Informatie en de kwaliteit van het leven
Een kilometer van het Italiaanse stadje Manfredoniastond
een fabriek waar kunstmest werd gemaakt en caprolactam, een grondstof
voor onder andere nylon. De fabriek bracht nogal wat risico's met zich
mee voor de inwoners van het stadje. De schoorstenen braakten grote
hoeveelheden brandbare en arsenicumhoudende gassen uit,
die vaak rechtstreeks in het stadje terechtkwamen. Verder was in 1976
een toren om gassen te scheiden ontploft, waarbij tonnen van een arseen
bevattende oplossing waren vrijgekomen. Honderdvijftig mensen moesten
toen wegens acute arsenicumvergiftiging in het ziekenhuis worden
opgenomen.
Arsenicum
is in principe in al zijn verbindingen kankerverwekkend, omdat het in
het lichaam wordt omgezet in arsenaat, dat de plaats van fosfaatgroepen
in het DNA inneemt. Dat leidt tot fouten bij de celdeling. Bij
verschillende werknemers van de fabriek was kanker geconstateerd. De
ongezonde situatie duurde jaren voort zonder dat de overheid er veel aan
deed. Een aantal bewoners van Manfredonia diende toen, na de nodige nationale procedures, drie klachten in bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.
Ten
eerste vonden ze dat de Italiaanse autoriteiten hun recht op leven en
fysieke integriteit hadden geschonden, door weinig aanstalten te maken
om het vervuilingsrisico te verkleinen. Ten tweede klaagden ze erover
dat de overheid hun geen informatie had verschaft over de risico's die
ze liepen en over hoe ze moesten handelen bij calamiteiten. De
autoriteiten bezaten al jaren een veiligheidsrapport, maar de inhoud
daarvan werd niet aan de Manfredonia en prijsgegeven. Dat beschouwden ze
als strijdig met de vrijheid van informatie, die door het Europese
Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt beschermd. Dat verzuim
vonden ze bovendien ook in strijd met hun recht op leven en hun recht op
respect voor hun privé-leven (hun derde klacht).
Het
Straatsburgse Hof verklaarde de eerste klacht niet-ontvankelijk, omdat
nog niet alle mogelijkheden bij Italiaanse rechters waren benut om
maatregelen tegen de verontreiniging af te dwingen. De klachten tegen de
tekortgeschoten informatie werden wel in behandeling genomen. Het hof
overwoog dat de informatievrijheid van artikel 10 EVRM overheden
verbiedt om burgers te beperken in hun mogelijkheden om denkbeelden en
inlichtingen van anderen, zoals de media, te ontvangen. Artikel 10
verplicht staten echter niet om zelf informatie te vergaren en te
verspreiden. Het artikel was dus niet van toepassing op deze zaak.
Het
recht op respect voor het privé-leven, artikel 8 EVRM, kan echter wel
een actieve rol voor de overheid impliceren. In dit geval hield die
actieve rol onder andere in, dat de Italiaanse staat de omwonenden op de
hoogte had moeten stellen van de risico's, die ze liepen als ze in Manfredonia bleven
wonen. Die informatie was voor de inwoners immers essentieel om hun
privé-leven een acceptabele vorm te geven. In een eerdere uitspraak had
het hof al bepaald dat ernstige milieuverontreiniging het privé-leven
nadelig kan beïnvloeden (zie de Staatscourant van 4 september 1995).
Italië had artikel 8 EVRM dus overtreden en het hof kende iedere
appellant elfduizend gulden immateriële schadevergoeding toe. De vraag
of ook het recht op leven en fysieke integriteit was geschonden, hoefde
daardoor niet meer aan bod te komen.
Europees Hof voor de Rechten van de Mens, 19 februari 1998, nr. 116/1996/735/932. JB 1998, nr. 49.
De harde feiten in Nederland.
- Per jaar wordt ca. 300.000 kilo arsenicumverbindingen ter "verduurzaming"
geperst in hout en in het milieu verspreid in de vorm van schuttingen,
tuinpaaltjes, hout voor kinderspeeltoestellen enz. Het arsenicum spoelt
uit, of komt vrij als dergelijk hout geleidelijk toch verteert of
verstookt wordt in houtkachel, in open haarden, op brandstapels en in
elektriciteitscentrales.
- De totale hoeveelheid komt neer op zo'n 10 maal de dodelijke dosis per Nederlander per jaar. En dat cumuleert in het milieu steeds verder, jaar op jaar!
- Het gebruik van met arsenicum doordrenkt hout wordt zwaar gesubsidieerd (tot 75%); zo betalen wij via de belasting onze eigen massale vergiftiging.
- Deze praktijken zijn in strijd met EEG-regels. Enkelen hebben hieraan groot financieel belang; voor alle anderen is het een levensgevaarlijke tijdbom, vanwege kanker en genetische schade.
INFO op internet bij de Sociale Databank Nederland: claim-1.htm
claim ARSENICUM-vergiftiging in Nederland
Buiten
kijf kan gesteld worden dat in Nederland de overheid de eigen inwoners
verregaand onvoldoende heeft ingelicht over het gebruik van arsenicum op
grote schaal en over de risico's van het diffuus in het milieu
verspreiden van enorme hoeveelheden arsenicum via geïmpregneerd hout. De
medische dreiging is er: vergiftiging, kanker en genetische schade.
Er
lijkt geen enkele reden te zijn waarom u, en eigenlijk een ieder van
ons, niet een schadeclaim van zeg € 5.000 zou indienen bij de Staat der
Nederlanden op basis van het recente en glasheldere arrest d.d. 19
februari 1998 van het Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak van Manfredonia tegen de Staat Italië. Per slot van rekening leven wij vandaag de dag in een verenigd Europa.
U
zou zelf een schadeclaim kunnen indienen conform de hiernavolgende
formulering, te richten aan de Staat der Nederlanden, en op te sturen
ter attentie van de Minister-president, Ministerie van Algemene Zaken,
Binnenhof 20 2513 AA Den Haag.
https://www.sdnl.nl/claim.htm
Schadeclaims wegens ARSENICUM-vergiftiging - De overheid is verantwoordelijk voor vergiftiging van het milieu
Buiten
kijf kan gesteld worden dat in Nederland de overheid de eigen inwoners
verregaand onvoldoende heeft ingelicht over het gebruik van arsenicum op
grote schaal en over de risico's van het diffuus in het milieu
verspreiden van enorme hoeveelheden arsenicum via geïmpregneerd hout. De
medische dreiging is er: vergiftiging, kanker en genetische schade.
Er
lijkt geen enkele reden te zijn waarom u - en eigenlijk een ieder van
ons - niet een schadeclaim van zeg € 5.000 zou indienen bij de Staat der
Nederlanden op basis van het recente en glasheldere arrest d.d. 19
februari 1998 van het Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak van Manfredonia tegen de Staat Italië. Per slot van rekening leven wij vandaag de dag in een verenigd Europa.
U zou een schadeclaim kunnen indienen conform de hierna volgende formulering, deze te richten aan de Staat der Nederlanden, en opsturen ter attentie van:
de Minister-president,
Ministerie van Algemene Zaken,
Binnenhof 19, 2513 AA Den Haag, of:
Postbus 20001 2500 EA Den Haag.
Dit
wegens het in het milieu brengen, of door derden laten brengen van
arsenicum; en dat zonder medeweten van de burgers en zonder dat dezen
door de overheid zelfs maar op minimale basis geïnformeerd zijn over de
gigantische risico's daarvan in de vorm van kanker en genetische schade.
Deze claim is gebaseerd op het arrest nr. 116/1996/735/932 d.d.
19-02-1998 van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.