien een stap te ver, maar in combinatie met de technologische ontwikkelingen, en de zogenaamde "slavenagenda", maakt het de vraag zeer relevant: waar ligt de grens tussen efficiëntie en controle? Wanneer wordt de bescherming van de gemeenschap ten koste van individuele vrijheden te ver doorgevoerd?

Conclusie: een dilemma voor de toekomst

De discussie over de vijftien-minutenstad en de Slavenagenda 2030 roept fundamentele vragen op over wat we bereid zijn op te geven voor meer "gemak" en "veiligheid". Terwijl de voordelen van duurzame stedenbouw en verkorte reistijden aantrekkelijk klinken, blijven de zorgen over privacy en de mogelijke controle over het dagelijks leven bij veel mensen spelen.

Het is essentieel dat we als samenleving blijven nadenken over de balans tussen vooruitgang en vrijheid. Hoe kunnen we steden bouwen die zowel duurzaam als rechtvaardig zijn? En hoe kunnen we technologieën inzetten zonder dat ze onze menselijke autonomie ondermijnen?

Zonder goede regulering en transparantie over het gebruik van gegevens, blijft de vraag of we in deze nieuwe wereld willen leven, waar elke stap wordt gevolgd en elke keuze gemonitord. Het is aan ons, de burgers, om een toekomst te eisen waarin vrijheid en technologie hand in hand gaan, zonder dat de menselijke waardigheid op het spel komt te staan.

DE PSYCHOLOGISCHE OORLOG DIE NU GAANDE IS KUNNEN WE ALLEEN ZELF OPLOSSEN DOOR DE SMALLE WEG BIJ ONSZELF NAAR BINNEN TE KIEZEN; WIJ ZIJN ZELF ONZE EIGEN REDDERS!

We Are Change Rotterdam:

"Van Wolferen is de 'held' van alternatief Nederland, waarvan niemand hem aanspreekt op zijn vriendenkring of zijn banden met de "jongens van de Bilderberg"... 

Wij mochten bij de presentatie van Ulfkotte's boek (waarin Bilderberg meer dan 50x wordt genoemd) geen opnames maken van meneer van Wolferen omdat we hem vragen hadden gesteld over de Bilderberg..."

Video: https://odysee.com/@WeAreChangeRotterdam:e/Bilderberg-Montreux-2019-One-Vision:5

Alsjeblieft: 200 bewijzen verzameld in een PDF dat de aarde vlak is.

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.