Nog wat wranger toen ik jaren later stuitte op een nieuwsartikel uit
2019. Via een simpele DNA test kan voorkomen worden dat mensen
overlijden aan hun chemokuur. Deze test kost 75 euro per patiënt. Hoewel
de groep die gered kan worden met deze test klein is, kan het 80 mensen
per jaar redden, mensen zoals mijn moeder.
Waarom wordt deze test niet gebruikt? Ik kan maar één reden bedenken:
marktwerking in de zorg. Wat is het eigenlijk? Simpelweg, dat bedrijven
de taken in de zorg vervullen in plaats van de overheid. Een ziekenhuis
is dus in handen van een bedrijf in plaats van de overheid.
En wat doet een bedrijf? Die maakt winst. Dus wanneer een
geneesmiddel zoals deze DNA test of medicijnen niet winstgevend genoeg
zijn, (het kost meer geld dan het levens redt) wordt het niet gebruikt.
Onze gezondheidszorg wordt gerund als een McDonalds. Ze hebben
targets, er moet gegroeid worden en alles moet zo efficiënt en snel
mogelijk. En wanneer jouw Big Mac niet genoeg klanten meer trekt
verdwijnt deze netjes van het menu.
Probeer ik nu met een zielig verhaaltje of over de rug van mijn
overleden moeder politieke zieltjes te winnen? Nee, absoluut niet. Dit
is de kei en keiharde werkelijkheid van ons zorgsysteem en de
achterliggende farmaceutische industrie. Het systeem waar je genezing
een optelsom is en aan de onderkant van de rekening genoeg levens moet
redden in verhouding met de kosten, waar derdewereldlanden geen
coronavaccinatie konden krijgen omdat farmaceutische bedrijven hier een
patent op hadden en waar jouw gezondheid niets meer is dan een product.
De toename van bedrijven in de zorg maakt ons tot een identiteitsloos
prijskaartje, het kost ons ziekenhuizen, huisartsen, thuiszorgers en
mensenlevens. (Bron Column).