In 1982 werd Janmaat gekozen als lid van de Tweede Kamer voor de Centrumpartij. De andere 149 Kamerleden gaven toen een verklaring uit waarin zij zich distantieerden van Janmaat.
Hij beloofde zich met de CP via de parlementaire weg in te
spannen voor de belangen van de autochtone arbeiders en middenstand.
Zijn favoriete onderwerpen in die tijd waren de bevolkingspolitiek en
het vreemdelingenbeleid, waarbij hij dwars inging tegen de koers van de
andere politieke partijen. Economische en materialistische argumenten
vormden de hoofdmoot van zijn politieke betoog.[3] Zo zag hij de relatief sterke toename[4][5]
van het aantal immigranten (deels vluchtelingen) in Nederland in de
eerste plaats als een financieel probleem:
"Elke vluchteling kost ons, laten we zeggen: tweehonderdduizend gulden?
En hoeveel zullen er dit jaar binnenkomen? Honderdduizend? Dat kunnen we
toch niet opbrengen?"[6]
In zijn proefschrift Kennis, macht en moraal:
de productie van wetenschappelijke kennis over de economische effecten
van migratie naar Nederland, 1960-2005 (Amsterdam 2010)[7]
stelt Jan van de Beek dat partijen als de CP en de CD een grote
hypotheek legden op elke economische analyse van de voor- en nadelen van
immigratie (blz 183).
"De aanwezigheid van het extreemnationalisme
bracht de intellectuele elite tot de overtuiging dat Janmaat geen
ammunitie verschaft mocht worden, bijvoorbeeld in de vorm van gegevens
of kennis die zijn probleemdefinitie zouden ondersteunen." (blz 272)
Janmaat verwierp zelf nadrukkelijk het stempel 'extreemrechts'. Hij identificeerde zichzelf als een politicus met staatsnationalistische en sociaal-conservatieve opvattingen.
"Ik vind dat er nog steeds te veel asielzoekers
binnenkomen. En de islam is nog steeds sterk in opkomst in ons land; die
godsdienststrijd gaat eraan komen", zei Janmaat rond de eeuwwisseling
in een interview met een weekblad. "
Ik heb iedereen bijtijds
gewaarschuwd, maar de politici en ook de media waren te beroerd om te
luisteren."
Een van de uitspraken die Janmaat deed in de uitzending in het kader van de zendtijd voor politieke partijen, was:
Wij schaffen, zodra we de mogelijkheid en de macht hebben, de multiculturele samenleving af
— Janmaat
Daarnaast werden door hem tijdens demonstraties verkiezingsleuzen gebezigd als "Vol = Vol" en "Eigen Volk Eerst". Deze en andere uitspraken leidden tot veroordelingen door de rechterlijke macht wegens het aanzetten tot rassenhaat en discriminatie. De officier van justitie stelde in haar requisitoir dat deze leuzen eigenlijk nog erger waren dan openlijk racisme.
Een versluierende tekst zal door een grotere groep overgenomen worden
zonder dat men zich realiseert wat men eigenlijk zegt. Het enge
gedachtegoed zal daardoor mogelijk makkelijker ingang vinden.
— Meindert Fennema
Janmaats standpunten brachten hem in een totaal sociaal
en parlementair isolement. Als hij het woord voerde over bepaalde
onderwerpen, verlieten sommige Kamerleden demonstratief de vergaderzaal;
anderen onderbraken zijn redevoeringen herhaaldelijk of weigerden hem
te woord te staan. Ook zijn vroegere vriend Peter Lankhorst die in 1981 Kamerlid was geworden voor de Politieke Partij Radikalen,
negeerde hem zo veel mogelijk. Tot in de jaren negentig werd het als
uiterst riskant gezien om zich op een normale manier met Janmaat te
onderhouden. Politicoloog Meindert Fennema merkte naar aanleiding van een lunchinvitatie door Janmaat en Schuurman na een interview het volgende op:
Maar ik dacht:
'Wat als ik nu zometeen in het restaurant van de
Tweede Kamer bij het echtpaar Janmaat aan tafel zit? Dan kan ik mijn
wetenschappelijke carrière wel op mijn buik schrijven.' Dus toen heb ik
snel een smoes verzonnen dat ik geen tijd had. Tja, eigenlijk enorm
laf.'
— Meindert Fennema
Volgens Meindert Fennema werden in totaal zo'n 300
processen tegen Janmaat aangespannen. Dit leidde tot meerdere
veroordelingen. Het gerechtshof in Den Haag veroordeelde hem op 28 maart
1995 tot een boete van 2000 gulden
(ruim € 900), waarvan de helft voorwaardelijk of 35 dagen
gevangenisstraf, waarvan vijftien dagen voorwaardelijk. Op 23 december
1996 veroordeelde het gerechtshof in Amsterdam Janmaat tot 3000 gulden
(ruim € 1300) boete of veertig dagen hechtenis. De laatste veroordeling
sprak het gerechtshof in Arnhem op 29 december 1997 uit: twee weken
voorwaardelijke celstraf en een boete van 7500 gulden (ruim € 3400). Een
decennium later werden soortgelijke uitlatingen ook door anderen wel
gedaan, en werden ze niet door iedereen meer als kwetsend ervaren. Het
is tegenwoordig erg onwaarschijnlijk dat iemand voor dit soort leuzen
nog veroordeeld wordt.[10][11]
Op 15 oktober 1984 werd Janmaat geroyeerd als lid van de
Centrumpartij, waarna hij als onafhankelijk Kamerlid verderging. Een
week later, 22 oktober, werd zijn arbeidsovereenkomst met twee
middelbare scholen te Rijswijk (Zuid-Holland) en Den Haag door de
rechter ontbonden. Janmaat ontving hierbij een schadevergoeding van
vijftigduizend gulden[12].
Op 29 maart 1986 wist hij zichzelf, samen met enige
anderen, ternauwernood in veiligheid te stellen toen hotel Cosmopolite
aan de Linge in Kedichem, waar hij met kaderleden van de Centrumpartij over een verzoening vergaderde, zeer snel afbrandde als gevolg van een aanval door groepen links-radicale actievoerders met keien, traangas en rookbommen, waarbij de politie aan fosforbommen dacht omdat het vuur snel om zich heen greep.[13][14] Janmaats latere echtgenote Wil Schuurman
raakte hierbij zwaargewond; haar been moest worden geamputeerd als
gevolg van ernstige snijwonden na een val door een raam. Later dat jaar
deed Janmaat als kandidaat voor de Centrumdemocraten mee aan de verkiezingen, maar hij behaalde geen zetel.