Een moment van bewustwording
Veel mensen denken dat de toekomst draait om innovatie: AI, slimme steden, groene energie. Maar dat is slechts de dekmantel. De echte toekomst, zo wordt gesuggereerd, draait om het terugdringen van menselijke overschotten — zonder één schot te lossen — terwijl het systeem zo wordt ingericht dat het lijkt op vooruitgang.
In de oude wereld waren mensen activa. Meer mensen betekende meer arbeid, meer soldaten en meer belastinginkomsten. Maar met de opkomst van automatisering is die vergelijking omgedraaid. Mensen worden een last: ze verbruiken grondstoffen en produceren steeds minder. Vanuit het perspectief van een bedrijfsstaat of technocratische coöperatie zijn zij een negatieve post op de balans.
Wat doe je in zo'n systeem met lasten? Je minimaliseert ze — stil, efficiënt en zonder zichtbare dwang.
Je kondigt geen bevolkingsreductie aan. Je maakt geen beleid dat openlijk stelt dat miljarden mensen moeten verdwijnen. In plaats daarvan ontwerp je een omgeving waarin mensen zichzelf uit het leven selecteren.
Eerst stuur je de voedseleconomie. Echte, voedzame voeding wordt een luxeproduct. De markt wordt overspoeld met synthetische, hyperbewerkte calorieën: goedkoop te produceren, verslavend om te consumeren en op termijn veroorzakers van obesitas, diabetes, kanker en andere chronische ziekten. Euthanasie in slow motion, vermomd als vrije keuze.
Zorg als verdienmodel
Vervolgens individualiseer je essentiële overlevingssystemen zoals gezondheidszorg, medicijnen en verzekeringen. Zorg wordt een product. En wanneer de rekening komt en je niet kunt betalen, laat je het "natuurlijke proces" zijn werk doen. Geen geweld, geen daders, geen sporen.
Ondertussen wordt de cultuur verzadigd met afleiding: oorlogskoppen, influencerdrama, ideologische ruzies. Zo kijkt niemand naar het grotere geheel. Ondertussen bepaalt een onzichtbaar algoritme wie floreert en wie stilletjes verdwijnt.
Mensen denken dat ze politieke discussies voeren, maar in werkelijkheid debatteren ze in een gesloten dierentuin — terwijl de verzorger de sleutels tot hun leven in handen heeft.
Darwinisme
Dit is geen genocide in klassieke zin. Het is bedrijfs-darwinisme: onrendabele mensen verdwijnen simpelweg. De cynische kern ervan is dat men je niet vermoordt, maar je een rekening stuurt tot je sterft.
Wat we nu zien, wordt voorgesteld als de meest winstgevende uitsterving in de menselijke geschiedenis. Geen schokken, geen paniek — maar een langzaam proces, terwijl iedereen gelooft vrij te zijn.
Uiterst geraffineerd. Uiterst intelligent opgezet.
En zo gaat het door, tot het doel is bereikt.
Vijfhonderd miljoen mensen — dat zou, volgens deze logica, voor de elites het ideale aantal zijn.