Hoe kunnen we Mariëtte Groothoff helpen?

MARIËTTE GROOTHOFF zit alweer 2 maanden onterecht opgesloten in een psychiatrische kliniek (GGZ Assen) wat zij ervaart als een gemartelde gevangene in de gevangenis. Mariëtte is slachtoffer van seksueel misbruik en satanisch ritueel misbruik (SRM).

Klik hier voor haar dossier van het "Fight for Your Right project".

Het adres om een kaartje of brief te sturen vind je verderop in dit artikel.

Steun Mariëtte door een hart onder haar riem te steken.

Stuur haar ook positieve energie toe.

Wat vind jij hier nu zelf van?

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

Vanavond heb ik (Dienie Kars) de ontvoerde en in gijzeling genomen Mariëte Groothoff een kwartier aan de telefoon gehad en nog een tweede keer 20 minuten. Het is triest, zeer onmenselijk en onterend wat slachtoffer / overleefster Mariëtte elke dag nog steeds ervaren moet in haar leven en dat is de ontkenning van SRM (satanisch ritueel misbruik), haar gevangenschap en vernedering door huurlingen en chantabele en/of omgekochte functionarissen die orders en opdrachten van hogerhand tegen betaling en/of onder dwang uitvoeren. Wat is nu de beste stap nu we allemaal kennisdrager hiervan zijn geworden? 

Hoe kunnen we Mariëtte Groothoff helpen en haar vrijheid terug geven?

Gelukkig is de energie erg hoog en zijn er vanuit het veld reeds oplossingen aangereikt.

Mariëtte gaat een boek schrijven en daarvoor een crowdfunding opstarten.

Wanneer je haar wilt ondersteunen kun je alvast een donatie doen door hier te klikken.

DE WENS VAN MARIËTTE GROOTHOFF

Prins Bernhard (Bernhard van Lippe-Biesterfeld) was leider van het netwerk waar Mariëtte Groothoff in misbruikt werd. Van pasgeboren baby tot in de puberteit. De tijd is er nu rijp voor Mariëtte om alles naar buiten te brengen, Go Go Go! Wij staan 100% naast jou!

In adellijke families is het gebruikelijk om hun eerstgeborene af te staan aan het satanische pedo netwerk, dit overkwam ook Mariëtte Groothoff.

Mariëtte heeft het tot heden overleefd, maar vraag niet hoe...

Mariëtte Groothoff: Twee maanden alweer in detentie en forensische psychiatrie

Door Nynke

Twee maanden zijn inmiddels verstreken. Dit is voorlopig mijn laatste update over Mariette Groofhoff, die zichzelf omschrijft als overlevende en kroongetuige van satanisch ritueel misbruik.

Bijna 71 jaar oud zal zij haar verjaardag moeten doorbrengen binnen de forensische psychiatrie. Al twintig jaar lijkt zij gevangen te zitten in een systeem waarin haar handelingsbekwaamheid ter discussie wordt gesteld. Voor mij roept dat veel vragen op. Wordt er wel voldoende recht gedaan aan de verschrikkingen die zij naar eigen zeggen als kind heeft meegemaakt? Aan het extreme trauma waarvan zij vertelt dat het heeft geleid tot het ontstaan van verschillende alters? Verschijnselen die binnen de psychiatrie vaak anders worden geïnterpreteerd en behandeld.

Mariettes droom – een wereld waarin kinderen en volwassenen in vrede, veiligheid en vrijheid kunnen leven – lijkt nog altijd ver weg.

De medicatie doet opnieuw haar werk. En ik? Ik voel me machteloos.

Twee maanden alweer. Steeds vaker vraag ik mij af: gaat zij dit opnieuw overleven? Of dreigt zij ten onder te gaan aan alles waarover zij jarenlang heeft gesproken en getuigd? Er zouden volgens haar veel aanwijzingen en bewijzen zijn, maar zij ervaart dat haar meldingen en aangiftes onvoldoende worden onderzocht of serieus genomen.

Ik voel mij machteloos tegenover systemen en groepen mensen die in mijn beleving beschermd lijken te worden door macht, invloed en positie. Dat gevoel wordt versterkt door maatschappelijke schandalen, zoals de toeslagenaffaire, en door zorgen over kwetsbare kinderen die tussen wal en schip raken binnen verschillende instanties.

Soms lijkt het alsof pijnlijke waarheden worden weggestopt, alsof er een enorm tapijt bestaat waaronder alles verdwijnt wat niet gezien mag worden. Misschien zijn er dingen die erger zijn dan wij ons kunnen voorstellen. Misschien ook niet. Maar de vragen blijven.

Tegelijkertijd heb ik diep respect voor de mensen die blijven zoeken naar waarheid, die blijven strijden voor gerechtigheid en die niet opgeven.

Ik beschouw mezelf niet als een held of een strijder. Ik schrijf een lied, ik breng wat biologisch eten, en ik probeer er te zijn waar ik kan.

Maar vandaag overheerst vooral één gevoel:

machteloosheid.

— Nynke

De publiciteit rondom haar vorige dwangopname en de meer dan honderd kaartjes die zij ontving, hebben er mogelijk mede aan bijgedragen dat zij geen depot kreeg met psychofarmaca (dwanginjectie) en binnen een week werd vrijgelaten. Gaat dat deze keer ook lukken?

We gaan ons best weer doen, toch?!

Inmiddels zijn we twee maanden verder... Het beleid is strenger geworden... Mariëtte wordt nog steeds tègen haar eigen wil gegijzeld.

Hoe nu verder? We gaan dit nu breder ventileren.

Stuur massaal een kaartje naar Mariëtte!

Extra kaartjes van licht 🌟 en liefde ❤️

worden dan ook deze keer weer zeer op prijs gesteld

en kunnen gestuurd worden naar:

Mariëtte Groothoff

FHIC Assen

Dennenweg 9

9404 LA Assen

Delen wordt erg gewaardeerd ❤️

Tip! Wanneer je jouw adres op het kaartje of in je brief schrijft kan Mariëtte een kaartje terugzenden.

Voeg in de enveloppe van je brief een postzegel toe, zodat ze hierin ondersteund wordt.

Meer info: https://www.stichting-voor-slachtoffers-van-seksueel-misbruik.nl/l/mariette-groothoff-srm-satanisch-ritueel-misbruik-slachtoffer-is-op-vrijdag-10-april-2026-wederom-met-een-ambulance-thuis-opgehaald-voor-een-dwangopname-in-de-ggz-assen/

DE TOP VAN NEDERLAND (HOOGGEPLAATSTEN EN TOPAMBTENAREN) HOUDT ZICH BEZIG MET SEKSUEEL MISBRUIK OP 'SEKSFEESTJES' EN SATANISCH RITUEEL MISBRUIK (SRM)

Veel mensen kunnen zich tot heden nog steeds niet voorstellen dat er daadwerkelijk rituele offer praktijken plaatsvinden in Nederland, waarbij babies en kinderen worden gedood.

Door Dienie Kars │ De Nieuwe Media

Het is helaas wel zo volgens vele getuigen (overlevers/slachtoffers) die inmiddels een getuigenis hebben afgelegd. Zie: https://www.stichting-voor-slachtoffers-van-seksueel-misbruik.nl/getuigenissen-van-seksueel-misbruik/- Ongeboren babies worden zelfs opgewekt bij onder dwang bezwangerde kinderen en geofferd in de wereld van Vrijmetselaars en Notabelen. Mariëtte Groothoff en Truus Schouten getuigen hierover in hun video's.

Interview met een slachtoffer van satanisch ritueel misbruik

"Mijn verhaal is bekend bij politie en justitie. Met naam en toenaam. Ze wilden aanvankelijk onderzoek doen en erin duiken, tot ze ontdekten wie hierbij betrokken waren.

Het is als een nachtkaarsje uitgegaan en in de doofpot gestopt. Mensen denken dat wij in een rechtsstaat leven en politici hebben de mond vol over onze Westerse normen en waarden. Laat me niet lachen..."

Interview: https://psycho-trauma.nl/wp-content/uploads/2015/11/EMDR12_Interview_Yvonne_van_Riemsdijk_Satanisch_ritueel_misbruik.pdf

ALLE PEDOFIELEN WORDEN ONTHULD, dit is het definitieve einde van de DEEP STATE / CABAL

Ze vond 800 babies verborgen onder een speeltuin - de kerk zei dat ze nooit hebben bestaan!

In 2017 bewees een lokale historicus genaamd Catherine Corless eindelijk wat de mensen van Tuam al tientallen jaren hadden gefluisterd. Onder een stuk beton en gras naast een voormalig huis voor ongehuwde moeders in County Galway, Ierland, bevonden zich menselijke resten. Niet één lichaam, niet tien. De overblijfselen van ongeveer 800 baby ' s en jonge kinderen werden begraven in wat ooit een rioolstructuur was geweest, een septisch systeem dat werd omgebouwd tot een ongemerkt massagraf. De kinderen varieerden in leeftijd van 35 weken in de baarmoeder tot drie jaar oud. Ze stierven tussen 1925 en 1961. Hun dood werd geregistreerd.; hun begrafenissen waren dat niet. Volgens alle officiële gegevens die beschikbaar zijn, zijn deze kinderen gewoon opgehouden te bestaan. Er waren geen begrafenisregisters, geen overlijdensakten die naar families werden gestuurd, geen kisten, geen grafstenen en geen namen op een muur. 60 jaar lang bleef de site ongestoord. Lokale kinderen speelden voetbal op het gras erboven. Er werd een woonwijk in de buurt gebouwd. De Bon Secours orde van Katholieke nonnen die het huis hadden beheerd, verhuisde verder, en niemand in enige gezagspositie vroeg waar 800 dode kinderen waren geplaatst.

Catherine Corless was geen academicus, ze was geen journalist. Ze was een vrouw uit Tuam die altijd nieuwsgierig was geweest naar het grote grijze gebouw aan de Dublin Road dat de lokale bevolking "the Home" noemde."Het moeder-en Babyhuis van Bon Secours was van 1925 tot 1961 in bedrijf. Het huisvestte vrouwen die hadden begaan wat het katholieke Ierland als de ernstigste sociale zonde beschouwde: zij waren buiten het huwelijk zwanger geworden. De vrouwen werden daarheen gestuurd door hun familie, door priesters, door maatschappelijk werkers en soms door hun eigen verpletterende gevoel van schaamte. Eenmaal binnen werkten ze. Ze schrobden vloeren, Ze deden de was en ze baden. En toen hun baby ' s werden geboren, besloot de instelling wat er daarna gebeurde. De moeders werden meestal gescheiden van hun kinderen. Velen werden naar Magdalene wasserijen gestuurd om hun vermeende schuld aan de samenleving af te betalen. De kinderen werden thuis gehouden, soms jarenlang, soms tot ze oud genoeg waren om naar industriële scholen te worden overgeplaatst. Sommigen werden ter adoptie gegeven, ook aan gezinnen in de Verenigde Staten, door middel van regelingen die later onderzoek zou beschrijven als een gebrek aan geïnformeerde toestemming van de moeder.

In 2011 begon Catherine Corless overlijdensdossiers aan te vragen bij het plaatselijke bureau voor burgerlijke registratie. Ze vergeleek overlijdensakten met begrafenisgegevens van elke begraafplaats in het Tuam gebied. Wat ze vond, of beter gezegd wat ze niet vond, veranderde alles. Ze verkreeg 796 overlijdensakten voor kinderen die in het Tuam-huis waren overleden. Vervolgens zocht ze naar overeenkomstige begrafenisregisters. Ze vond er geen—geen enkele. 796 kinderen die in het Tuam-huis waren overleden, die in een specifieke instelling waren overleden, met doodsoorzaken als mazelen, convulsies, tuberculose, ondervoeding, marasmus en gastro-enteritis, hadden geen gegevens over waar hun lichamen werden geplaatst. Het sterftecijfer zelf vertelt een verhaal dat de instelling nooit had willen lezen. In 1947 bezocht een plaatselijke gezondheidsinspecteur, Ninola Lofty, het huis en diende een rapport in. Ze beschreef uitgemergelde, kwetsbare kinderen. Ze merkte op dat 12 van de 31 baby ' s die ze onderzocht, als kwetsbaar of stervende werden beschreven. Het sterftecijfer in het Tuam-huis was onthutsend. In bepaalde jaren in de jaren veertig was het sterftecijfer onder kinderen in het huis gestaag vijf keer zo hoog als het nationale kindersterftecijfer, dat zelf tot de hoogste in Europa behoorde. Dit waren geen kinderen die stierven ondanks de beste beschikbare zorg; dit waren kinderen die stierven in een tempo dat een onmiddellijk onderzoek zou hebben veroorzaakt in elke instelling die onder echt toezicht stond.

Maar het moeder-en Babyhuis van Bon Secours was niet onderworpen aan echt toezicht. Het werkte in een ruimte tussen kerk en staat waar de verantwoording werd ontbonden. De Ierse regering financierde deze huizen door middel van kapitaalsubsidies, waarbij een vast bedrag per moeder en kind werd betaald. De Bon Secours orde ontving publiek geld om voor deze kinderen te zorgen. Het Ministerie van plaatselijk bestuur en Volksgezondheid was technisch verantwoordelijk voor de inspecties. Er werden rapporten ingediend, er werden bezorgdheden geuit en er veranderde niets. Het is noodzakelijk om precies te zijn wat marasmus betekent, omdat het op de overlijdensakte na de overlijdensakte in deze verslagen voorkomt. Marasmus is ernstige ondervoeding. Het is het wegkwijnen van het lichaam als gevolg van onvoldoende calorie-inname. Het is geen ziekte die willekeurig toeslaat; het is een aandoening die zich ontwikkelt gedurende weken en maanden van onvoldoende voeding. Wanneer een eenjarig kind sterft aan marasmus in een instelling die specifiek overheidsgeld ontvangt om dat kind te voeden, is dat geen medische gebeurtenis; dat is een institutionele mislukking gedocumenteerd in klinische taal.

Catherine Corless publiceerde haar bevindingen in het Journal of the Old Tuam Society in 2012. De reactie was aanvankelijk lokaal en gedempt. Toen, in 2014, namen de internationale media het verhaal op, en de reactie was explosief. De Ierse regering kondigde in februari 2015 een onderzoekscommissie aan naar moeder-en Babyhuizen. De Commissie kreeg een mandaat voor 14 instellingen die tussen 1922 en 1998 werkten. Het eindrapport, gepubliceerd in januari 2021, bedroeg bijna 3.000 pagina ' s. De Commissie bevestigde dat ongeveer 9.000 kinderen stierven in de 14 onderzochte instellingen. 9,000. Dat is ongeveer 15% van alle kinderen die door deze huizen zijn gegaan. Bij sommige instellingen was het cijfer veel hoger. In het Bessborough Mother And Baby Home in Cork, dat door de Sacred Hearts order wordt beheerd, stelde de Commissie vast dat het sterftecijfer onder kinderen die tussen 1934 en 1953 in de instelling zijn geboren, buitengewoon was. In sommige jaren stierf meer dan de helft van de kinderen die daar geboren werden voor hun eerste verjaardag. Meer dan de helft.

En hier breekt het verhaal in iets dat nog moeilijker vast te houden is. De begrafenissen waren niet de enige verslagen die verdwenen; dat geldt ook voor de kinderen die het overleefden. Tussen de jaren veertig en zeventig werden duizenden kinderen uit Ierse moeder-en Babyhuizen naar de Verenigde Staten gestuurd voor adoptie. Het precieze aantal blijft betwist omdat de gegevens opnieuw onvolledig zijn. De Commissie vond bewijs van wat zij "informele en illegale adopties" noemde."Kinderen van wie het papierwerk is vervalst, van wie de handtekeningen van de moeders onder dwang zijn verkregen of helemaal niet zijn verkregen. Sommige kinderen kregen een geheel nieuwe identiteit. Geboorteakten werden gewijzigd om adoptieouders als biologische ouders op te nemen, een praktijk die bekend staat als een valse geboorteregistratie. De Adoptieautoriteit van Ierland heeft erkend dat een onbekend aantal van deze illegale registraties heeft plaatsgevonden. Het woord "onbekend" doet buitengewoon werk in die zin. Het betekent dat er vandaag de dag mensen in Ierland en Amerika leven die hun echte namen, hun echte verjaardagen niet kennen, of dat ze zijn geboren in een instelling waar hun regering zich sindsdien formeel voor heeft verontschuldigd.

De fysieke opgraving in Tuam begon in 2017 toen de Ierse regering toestemming gaf voor een forensisch onderzoek van de site. Het opgravingsteam, onder leiding van forensisch archeoloog Dr.Niamh McCullagh, bevestigde de aanwezigheid van aanzienlijke hoeveelheden menselijke resten in 17 van de 20 onderzochte ondergrondse kamers. De overblijfselen werden gevonden in een structuur die oorspronkelijk een rioolwaterzuiveringssysteem was geweest in verband met het oude Tuam-werkhuis, het gebouw dat de Bon Secours-orde ombouwde tot het moeder-en Babyhuis. De kinderen waren gedurende een periode van ongeveer 35 jaar in deze in onbruik geraakte structuur geplaatst—in een septic tank. In het technische verslag van de Commissie werd opgemerkt dat jonge resten variëren van ongeveer 35 foetale weken tot twee tot drie jaar oud. DNA-analyse en radiokoolstofdatering bevestigden de overblijfselen uit de periode van de exploitatie van het huis. Botmonsters van de site werden geanalyseerd door wetenschappers van de Universiteit van Sheffield, die bewijs vonden van ernstige voedingstekorten in overeenstemming met verwaarlozing door instellingen..

Wat gebeurt er echt in de eerste 3 uur na de dood? Elisabeth Kübler-Ross legt uit

Onder deze video is het volgende te lezen:

De dood behoort aan de levende en de stervende, niemand heeft het recht jou die eerste heilige 3 uur te ontnemen.

Wat doe je met deze kennis?

In deze video komt een controversieel, bijna uitgewist inzicht van Elisabeth Kübler‑Ross naar voren: wat er werkelijk gebeurt in de eerste drie uur na het einde van de lichamelijke functies, en waarom mensen uit allerlei culturen intuïtief aanvoelen dat er "iets" nog in de kamer is — van subtiele veranderingen in de sfeer en onverklaarbare rust tot het duidelijke gevoel dat een aanwezigheid blijft hangen voordat zij de drempel volledig overschrijdt. Dit zijn geen willekeurige indrukken of romantische beeldspraken, maar een terugkerend patroon in de verslagen van verpleegkundigen, medewerkers van uitvaartondernemingen en familieleden: gelaatstrekken die verzachten, vreemde "laatste zuchten", een merkbare verandering in het gewicht en de stilte van de ruimte — signalen zo constant dat zelfs de meest nuchtere professionals de idee van de dood als onmiddellijke uitknop begonnen te bevragen.

Het gaat hier niet om gruwelijke details of koud medisch jargon. Het gaat om een heilig interval: de eerste drie uur, waarin het bewustzijn niet langer gebonden is aan het lichaam, maar nog niet helemaal verdwenen is — een liminale ruimte waarin veel mensen zich "van bovenaf bekeken" voelen, zich geroepen weten om te blijven, te spreken, te vergeven en bewust los te laten wie zojuist de drempel is overgestoken. Kübler‑Ross laat zien dat deze brug tussen werelden verder reikt dan religie en cultuur: steeds opnieuw beschrijven mensen dezelfde stille aanwezigheid, dezelfde innerlijke drang om nog even te blijven, dezelfde vrede die ontstaat zodra ze durven zeggen: "Ik hou van je. Je mag gaan. Het komt goed met mij."

Wat je hier zult ontdekken, daagt de opvatting uit dat bewustzijn niets anders is dan hersenactiviteit, hertekent liefde als een band die blijft trillen na de laatste hartslag, en nodigt je uit om die eerste drie uur niet te zien als kille ziekenhuis‑tijd, maar als een eenmalig, heilig venster voor afscheid, verzoening en diepe innerlijke heling.

Abonneer je op het kanaal om geen nieuwe verhalen over deze drempel van drie uur te missen, samen met Kübler‑Ross‑casussen en inzichten die ver uitstijgen boven een puur materialistisch wereldbeeld.

Deel in de reacties: heb jij ooit gevoeld dat de aanwezigheid van iemand die net is heengegaan nog nabij was — een subtiele verandering in de kamer, een plotseling innerlijk weten, een moment waarop je wist dat je moest blijven en spreken? Jouw ervaring kan troost en moed geven aan iemand die nu aan een bed waakt. Zie video: https://youtu.be/_bHR3a5sRBI

Dit is de waarheid over de dood die wordt onderdrukt.

ONZE NIEUWSTE ARTIKELEN

Wanneer ons Collectieve Bewustzijn inzicht krijgt in ons aardse leven en ons aardse bestaan en het Christus Bewustzijn (Licht/Waarheid) aanneemt komt er vanzelf Liefde, Harmonie, Vrede en Overvloed in onze wereld, want alles Is er Al.