STELLING: We hebben mensen nodig aan het roer die gezamenlijk voorkomen dat iemand ooit nog een nieuwe Fauci kan worden.

VOORWOORD

Gaan we iedereen vergeven en hen bedanken voor de wijze aardse lessen?

Of verdienen de slechteriken in onze samenleving stokslagen?

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

STELLING: We hebben mensen nodig aan het roer die gezamenlijk voorkomen dat iemand ooit nog een nieuwe Fauci kan worden.

Precies, Dienie. Met één belangrijke aanvulling: niet alleen de juiste mensen aan het roer, want ook goede mensen kunnen zich vergissen, onder druk komen te staan of te veel macht krijgen.

We hebben vooral een samenleving nodig waarin niemand alleen kan bepalen wat als waarheid geldt. Waar gegevens openbaar zijn, onzekerheden eerlijk worden benoemd, onafhankelijke tegenspraak verplicht is en burgers zelf blijven nadenken en controleren.

Dus niet wachten op een nieuwe "goede Fauci", maar samen structuren bouwen die voorkomen dat iemand ooit opnieuw zo'n onaantastbare positie kan krijgen. Dáár begint herstelgerichte verantwoordelijkheid.

Door Alexander G.

We hebben burgers, wetenschappers, journalisten, professionals en bestuurders nodig die gezamenlijk voorkomen dat iemand ooit nog een nieuwe Fauci kan worden.

De Fauci-casus en de 'Ooh wat erg'-val

Ooh wat erg.

Anthony Fauci zou aan het begin van de coronacrisis intern rekening hebben gehouden met een veel lager sterftepercentage dan het percentage dat hij later publiekelijk tegenover het Amerikaanse Congres noemde.

Ooh wat erg.

Een invloedrijke gezondheidsfunctionaris beschikte mogelijk over informatie die niet aansloot bij de stellige boodschap waarmee angst, beleid en maatschappelijke maatregelen werden gerechtvaardigd.

Ooh wat erg.

Er volgt een hoorzitting. Senatoren stellen scherpe vragen. Fragmenten worden gedeeld. Commentatoren spreken hun verontwaardiging uit. Voor- en tegenstanders bevestigen hun reeds bestaande oordeel over Fauci.

Getuigenis van Anthony Fauci

Datum: 29 juli 2026 Tijd: 8:30 AM

Lokatie: Senate Dirksen Building, SD-342

Getuige

ANTHONY FAUCI, M.D.

Voormalig directeur (1984-2022) van het Nationaal Instituut voor Allergie en Infectieziekten, onderdeel van de Nationale Instituten voor Gezondheid, onderdeel van het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Sociale Zaken.

Bekijk de onderstaande video van de getuigenis van Anthony Fauci.

(Video: https://www.hsgac.senate.gov/hearings/testimony-of-anthony-fauci/)

En daarna?

Daarna begint het volgende nieuwsbericht.

Een ernstige tegenstrijdigheid

Voor de feitelijke zuiverheid moet eerst iets worden rechtgezet. In de vrijgegeven notitie waarnaar in de recente discussie wordt verwezen, werd niet 0,1 procent genoemd, maar een geschatte sterfteverhouding van ongeveer 0,2 tot 0,3 procent. Fauci verklaarde later publiekelijk dat het werkelijke sterftepercentage door COVID-19 waarschijnlijk rond 1 procent zou liggen. Dat verschil is aanzienlijk.

Tegelijkertijd moet ook onderscheid worden gemaakt tussen de infection fatality rate en het percentage van de totale bevolking dat zou overlijden. Een IFR van 1 procent betekent dat gemiddeld één procent van de geïnfecteerde mensen overlijdt, niet automatisch dat één procent van de gehele samenleving zal sterven.

Bovendien was het risico sterk afhankelijk van leeftijd, gezondheid en omstandigheden. Een algemeen percentage kon daardoor gemakkelijk een vertekend beeld geven van het risico voor individuele burgers.
Daarmee zijn nog niet alle vragen beantwoord. Integendeel.

Wanneer Fauci eerst intern een lagere raming besprak en later publiekelijk een hoger percentage noemde, moet worden uitgelegd:

• welke nieuwe gegevens tot die verandering leidden;
• Welke onzekerheidsmarges bekend waren;
• waarom één centraal percentage werd gecommuniceerd;
• waarom leeftijdsverschillen niet nadrukkelijker werden vermeld;
• en welke beleidsbeslissingen vervolgens op die voorstelling van het risico zijn gebaseerd.

Dat is een legitieme en noodzakelijke verantwoordingsvraag.

Maar zelfs wanneer zou worden vastgesteld dat Fauci onzorgvuldig, misleidend of bewust onwaarachtig heeft gecommuniceerd, zijn we er nog niet.

Dan begint de werkelijke vraag pas.

De comfortabele eenvoud van één schuldige

Een samenleving houdt van herkenbare schuldigen.

Wanneer één persoon als veroorzaker kan worden aangewezen, blijft de rest van het systeem grotendeels buiten beeld. Fauci wordt dan het gezicht van alles wat tijdens de coronacrisis misging:

• de gebrekkige transparantie;
• het onderdrukken van tegenspraak;
• de vermenging van wetenschap en politieke communicatie;
• de selectieve voorstelling van onzekerheden;
• de maatschappelijke uitsluiting;
• de ingrijpende maatregelen;
• en het beschadigde vertrouwen in publieke instituties.

De oplossing lijkt vervolgens overzichtelijk:

Fauci moet worden onderzocht.
Fauci moet worden veroordeeld.
Fauci moet zijn functie verliezen.
Fauci moet misschien zelfs naar de gevangenis.
En daarna kunnen we weer verder.

Maar dan hebben we alleen een persoon aangepakt. Niet de bestuurlijke en maatschappelijke omstandigheden die zijn positie mogelijk maakten.

Wanneer één nieuwe gezaghebbende deskundige morgen dezelfde institutionele ruimte krijgt, kan hetzelfde opnieuw gebeuren. Misschien met een ander gezicht, een andere ziekte en andere cijfers, maar met precies dezelfde machtsstructuur.

De vraag is daarom niet:

Wie wordt de volgende Fauci?

En evenmin:

Waar vinden we een betrouwbaardere Fauci?

De werkelijke vraag is:

Waarom hebben wij een samenleving ingericht waarin één functionaris, één instituut of één selecte groep deskundigen zoveel invloed kan krijgen op wat als waarheid wordt gepresenteerd?

De 'Ooh wat erg'-val

"Ooh wat erg" klinkt empathisch en betrokken. Maar het kan ook het einde van iedere verantwoordelijkheid betekenen.

We zien een onthulling.
We spreken onze afschuw uit.
We delen een filmpje.
We wijzen een schuldige aan.
We wachten op straf.

Daarmee hebben we emotioneel gereageerd, maar nog niets hersteld.

Wanneer dat proces zich vaak genoeg herhaalt, ontstaat normalisering. Niet doordat mensen de misstand goedkeuren, maar doordat zij eraan gewend raken dat misstanden slechts leiden tot tijdelijke verontwaardiging.

Vandaag is het Fauci.

Morgen is het een bestuurder, een jeugdzorginstelling, een farmaceutisch bedrijf, een bank, een uitvoeringsorganisatie of een politicus.

We zeggen telkens:

"Hoe heeft dit kunnen gebeuren?"

Maar we vragen zelden:

"Welke concrete structuur gaan wij veranderen zodat dit niet opnieuw kan gebeuren?"

"Ooh wat erg" wordt dan een ritueel. Een vorm van morele ontlading waarmee we onszelf kunnen verzekeren dat wij aan de goede kant staan, zonder dat wij onze eigen rol hoeven te onderzoeken.

Niet alleen wat Fauci deed, maar wat wij toestonden

Dat is een ongemakkelijke gedachte.

Want wanneer we uitsluitend naar Fauci wijzen, hoeven we niet te kijken naar:

• journalisten die onvoldoende doorvroegen;
• parlementariërs die noodbevoegdheden toestonden zonder harde vervaldata;
• wetenschappelijke instellingen die onzekerheid onvoldoende zichtbaar maakten;
• technologiebedrijven die discussies beperkten;
• burgers die iedere twijfel als moreel verdacht behandelden;
• werkgevers die beleid uitvoerden zonder zelfstandig proportionaliteit te toetsen;
• en professionals die zich achter protocollen verscholen.

Dat betekent niet dat iedere burger evenveel verantwoordelijkheid droeg. Macht, kennis en bevoegdheden waren zeer ongelijk verdeeld.

Maar een democratische samenleving kan niet blijven bestaan wanneer burgers hun volledige oordeelsvorming uitbesteden aan gezagsdragers en achteraf uitsluitend zeggen:

"Wij zijn verkeerd geïnformeerd."

Een gezonde samenleving vraagt niet alleen wie de verkeerde informatie gaf, maar ook waarom zoveel mensen en instituties niet meer in staat of bereid waren zelf vragen te stellen.

• Welke gegevens ondersteunen deze uitspraak?
• Wat is de onzekerheidsmarge?
• Geldt dit risico voor iedereen op dezelfde manier?
• Welke alternatieve analyses bestaan er?
• Welke gevolgen hebben de maatregelen zelf?
• Wanneer wordt het beleid geëvalueerd?
• Wie is aanspreekbaar wanneer de aannames achteraf onjuist blijken?

Dat zijn geen complotvragen. Het zijn normale democratische controlevragen.

Geen nieuwe Fauci, maar gedeelde controle

De oplossing is niet dat iedere burger epidemioloog moet worden. Evenmin betekent kritisch denken dat iedere deskundige bij voorbaat wordt gewantrouwd.

De oplossing is dat deskundigheid controleerbaar wordt georganiseerd.

Bij een toekomstige gezondheidscrisis zou iedere officiële risicouitspraak daarom vergezeld moeten gaan van:

1. de gebruikte gegevens;
2. de precieze definitie van het genoemde percentage;
3. de onder- en bovengrens van de schatting;
4. de verschillen per leeftijds- en risicogroep;
5. de alternatieve wetenschappelijke scenario's;
6. de redenen voor veranderingen in eerdere ramingen;
7. de beleidsbeslissingen die op deze gegevens worden gebaseerd.

Niet één autoriteit die vertelt wat waar is, maar een openbaar en controleerbaar proces waarmee burgers, wetenschappers, journalisten en volksvertegenwoordigers kunnen zien hoe een conclusie tot stand is gekomen.

Daarnaast moet structurele tegenspraak worden georganiseerd.

Niet als gunst die een bestuurder kan toestaan, maar als verplicht onderdeel van behoorlijk bestuur. Een onafhankelijk team moet officiële aannames kunnen toetsen, alternatieve scenario's kunnen publiceren en de mogelijke schade van maatregelen kunnen onderzoeken.

Tegenspraak mag niet pas jaren later via hoorzittingen, vrijgegeven notities of klokkenluiders zichtbaar worden.

Wetenschap mag geen communicatiestrategie worden

Een van de belangrijkste lessen uit de coronacrisis is dat wetenschap, beleid en gedragsbeïnvloeding te gemakkelijk in elkaar kunnen overlopen.

Een wetenschapper behoort te zeggen:

"Dit weten we, dit vermoeden we en hierover bestaat nog onzekerheid."

Een bestuurder behoort vervolgens te zeggen:

"Op grond daarvan kiezen wij voor deze maatregel, waarbij wij ook andere maatschappelijke belangen hebben afgewogen."

Wanneer een wetenschappelijke boodschap echter wordt aangepast omdat men bepaald gedrag van de bevolking wil bereiken, verandert informatie in sturing.

Dan wordt niet meer gevraagd:

"Wat is zo nauwkeurig mogelijk waar?"

maar:

"Welke boodschap zorgt ervoor dat mensen doen wat wij noodzakelijk vinden?"

Dat kan tijdens een crisis aantrekkelijk lijken. Maar het beschadigt op langere termijn het vertrouwen waarop publieke gezondheidszorg juist afhankelijk is.

Wie onzekerheid verbergt om gehoorzaamheid te verkrijgen, kan tijdelijk meer controle krijgen, maar verliest uiteindelijk geloofwaardigheid.

Van onthulling naar herstel

Een hoorzitting zou daarom nooit mogen eindigen bij de vraag of Fauci persoonlijk heeft gelogen.

Zij moet leiden tot een herstelprogramma.

• Welke normen zijn geschonden?
• Welke informatie is achtergehouden of onvoldoende toegelicht?
• Welke besluiten zijn hierdoor beïnvloed?
• Welke burgers zijn daardoor geraakt?
• Welke institutionele veranderingen zijn noodzakelijk?
• Wie voert die uit?
• Binnen welke termijn?
• Wie controleert de voortgang?

Herstel betekent niet dat we doen alsof er niets is gebeurd. Het betekent evenmin dat niemand persoonlijk verantwoordelijk kan worden gehouden.

Herstel betekent dat individuele verantwoordelijkheid wordt verbonden met structurele verandering.

Wanneer iemand bewust heeft misleid, moet dat worden onderzocht en waar nodig gesanctioneerd. Maar een straf zonder hervorming beschermt de samenleving niet tegen herhaling.

Een veroordeelde Fauci levert misschien genoegdoening op.

Een veranderd systeem levert bescherming op.

Wat kunnen wij zelf doen?

Daarmee komen we bij de moeilijkste vraag.

Niet:

Wat moeten zij in Washington doen?

Maar:

Hoe doen wij het zelf?

Wij kunnen beginnen door niet langer genoegen te nemen met losse verontwaardiging.

Wanneer een ernstige onthulling verschijnt, kunnen we verder vragen:

• Wat is precies bewezen?
• Wat is interpretatie?
• Welke norm is geschonden?
• Welke controle ontbrak?
• Welke hervorming wordt voorgesteld?
• Wie is verantwoordelijk voor de uitvoering?
• Wanneer controleren we of dat werkelijk is gebeurd?

Journalisten kunnen na de onthulling blijven volgen wat met aanbevelingen gebeurt.

Volksvertegenwoordigers kunnen vooraf transparantie, vervaltermijnen en onafhankelijke toetsing eisen.

Wetenschappers kunnen weigeren onzekerheid te reduceren tot een politiek bruikbaar getal.

Professionals kunnen zich niet uitsluitend verschuilen achter instructies wanneer fundamentele rechten en menselijke waardigheid in het geding zijn.

Burgers kunnen leren onderscheid te maken tussen deskundigheid respecteren en gezag kritiekloos gehoorzamen.

En wij kunnen elkaar aanspreken zonder onmiddellijk in kampen te vervallen.

Voorbij 'Ooh wat erg'

- Ooh wat erg dat mogelijk een ander sterftepercentage werd genoemd dan intern werd besproken.

- Ooh wat erg dat wetenschappelijke onzekerheid onvoldoende zichtbaar was.

- Ooh wat erg dat maatschappelijke maatregelen op zulke communicatie konden worden gebaseerd.

Maar laten we daar deze keer niet stoppen!

Laten we niet wachten op de volgende hoorzitting, de volgende onthulling of de volgende functionaris die alle schuld moet dragen.

• Laten we vragen welke democratische, wetenschappelijke en maatschappelijke waarborgen ontbreken.
• Laten we eisen dat risico-informatie controleerbaar wordt.
• Laten we tegenspraak institutionaliseren.
• Laten we noodbevoegdheden koppelen aan toetsing en vervaldata.
• Laten we verantwoordelijkheid niet alleen achteraf bestraffen, maar vooraf organiseren.
• En laten we vooral ophouden met denken dat herstel begint en eindigt bij het verwijderen van één verkeerde persoon.

We hebben geen nieuwe Fauci nodig.

We hebben burgers, wetenschappers, journalisten, professionals en bestuurders nodig die gezamenlijk voorkomen dat iemand ooit nog een nieuwe Fauci kan worden.

Niet alleen:

"Ooh wat erg."

Maar:

"Welke norm is geschonden, wat moet worden hersteld en welke verantwoordelijkheid neem ik daarin zelf?"

WIL BURGEMEESTER FRÖHLICH ALS PERSOON EN/OF DE MENS SJORS FRÖHLICH MEEWERKEN AAN DE OMMEKEER IN NEDERLAND EN OOK IN DE GEMEENTE VIJFHEERENLANDEN IN DE PROVINCIE UTRECHT?

Burgemeester Fröhlich werkt voor de (r)overheid.

Samen met zijn wethouders en gemeenteraadsleden voert de burgemeester van de gemeente Vijheerenlanden de wetten en regels uit van de (r)overheid in de gemeente Vijfheerenlanden. Er werden in de gemeente Vijfheerenlanden tot heden reeds diverse windturbines en 5G zendmasten geplaatst.

Ook stroopte burgemeester Fröhlich zijn mouw op voor de gemeentelijke CORONA campagne en ondersteunde deze zelfs. Dat dit een zeer kwalijke zaak is gebleken kunnen we ondersteunen door de feiten, bewijzen en het gezamenlijke onderzoek van eerlijke, wakkere en bewuste journalisten.

Wat vind je van het volgende?

Stel de burgemeester van jouw gemeente persoonlijk verantwoordelijk en hoofdelijk aansprakelijk voor deelname aan de CORONA campagne en de nare gevolgen hiervan.

Vladimir vindt dat deze burgemeesters stokslagen verdienen; hoeveel stokslagen mag de samenleving zelf hierin bepalen. Vraag: Of moeten wij alle burgemeesters vergeven voor hun deelname aan de CORONA campagne en de nare gevolgen? Hoe sta jij hier zelf in?

Hoeveel familie en vrienden heb jij tot heden verloren die de COVID-19 spuit namen?

Professionals kunnen zich niet uitsluitend verschuilen achter instructies wanneer fundamentele rechten en menselijke waardigheid in het geding zijn. Burgers kunnen leren onderscheid te maken tussen deskundigheid respecteren en gezag kritiekloos gehoorzamen. En wij kunnen elkaar aanspreken zonder onmiddellijk in kampen te vervallen.

Gaan we iedereen vergeven en hen bedanken voor de wijze aardse lessen?

Of verdienen de slechteriken in onze samenleving stokslagen?

Het nieuwe rapport van de Commissie Justitie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden onthult dat de EU heeft ingegrepen in deze acht verkiezingen:

Nederland (2023 en 2025) 

Slowakije (2023)

Frankrijk (2024)

Roemenië (2024)

Moldova (2024)

Ierland (2024 en 2025)

(Bron: https://x.com/politicseu7/status/2082780440469918158)

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.